Gyl (XX) - Le murmure des fleurs

Στο χρυσοκόκκινο ήμισυ φως ενός διαχρονικού ονείρου, εμφανίζεται μια νέα γυναίκα, σαν μούσα απόδρασμένη από αρχαίες λατρείες, φέρνοντας μέσα της αυτή τη μυστηριώδη και μελαγχολική ομορφιά που τόσο εκτιμάται από τους προραφαηλίστες ζωγράφους. Τα χρυσά μαλλιά της, πλεγμένα σαν μεσαιωνικό στέμμα και διακριτικά πασπαλισμένα με μαργαρίτες, φαίνεται να έχουν αιχμαλωτίσει τις τελευταίες ακτίνες ενός ξεχασμένου ηλίου. Κάτω από τα ονειρικά βλέφαρά της, τα μάτια της με σμαραγδένιους αντανακλαστικούς κάνουν βόλτα σε ένα αόρατο αλλού, έναν μυστικό κόσμο όπου τα συναισθήματα γίνονται ποίηση και όπου η σιωπή μετατρέπεται σε εχεμύθεια. Στα εύθραυστα χέρια της βρίσκεται μια ιβουορίνης ρόδος, πλούσια και ευάλωτη, των πετάλων της οποίας ξεδιπλώνονται σαν σελίδες ενός παλιού βιβλίου. Φαίνεται να συλλέγει το άρωμά της, αλλά περισσότερο την ψυχή της, καθώς αυτό το λουλούδι της υπόσχεται τα μυστικά ενός αιώνιου έρωτα. Το φόρεμά της, με την πολύτιμη δαντέλα, κεντημένο με ευαίσθητα λουλούδια, θυμίζει τα κοστούμια ρομαντικών ηρωίδων και μεσαιωνικών μυών. Κάθε αραβσκείκ, κάθε διαφάνεια, κάθε πτυχός φαίνεται να υφαίνεται από φως και αναμνήσεις. Σε αυτή την ατμόσφαιρα που εκπέμπει πνευματικότητα, η ρόδος γίνεται σύμβολο αγνότητας, αγάπης και φθαρτής ομορφιάς, ενώ τα λευκά λουλούδια που κοσμούν τα μαλλιά της θυμίζουν την αθωότητα των πρώτων ανοιξιών. Το φως χαϊδεύει το πρόσωπό της με τη μαλακότητα μιας ευλογίας, αποκαλύπτοντας την ευαισθησία της επιδερμίδας, τη μεταξένια λάμψη των μαλλιών και τη σχεδόν αλλοιώσιμη λεπτότητα της κεντητικής. Γύρω της, το σκοτάδι σχηματίζει ένα προστατευτικό κουκούλι, διαφυλάσσοντας αυτό το φαινόμενο από τη φασαρία του κόσμου. Με τον τρόπο των μεγάλων γυναικείων μορφών της φαντασίας του προραφαηλισμού, ενσαρκώνει μια ομορφιά ταυτόχρονα γήινη και πνευματική, όπου η φύση, τα όνειρα και τα μυστικά συναισθήματα ενώνονται σε μια σιωπηρή αρμονία. Μέσα από αυτή τη μεγάλη ροϊκή ζωγραφιά με ρομαντική ευαισθησία, ο GYL επαναφέρει το πνεύμα του προραφαηλισμού: εκείνο της ιδεαλιστικής ομορφιάς, μια φύση γεμάτη σύμβολα και μια θηλυκότητα εμποτισμένη με χάρη, μυστήριο και αιωνιότητα. Περισσότερο από έναν πορτρέτο, αυτό το έργο γίνεται μια ελεγεί σε γλυκύτητα, ύμνος στην αθωότητα και μελέτη για τη φθαρτότητα των πολύτιμων πραγμάτων. Διότι ορισμένα λουλούδια ποτέ δεν μαραίνονται στη μνήμη των ψυχών, και ορισμένες ματιές φαίνεται να φέρουν μέσα τους όλη την αιωνιότητα του κόσμου