Pieter Hugo - 1994 - 2017





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145879 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το 1994 του Pieter Hugo είναι φωτογραφικό βιβλίο πρώτης έκδοσης, που κυκλοφόρησε από την Prestel το 2017 και παρουσιάζει παιδιά στη Ρουάντα και τη Νότια Αφρική.
Περιγραφή από τον πωλητή
Ξεκίνησα τη δουλειά στη Ρουάντα, αλλά επί δέκα ή είκοσι χρόνια σκεφτόμουν το 1994 σε σχέση και με τις δύο χώρες. Συνειδητοποίησα ότι τα παιδιά, ιδιαίτερα στη Νότια Αφρική, δεν κουβαλούν το ίδιο ιστορικό βάρος με τους γονείς τους. Βρίσκω πολύ συναρπαστική τη σχέση τους με τον κόσμο, επειδή το παρελθόν δεν τους βαραίνει με τον ίδιο τρόπο. Κι όμως, ταυτόχρονα, τα βλέπεις να μεγαλώνουν περιτριγυρισμένα από αφηγήσεις απελευθέρωσης που, από ορισμένες απόψεις, δεν είναι απολύτως αληθινές. Είναι σαν να γνωρίζεις κάτι που εκείνα δεν γνωρίζουν για την πιθανή αποτυχία ή τους περιορισμούς αυτών των αφηγήσεων.
Οι περισσότερες φωτογραφίες τραβήχτηκαν σε αγροτικές περιοχές της Ρουάντας και της Νότιας Αφρικής. Η γραμμή ανάμεσα στη φύση που γίνεται αντιληπτή ως ειδυλλιακή και σε έναν τόπο όπου έχουν συμβεί φρικτά πράγματα είναι πολύ λεπτή: έναν τόπο σημαδεμένο από γενοκτονία, έναν χώρο που παραμένει διαρκώς αντικείμενο διαμάχης. Μεταφορικά, είναι σαν, όσο πιο μακριά απομακρύνεσαι από την πόλη και τους μηχανισμούς ελέγχου της, τόσο πιο πρωτόγονα να γίνονται τα πράγματα. Μερικές φορές τα παιδιά μοιάζουν συντηρητικά, ζώντας σε έναν κόσμο με τάξη· άλλες φορές, υπάρχει κάτι άγριο πάνω τους, που θυμίζει τον «Άρχοντα των Μυγών», έναν τόπο χωρίς κανόνες. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στις φωτογραφίες από τη Ρουάντα, όπου ρούχα που έχουν δωριστεί από την Ευρώπη και φέρουν συγκεκριμένες πολιτισμικές σημασίες μεταφέρονται σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο.
Το ότι έγινα πατέρας άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τα παιδιά και με έφερε αντιμέτωπο με την πρόκληση να τα φωτογραφίζω χωρίς συναισθηματισμό. Το να φωτογραφίζεις ένα παιδί διαφέρει πολύ από το να φωτογραφίζεις έναν ενήλικα και, από πολλές απόψεις, είναι δυσκολότερο. Η συνήθης δυναμική εξουσίας ανάμεσα στον φωτογράφο και το φωτογραφιζόμενο πρόσωπο μεταβάλλεται ανεπαίσθητα. Αναζητούσα παιδιά που έμοιαζαν να έχουν ήδη διαμορφώσει ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Υπάρχει μια αίσθηση ειλικρίνειας και αμεσότητας που δεν μπορεί να αποδοθεί με κανέναν άλλο τρόπο.
Ιστορία πωλητή
Ξεκίνησα τη δουλειά στη Ρουάντα, αλλά επί δέκα ή είκοσι χρόνια σκεφτόμουν το 1994 σε σχέση και με τις δύο χώρες. Συνειδητοποίησα ότι τα παιδιά, ιδιαίτερα στη Νότια Αφρική, δεν κουβαλούν το ίδιο ιστορικό βάρος με τους γονείς τους. Βρίσκω πολύ συναρπαστική τη σχέση τους με τον κόσμο, επειδή το παρελθόν δεν τους βαραίνει με τον ίδιο τρόπο. Κι όμως, ταυτόχρονα, τα βλέπεις να μεγαλώνουν περιτριγυρισμένα από αφηγήσεις απελευθέρωσης που, από ορισμένες απόψεις, δεν είναι απολύτως αληθινές. Είναι σαν να γνωρίζεις κάτι που εκείνα δεν γνωρίζουν για την πιθανή αποτυχία ή τους περιορισμούς αυτών των αφηγήσεων.
Οι περισσότερες φωτογραφίες τραβήχτηκαν σε αγροτικές περιοχές της Ρουάντας και της Νότιας Αφρικής. Η γραμμή ανάμεσα στη φύση που γίνεται αντιληπτή ως ειδυλλιακή και σε έναν τόπο όπου έχουν συμβεί φρικτά πράγματα είναι πολύ λεπτή: έναν τόπο σημαδεμένο από γενοκτονία, έναν χώρο που παραμένει διαρκώς αντικείμενο διαμάχης. Μεταφορικά, είναι σαν, όσο πιο μακριά απομακρύνεσαι από την πόλη και τους μηχανισμούς ελέγχου της, τόσο πιο πρωτόγονα να γίνονται τα πράγματα. Μερικές φορές τα παιδιά μοιάζουν συντηρητικά, ζώντας σε έναν κόσμο με τάξη· άλλες φορές, υπάρχει κάτι άγριο πάνω τους, που θυμίζει τον «Άρχοντα των Μυγών», έναν τόπο χωρίς κανόνες. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στις φωτογραφίες από τη Ρουάντα, όπου ρούχα που έχουν δωριστεί από την Ευρώπη και φέρουν συγκεκριμένες πολιτισμικές σημασίες μεταφέρονται σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο.
Το ότι έγινα πατέρας άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τα παιδιά και με έφερε αντιμέτωπο με την πρόκληση να τα φωτογραφίζω χωρίς συναισθηματισμό. Το να φωτογραφίζεις ένα παιδί διαφέρει πολύ από το να φωτογραφίζεις έναν ενήλικα και, από πολλές απόψεις, είναι δυσκολότερο. Η συνήθης δυναμική εξουσίας ανάμεσα στον φωτογράφο και το φωτογραφιζόμενο πρόσωπο μεταβάλλεται ανεπαίσθητα. Αναζητούσα παιδιά που έμοιαζαν να έχουν ήδη διαμορφώσει ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Υπάρχει μια αίσθηση ειλικρίνειας και αμεσότητας που δεν μπορεί να αποδοθεί με κανέναν άλλο τρόπο.

