Simona Ertan (1923-2016) - Composition 52

08
ημέρες
14
ώρες
49
λεπτά
55
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 10
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Caroline Bokobza
Ειδικός
Επιλεγμένο από Caroline Bokobza

Πτυχιούχος Γαλλίδα πλειοδότρια, εργάστηκε στο τμήμα εκτιμήσεων της Sotheby’s Παρίσι.

Εκτιμήστε  € 2,200 - € 2,700
RO
10 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 145967 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Το Composition 52 είναι ελαιογραφία με χειρόγραφη υπογραφή της Simona Ertan, χρονολογημένη το 1952, από την περίοδο 1950–1960 και ρουμανικής προέλευσης.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Προέλευση:
Ιδιωτική συλλογή, Παρίσι
Πώληση από το εργαστήριο

Η ίδια η Simona Ertan:
«Γεννήθηκα στο Βουκουρέστι, την εποχή του Βασιλείου, όπου έζησα σε ένα μουσικό περιβάλλον — ανιψιά συνθέτη, η μουσική είναι η πρώτη μου γλώσσα. Σε ηλικία εννέα ετών σχεδιάζω το πορτρέτο του παππού μου και στα δεκατρία εγκαταλείπω το πιάνο για αυτό που τελικά θα γίνει η εικαστική τέχνη.

Ιδιωτικό εργαστήριο στο Βουκουρέστι καθώς και στο Μπουένος Άιρες, δημιουργώ επίσης κεραμικές μορφές, διακοσμήσεις κ.λπ. Θεωρώ τον εαυτό μου ανεξάρτητη, μερικές φορές αρχιτεκτονική και αρχιτεκτονημένη στη δουλειά μου! Με ενδιαφέρει καθετί σύγχρονο. Ό,τι γίνεται σήμερα μπορεί να χαρακτηριστεί σύγχρονο, συχνά με ρίζες που φτάνουν πολύ, πολύ πίσω στον χρόνο. Ο Michel Seuphor έλεγε: «Τίποτα δεν είναι καινούργιο, απλώς κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά».


Η Simona Ertan ήταν Γαλλίδα ζωγράφος,
χαράκτρια και κεραμίστρια ρουμανικής καταγωγής, γεννημένη στις 27 Νοεμβρίου 1923 στο Βουκουρέστι και αποβιώσασα στις 19 Μαρτίου 2016 στο Cachan.

Έζησε στο Μπουένος Άιρες (Αργεντινή) από το 1940 και στη Γαλλία από το 1961, αρχικά στην οδό Charles Laffitte στο Neuilly-sur-Seine και στη συνέχεια στην οδό Émeriau 64, στο 15ο διαμέρισμα του Παρισιού.

Η Simona Ertan γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον γεμάτο μουσική — η ίδια έπαιζε πιάνο έως την ηλικία των 13 ετών — και σπούδασε την τέχνη της χαρακτικής στο Βουκουρέστι. Από το 1936 έως το 1940 μαθήτευσε κοντά στη Risa Propst-Kraid (1894-1983) — ζωγράφο κλασικής τεχνοτροπίας, η οποία αργότερα μετανάστευσε στο Ισραήλ — προτού καταφύγει με την οικογένειά της στο Μπουένος Άιρες, ήδη από τους πρώτους μήνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και παρακολουθήσει εκεί, από το 1941 έως το 1943, τα μαθήματα του Eugenio Menghi, ενώ παράλληλα μυήθηκε στην κεραμική. Από αυτή την περίοδο, όπως και από την εκπαίδευσή της, οι ακουαρέλες της και τα ελαιογραφικά έργα της σε πάνελ, ή σπανιότερα σε καμβά, είναι κλασικής τεχνοτροπίας (πορτρέτα, αυτοπροσωπογραφίες, γυμνά, νεκρές φύσεις, εσωτερικές σκηνές, τοπία), εκφράζοντας επίσης ένα βαθιά μουσικό πνεύμα: ένας πίνακας με τίτλο Ημιτελές παραπέμπει στην ομώνυμη 8η συμφωνία του Franz Schubert, ένας άλλος, Καρναβάλι, αποδίδει τη συναισθηματική ένταση του μπαλέτου του Robert Schumann, ενώ άλλα έργα αποτελούν φόρο τιμής στον Ludwig van Beethoven ή στον πιανίστα Arthur Rubinstein.

Αν και κατά τη διαμονή της στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1950 είχε την ευκαιρία να βιώσει «ένα από τα μεγαλύτερα σοκ της ζωής της», βλέποντας την Γκερνίκα του Pablo Picasso, η Simona Ertan εξακολουθεί να εργάζεται σε κλασική τεχνοτροπία — επηρεασμένη, ωστόσο, από τον φωβισμό και τον εξπρεσιονισμό — το 1951 και εν μέρει το 1952 (Αρλεκίνος, Ανθοδέσμη), έως το ταξίδι της στην Ευρώπη εκείνη τη χρονιά — και ιδίως στο Παρίσι — όπου έρχεται σε επαφή με την αφηρημένη πρωτοπορία. Επιστρέφοντας στο Μπουένος Άιρες, εντάσσεται στην αργεντίνικη αφηρημένη ομάδα Arte Nuevo (Carmelo Arden-Quin, Martha Boto, Eduardo Jonquieres, Juan Melé, Luis Tomasello και Gregorio Vardanega, που συσπειρώθηκαν γύρω από τον ποιητή και κριτικό τέχνης Aldo Pellegrini (es)). «Τότε επέλεξα το κονστρουκτιβιστικό κίνημα», θυμόταν: πράγματι, το 1953 η ζωγραφική της Simona Ertan στρέφεται πλέον στις γεωμετρικές συνθέσεις, τάση την οποία θα διατυπώσει θεωρητικά και μέσα από άρθρα της στο Ver y estimar, το περιοδικό τέχνης του Jorge Romero Brest (es).

Το 1955 επιστρέφει στην κεραμική, ενώ την ίδια χρονιά, με άρθρο που δημοσιεύει στο Ver y estimar (με τίτλο Pintura contemporánea de la India), διατυπώνει ένα ενδιαφέρον που θα αποδειχθεί διαρκές για την ινδική ζωγραφική, η οποία θα εμπνεύσει μέρος του μετέπειτα έργου της, «προσθέτοντας στο ρεπερτόριό της μια εξωτική, πολύ διακοσμητική και χρωματιστή πινελιά, με ματίς απόχρωση». Προς το παρόν, όμως, ένας πίνακας τοποθετημένος σε θήκη από PMMA με καρφιά και σκοινιά, με τίτλο Το χαμένο μου βιολί, 1960, αφιερωμένος στον βιολιστή Robert Soetens, τον οποίο γνώρισε στις συναυλίες του στο Μπουένος Άιρες, εκφράζει την καθαρή γεωμετρία.

Ύστερα από διαμονές στην Πορτογαλία (Λισαβόνα, γκουάς του 1959), στην Ισπανία (Βαρκελώνη, γκουάς του 1959), στην Ιταλία (Ραβέννα, γκουάς και μελάνια του 1959) και στην Αγγλία (γκουάς του 1959-1961), η Simona Ertan φτάνει στο Παρίσι τον Απρίλιο του 1961. Ένας από τους πρώτους παρισινούς πίνακές της, Στη μνήμη του Filip Lazar, 1961, φόρος τιμής στον σπουδαίο Ρουμάνο συνθέτη και πιανίστα, εκφράζει μια μουσική ευαισθησία που πλέον εντάσσεται και αυτή στην πρωτοπορία, ενώ παράλληλα μαρτυρεί την εμφάνιση του κολάζ στα έργα της. Τα έργα αυτά παρουσιάζονται στην γκαλερί Denise René (1961), στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της πόλης του Παρισιού (1962), στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Céret (1962), στο Salon des réalités nouvelles (1963) και, στη συνέχεια, στην έκθεση Πενήντα χρόνια κολάζ, από τον Picasso έως σήμερα (Μουσείο Τέχνης και Σύγχρονης Τέχνης της Saint-Étienne Métropole, 1964).

Το 1967 η Simona Ertan στρέφεται «προς μια αλληγορική παραστατικότητα, εισάγοντας αφηγηματικά στοιχεία στα έργα της», η οποία, χάρη στην ευρεία επιμονή των αρχιτεκτονικών γεωμετριών (Palazzo ducale, Madonna del Sasso ή Saint-Paul de Vence το 1967, Villa d'Este το 1969, Avignon και Abbaye de Beauport το 1971, Ombrelles à Sirmione, San Marco και Tombeaux saadiens το 1974), συνδέεται περισσότερο με τη συνέχεια της αφηρημένης περιόδου της Arte Nuevo παρά με μια πραγματική ρήξη. Οι απεικονίσεις των τόπων που επισκέπτεται — η Simona Ertan ταξιδεύει πολύ — συνοδεύονται από μουσική ευλάβεια (Το κάστρο στη Γερμανία, το 1979, αποτελεί νέο φόρο τιμής στον Beethoven) και θρησκευτική κατάνυξη (Παρεκκλήσι στην Ελλάδα το 1979, Μοναστήρι στη Ρουμανία και Στα βήματα της Αγίας Θηρεσίας της Άβιλα το 1982), ακόμη και από έναν μυστικισμό που, ανατρέχοντας στα γραπτά της Simona στην Αργεντινή, θα αναζητήσει την αλήθεια του στην Ινδία (Ταζ Μαχάλ) και πέρα από αυτήν (Ασιατικός ναός, 1995).

Διεκδικώντας ταυτόχρονα τη σύγχρονη εποχή και τις πανάρχαιες ρίζες της, η Simona Ertan, της οποίας τα πάθη, τα συναισθήματα και η πνευματικότητα, μαζί με την αντίληψή της για τον αισθητό κόσμο, καθόρισαν τη ζωή και το έργο της, ζωγράφιζε επί περισσότερα από 70 χρόνια, αφήνοντας να εκφραστεί η πιο μυστική ευαισθησία της. Το απλό αίτημα που διατυπώνει στο τέλος του βιβλίου της είναι, κοιτάζοντας τα έργα της, να αφήσουμε να εκφραστεί και η δική μας ευαισθησία.

Ατομικές εκθέσεις:

Galería Müller, Μπουένος Άιρες, 1950.
Sala Quinta Van Riel, Μπουένος Άιρες, 1959, 1960 (τέμπερες).
Kunstverein, Έσσεν, 1964.
Aerolineas Argentinas, Παρίσι, 1969.
Maison de l'Argentine, 83, avenue Henri-Martin, Παρίσι, Μάρτιος 1970.
Fondation Royaumont, Abbaye de Royaumont, 1971.
Internationale Stiftung Mozarteum, Σάλτσμπουργκ, 1972.
Fondation Vasarely, Aix-en-Provence, 1988.
Galerie du Centre culturel Arturo Lopez, Neuilly-sur-Seine, 1988.
Galerie Étienne de Causans, Παρίσι, 1993.
Brenner's Park, Baden-Baden, 1996.
Galerie La Papessa, Βιέννη (Αυστρία), 2000.
Βαρκελώνη, 2003
Institut français de Vienne, 2004.
Εθνικό Μουσείο Georges-Enesco, Βουκουρέστι, Οκτώβριος 2004.
Εκκλησία Saint-Germain-l'Auxerrois, Παρίσι, 2006.

Ομαδικές εκθέσεις:

Ομάδα Arte Nuevo, Galeria Van Riel, Μπουένος Άιρες, Νοέμβριος 1955.
4ο Salon Arte Nuevo, Galeria Van Riel, Μπουένος Άιρες, 1958.
Αργεντινοί ζωγράφοι και γλύπτες στη Γαλλία, Maison de l'Amérique, Παρίσι, 1959.
Salon de Mai, Βαρκελώνη, 1960.
6ο Salon Arte Nuevo, Museo de Artes Plásticas Eduardo Sívori (es), Μπουένος Άιρες, 1960.
Galerie Denise René, Παρίσι, 1961, 1963.
Λατινοαμερικανική τέχνη στο Παρίσι: Gesner Armand, Martha Boto, Jorge Camacho, Marta Colvin, Ivan Contreras-Brunet, Pedro Coronel, Carlos Cruz-Díez, Simona Ertan, Joaquin Ferrer, Alberto Guzmán, Eduardo Jonquieres, Frans Krajcberg, Rodolfo Krasno, Wifredo Lam, Julio Le Parc, Francesco Marino di Teana, Roberto Matta, Alejandro Otero, Gina Pellón, Alicia Penalba, Marie-Thérèse Pinto, Arthur-Luiz Piza, Juan Luis Rodriguez Sibaja, Flavio-Shiro Tanaka, Francisco Sobrino, Luis Tomasello, Jesus Rafael Soto, Hervé Télémaque, Gregorio Vardanega, Oswaldo Vigas, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της πόλης του Παρισιού, Αύγουστος-Οκτώβριος 1962.
Μουσείο του Leverkusen, 1962.
Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Céret, 1962.
Gruppe 62, Μόναχο, 1963.
Salon des réalités nouvelles, Παρίσι, 1963 έως 1967.
Πενήντα χρόνια κολάζ, από τον Picasso έως σήμερα: Carmelo Arden-Quin, Jean Arp, Georges Braque, Marcelle Cahn, Salvador Dalí, Jean Dubuffet, Max Ernst, Simona Ertan, Raoul Hausmann, Marcel Janco, Fernand Léger, Man Ray, Joan Miró, Philippe Morisson, Aurélie Nemours, Emilio Pettoruti, Pablo Picasso, Diego Rivera, Kurt Schwitters, Michel Seuphor, Nicolas de Staël, Victor Vasarely, Maria Elena Vieira da Silva, Μουσείο Τέχνης και Βιομηχανίας του Saint-Étienne, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 1964.
Pavillon Marsan, Παρίσι, 1964.
Salon de l'Art sacré, Παρίσι, 1964, 1965, 1966, 1982.
Salon des Surindépendants, Παρίσι, 1965, 1966.
Οι σύγχρονοι δάσκαλοι του βιτρό, Palais de Chaillot, Παρίσι, και στη συνέχεια Μόντρεαλ, 1969.
Salon d'automne, Παρίσι, από το 1970.
Salon des femmes peintres, Παρίσι, 1973.
90ό Salon της Ένωσης Γυναικών Ζωγράφων και Γλυπτών, UNESCO, Παρίσι, Φεβρουάριος-Μάρτιος 1975 (αφίσα της Simona Ertan).
Palais des Papes d'Avignon, 1978
Καθεδρικός ναός του Coventry, Λονδίνο, 1978.
Salon Comparaisons, Παρίσι, 1982.
Η Αγία Θηρεσία της Άβιλα στη σύγχρονη τέχνη: Ode Bertrand, Simona Ertan, Henri Guérin, Jean-Marie Martin, Musée du Luxembourg, Παρίσι, Ιούλιος 1983.
Salon Grands et jeunes d'aujourd'hui, Παρίσι, 1983.
Geometrias heterodoxas: Martha Boto, Eugenia Crenovich, Simona Ertan, Auguste Herbin, Virgilio Villalba..., Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Μπουένος Άιρες, 2003.
Salon Art Shopping, Carrousel du Louvre, Οκτώβριος 2009.

Κριτική υποδοχή:
«Το έργο της Simona Ertan χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτη πρωτοτυπία και αποκαλύπτει ένα διαυγές δημιουργικό πνεύμα, απόλυτα κυρίαρχο της εξαιρετικά πλούσιας πολυπλοκότητας των χαρισμάτων της και των διαδοχικών εμπειριών της... Κι όμως, η ενότητα του συνόλου επιτυγχάνεται πλήρως χάρη στις λεπτές σχέσεις μεταξύ όλων των μερών. Έτσι, η Simona Ertan προτείνει μια βαθιά προσωπική λύση στο διαρκώς επίκαιρο πρόβλημα της υπέρβασης της αντίθεσης «αφαίρεση-παραστατικότητα», που διχάζει την τέχνη της εποχής μας.» - Roger van Gindertael, 1970
«Το προτέρημα της Simona Ertan είναι αναμφίβολα ότι κατάφερε να αποφύγει κάθε μορφή τυπικού εντυπωσιασμού στις κομψές συνθέσεις της, προσδίδοντάς τους μια ελαφρώς υπεροπτική και μυστηριώδη ποιότητα.» - Gérald Gassiot-Talabot, 1970
«Η ζωγραφική της Simona Ertan συνδυάζει την αρχιτεκτονική αυστηρότητα με τον μετρημένο λυρισμό μιας παλέτας γεμάτης αποχρώσεις. Η διαμόρφωση των χώρων της πραγματοποιείται μέσω της παράθεσης αντιθετικών επιπέδων, των οποίων ο συμβολισμός αναδύεται από τη δραστήρια λειτουργία της μνήμης. Έχοντας περάσει από τη δομημένη αφαίρεση στην αλληγορική παραστατικότητα, η ζωγραφική αυτή ορίζει πράγματι νοσταλγικές τοπογραφίες κατοικημένες από τη μνήμη. Και αυτές οι μεταφορές εξυμνούνται μέσα στο θερμό φως που αποδίδει ένα πνεύμα προσηλωμένο στις διαρκώς ανανεούμενες μεταμορφώσεις του ορατού.» - Gérard Xuriguera, 1981
«Η Simona Ertan δομεί τον χώρο με τόση γεωμετρία μέσα στη λεπτότητα όση και λεπτότητα μέσα στη γεωμετρία. Από τον κυβισμό άντλησε το μεγάλο δίδαγμα της κατασκευαστικής αυστηρότητας, που οδηγεί στην πιο ορθολογική απογύμνωση της μορφής. Ωστόσο, δεν έχασε τον πολυτιμότερο δεσμό του καλλιτέχνη, την αληθινή υγεία του ποιητή, την επαφή με τη μεγάλη φύση, εκείνη των όντων και των πραγμάτων. Η οπτική της διαδρομή ακολουθεί την ακριβή πορεία της νοητικής και συναισθηματικής της εξέλιξης: μια διαρκή κίνηση ανάμεσα στη λογική και τη ζωή.» - Pierre Restany, 1981.

Βραβεία και διακρίσεις:
Τιμητικό δίπλωμα γραφικών τεχνών, Ανκόνα, 1968.
Χρυσό μετάλλιο της πόλης Salsomaggiore Terme.
Μετάλλιο και δίπλωμα αριστείας της πόλης του Λος Άντζελες.
Μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.

Έργα σε δημόσιες συλλογές:

Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Céret, Hiroshima M.A.
Μουσείο-Βιβλιοθήκη Pierre-André-Benoit, Alès.
Δημαρχείο του Neuilly-sur-Seine.
Υπουργείο Πολιτισμού, Παρίσι.
Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της πόλης του Παρισιού, Αρχαίοι πολιτισμοί του Μεξικού, σχέδιο.
Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Μπουένος Άιρες.
Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης, Μπουένος Άιρες.
National Museum of Women in the Arts, Ουάσινγκτον, Ημίφως.
Weisman Art Museum, Μινεάπολη.
Μουσείο του Pécs (Ουγγαρία).
Γενέτειρα του Mozart, Getreidegasse 9, Σάλτσμπουργκ.
Σταθμοί του Σταυρού, παρεκκλήσι Adelshof, Axams (Αυστρία).
Βιτρό, εκκλησία του Birgitz (Αυστρία).

Προέλευση:
Ιδιωτική συλλογή, Παρίσι
Πώληση από το εργαστήριο

Η ίδια η Simona Ertan:
«Γεννήθηκα στο Βουκουρέστι, την εποχή του Βασιλείου, όπου έζησα σε ένα μουσικό περιβάλλον — ανιψιά συνθέτη, η μουσική είναι η πρώτη μου γλώσσα. Σε ηλικία εννέα ετών σχεδιάζω το πορτρέτο του παππού μου και στα δεκατρία εγκαταλείπω το πιάνο για αυτό που τελικά θα γίνει η εικαστική τέχνη.

Ιδιωτικό εργαστήριο στο Βουκουρέστι καθώς και στο Μπουένος Άιρες, δημιουργώ επίσης κεραμικές μορφές, διακοσμήσεις κ.λπ. Θεωρώ τον εαυτό μου ανεξάρτητη, μερικές φορές αρχιτεκτονική και αρχιτεκτονημένη στη δουλειά μου! Με ενδιαφέρει καθετί σύγχρονο. Ό,τι γίνεται σήμερα μπορεί να χαρακτηριστεί σύγχρονο, συχνά με ρίζες που φτάνουν πολύ, πολύ πίσω στον χρόνο. Ο Michel Seuphor έλεγε: «Τίποτα δεν είναι καινούργιο, απλώς κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά».


Η Simona Ertan ήταν Γαλλίδα ζωγράφος,
χαράκτρια και κεραμίστρια ρουμανικής καταγωγής, γεννημένη στις 27 Νοεμβρίου 1923 στο Βουκουρέστι και αποβιώσασα στις 19 Μαρτίου 2016 στο Cachan.

Έζησε στο Μπουένος Άιρες (Αργεντινή) από το 1940 και στη Γαλλία από το 1961, αρχικά στην οδό Charles Laffitte στο Neuilly-sur-Seine και στη συνέχεια στην οδό Émeriau 64, στο 15ο διαμέρισμα του Παρισιού.

Η Simona Ertan γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον γεμάτο μουσική — η ίδια έπαιζε πιάνο έως την ηλικία των 13 ετών — και σπούδασε την τέχνη της χαρακτικής στο Βουκουρέστι. Από το 1936 έως το 1940 μαθήτευσε κοντά στη Risa Propst-Kraid (1894-1983) — ζωγράφο κλασικής τεχνοτροπίας, η οποία αργότερα μετανάστευσε στο Ισραήλ — προτού καταφύγει με την οικογένειά της στο Μπουένος Άιρες, ήδη από τους πρώτους μήνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και παρακολουθήσει εκεί, από το 1941 έως το 1943, τα μαθήματα του Eugenio Menghi, ενώ παράλληλα μυήθηκε στην κεραμική. Από αυτή την περίοδο, όπως και από την εκπαίδευσή της, οι ακουαρέλες της και τα ελαιογραφικά έργα της σε πάνελ, ή σπανιότερα σε καμβά, είναι κλασικής τεχνοτροπίας (πορτρέτα, αυτοπροσωπογραφίες, γυμνά, νεκρές φύσεις, εσωτερικές σκηνές, τοπία), εκφράζοντας επίσης ένα βαθιά μουσικό πνεύμα: ένας πίνακας με τίτλο Ημιτελές παραπέμπει στην ομώνυμη 8η συμφωνία του Franz Schubert, ένας άλλος, Καρναβάλι, αποδίδει τη συναισθηματική ένταση του μπαλέτου του Robert Schumann, ενώ άλλα έργα αποτελούν φόρο τιμής στον Ludwig van Beethoven ή στον πιανίστα Arthur Rubinstein.

Αν και κατά τη διαμονή της στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1950 είχε την ευκαιρία να βιώσει «ένα από τα μεγαλύτερα σοκ της ζωής της», βλέποντας την Γκερνίκα του Pablo Picasso, η Simona Ertan εξακολουθεί να εργάζεται σε κλασική τεχνοτροπία — επηρεασμένη, ωστόσο, από τον φωβισμό και τον εξπρεσιονισμό — το 1951 και εν μέρει το 1952 (Αρλεκίνος, Ανθοδέσμη), έως το ταξίδι της στην Ευρώπη εκείνη τη χρονιά — και ιδίως στο Παρίσι — όπου έρχεται σε επαφή με την αφηρημένη πρωτοπορία. Επιστρέφοντας στο Μπουένος Άιρες, εντάσσεται στην αργεντίνικη αφηρημένη ομάδα Arte Nuevo (Carmelo Arden-Quin, Martha Boto, Eduardo Jonquieres, Juan Melé, Luis Tomasello και Gregorio Vardanega, που συσπειρώθηκαν γύρω από τον ποιητή και κριτικό τέχνης Aldo Pellegrini (es)). «Τότε επέλεξα το κονστρουκτιβιστικό κίνημα», θυμόταν: πράγματι, το 1953 η ζωγραφική της Simona Ertan στρέφεται πλέον στις γεωμετρικές συνθέσεις, τάση την οποία θα διατυπώσει θεωρητικά και μέσα από άρθρα της στο Ver y estimar, το περιοδικό τέχνης του Jorge Romero Brest (es).

Το 1955 επιστρέφει στην κεραμική, ενώ την ίδια χρονιά, με άρθρο που δημοσιεύει στο Ver y estimar (με τίτλο Pintura contemporánea de la India), διατυπώνει ένα ενδιαφέρον που θα αποδειχθεί διαρκές για την ινδική ζωγραφική, η οποία θα εμπνεύσει μέρος του μετέπειτα έργου της, «προσθέτοντας στο ρεπερτόριό της μια εξωτική, πολύ διακοσμητική και χρωματιστή πινελιά, με ματίς απόχρωση». Προς το παρόν, όμως, ένας πίνακας τοποθετημένος σε θήκη από PMMA με καρφιά και σκοινιά, με τίτλο Το χαμένο μου βιολί, 1960, αφιερωμένος στον βιολιστή Robert Soetens, τον οποίο γνώρισε στις συναυλίες του στο Μπουένος Άιρες, εκφράζει την καθαρή γεωμετρία.

Ύστερα από διαμονές στην Πορτογαλία (Λισαβόνα, γκουάς του 1959), στην Ισπανία (Βαρκελώνη, γκουάς του 1959), στην Ιταλία (Ραβέννα, γκουάς και μελάνια του 1959) και στην Αγγλία (γκουάς του 1959-1961), η Simona Ertan φτάνει στο Παρίσι τον Απρίλιο του 1961. Ένας από τους πρώτους παρισινούς πίνακές της, Στη μνήμη του Filip Lazar, 1961, φόρος τιμής στον σπουδαίο Ρουμάνο συνθέτη και πιανίστα, εκφράζει μια μουσική ευαισθησία που πλέον εντάσσεται και αυτή στην πρωτοπορία, ενώ παράλληλα μαρτυρεί την εμφάνιση του κολάζ στα έργα της. Τα έργα αυτά παρουσιάζονται στην γκαλερί Denise René (1961), στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της πόλης του Παρισιού (1962), στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Céret (1962), στο Salon des réalités nouvelles (1963) και, στη συνέχεια, στην έκθεση Πενήντα χρόνια κολάζ, από τον Picasso έως σήμερα (Μουσείο Τέχνης και Σύγχρονης Τέχνης της Saint-Étienne Métropole, 1964).

Το 1967 η Simona Ertan στρέφεται «προς μια αλληγορική παραστατικότητα, εισάγοντας αφηγηματικά στοιχεία στα έργα της», η οποία, χάρη στην ευρεία επιμονή των αρχιτεκτονικών γεωμετριών (Palazzo ducale, Madonna del Sasso ή Saint-Paul de Vence το 1967, Villa d'Este το 1969, Avignon και Abbaye de Beauport το 1971, Ombrelles à Sirmione, San Marco και Tombeaux saadiens το 1974), συνδέεται περισσότερο με τη συνέχεια της αφηρημένης περιόδου της Arte Nuevo παρά με μια πραγματική ρήξη. Οι απεικονίσεις των τόπων που επισκέπτεται — η Simona Ertan ταξιδεύει πολύ — συνοδεύονται από μουσική ευλάβεια (Το κάστρο στη Γερμανία, το 1979, αποτελεί νέο φόρο τιμής στον Beethoven) και θρησκευτική κατάνυξη (Παρεκκλήσι στην Ελλάδα το 1979, Μοναστήρι στη Ρουμανία και Στα βήματα της Αγίας Θηρεσίας της Άβιλα το 1982), ακόμη και από έναν μυστικισμό που, ανατρέχοντας στα γραπτά της Simona στην Αργεντινή, θα αναζητήσει την αλήθεια του στην Ινδία (Ταζ Μαχάλ) και πέρα από αυτήν (Ασιατικός ναός, 1995).

Διεκδικώντας ταυτόχρονα τη σύγχρονη εποχή και τις πανάρχαιες ρίζες της, η Simona Ertan, της οποίας τα πάθη, τα συναισθήματα και η πνευματικότητα, μαζί με την αντίληψή της για τον αισθητό κόσμο, καθόρισαν τη ζωή και το έργο της, ζωγράφιζε επί περισσότερα από 70 χρόνια, αφήνοντας να εκφραστεί η πιο μυστική ευαισθησία της. Το απλό αίτημα που διατυπώνει στο τέλος του βιβλίου της είναι, κοιτάζοντας τα έργα της, να αφήσουμε να εκφραστεί και η δική μας ευαισθησία.

Ατομικές εκθέσεις:

Galería Müller, Μπουένος Άιρες, 1950.
Sala Quinta Van Riel, Μπουένος Άιρες, 1959, 1960 (τέμπερες).
Kunstverein, Έσσεν, 1964.
Aerolineas Argentinas, Παρίσι, 1969.
Maison de l'Argentine, 83, avenue Henri-Martin, Παρίσι, Μάρτιος 1970.
Fondation Royaumont, Abbaye de Royaumont, 1971.
Internationale Stiftung Mozarteum, Σάλτσμπουργκ, 1972.
Fondation Vasarely, Aix-en-Provence, 1988.
Galerie du Centre culturel Arturo Lopez, Neuilly-sur-Seine, 1988.
Galerie Étienne de Causans, Παρίσι, 1993.
Brenner's Park, Baden-Baden, 1996.
Galerie La Papessa, Βιέννη (Αυστρία), 2000.
Βαρκελώνη, 2003
Institut français de Vienne, 2004.
Εθνικό Μουσείο Georges-Enesco, Βουκουρέστι, Οκτώβριος 2004.
Εκκλησία Saint-Germain-l'Auxerrois, Παρίσι, 2006.

Ομαδικές εκθέσεις:

Ομάδα Arte Nuevo, Galeria Van Riel, Μπουένος Άιρες, Νοέμβριος 1955.
4ο Salon Arte Nuevo, Galeria Van Riel, Μπουένος Άιρες, 1958.
Αργεντινοί ζωγράφοι και γλύπτες στη Γαλλία, Maison de l'Amérique, Παρίσι, 1959.
Salon de Mai, Βαρκελώνη, 1960.
6ο Salon Arte Nuevo, Museo de Artes Plásticas Eduardo Sívori (es), Μπουένος Άιρες, 1960.
Galerie Denise René, Παρίσι, 1961, 1963.
Λατινοαμερικανική τέχνη στο Παρίσι: Gesner Armand, Martha Boto, Jorge Camacho, Marta Colvin, Ivan Contreras-Brunet, Pedro Coronel, Carlos Cruz-Díez, Simona Ertan, Joaquin Ferrer, Alberto Guzmán, Eduardo Jonquieres, Frans Krajcberg, Rodolfo Krasno, Wifredo Lam, Julio Le Parc, Francesco Marino di Teana, Roberto Matta, Alejandro Otero, Gina Pellón, Alicia Penalba, Marie-Thérèse Pinto, Arthur-Luiz Piza, Juan Luis Rodriguez Sibaja, Flavio-Shiro Tanaka, Francisco Sobrino, Luis Tomasello, Jesus Rafael Soto, Hervé Télémaque, Gregorio Vardanega, Oswaldo Vigas, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της πόλης του Παρισιού, Αύγουστος-Οκτώβριος 1962.
Μουσείο του Leverkusen, 1962.
Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Céret, 1962.
Gruppe 62, Μόναχο, 1963.
Salon des réalités nouvelles, Παρίσι, 1963 έως 1967.
Πενήντα χρόνια κολάζ, από τον Picasso έως σήμερα: Carmelo Arden-Quin, Jean Arp, Georges Braque, Marcelle Cahn, Salvador Dalí, Jean Dubuffet, Max Ernst, Simona Ertan, Raoul Hausmann, Marcel Janco, Fernand Léger, Man Ray, Joan Miró, Philippe Morisson, Aurélie Nemours, Emilio Pettoruti, Pablo Picasso, Diego Rivera, Kurt Schwitters, Michel Seuphor, Nicolas de Staël, Victor Vasarely, Maria Elena Vieira da Silva, Μουσείο Τέχνης και Βιομηχανίας του Saint-Étienne, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 1964.
Pavillon Marsan, Παρίσι, 1964.
Salon de l'Art sacré, Παρίσι, 1964, 1965, 1966, 1982.
Salon des Surindépendants, Παρίσι, 1965, 1966.
Οι σύγχρονοι δάσκαλοι του βιτρό, Palais de Chaillot, Παρίσι, και στη συνέχεια Μόντρεαλ, 1969.
Salon d'automne, Παρίσι, από το 1970.
Salon des femmes peintres, Παρίσι, 1973.
90ό Salon της Ένωσης Γυναικών Ζωγράφων και Γλυπτών, UNESCO, Παρίσι, Φεβρουάριος-Μάρτιος 1975 (αφίσα της Simona Ertan).
Palais des Papes d'Avignon, 1978
Καθεδρικός ναός του Coventry, Λονδίνο, 1978.
Salon Comparaisons, Παρίσι, 1982.
Η Αγία Θηρεσία της Άβιλα στη σύγχρονη τέχνη: Ode Bertrand, Simona Ertan, Henri Guérin, Jean-Marie Martin, Musée du Luxembourg, Παρίσι, Ιούλιος 1983.
Salon Grands et jeunes d'aujourd'hui, Παρίσι, 1983.
Geometrias heterodoxas: Martha Boto, Eugenia Crenovich, Simona Ertan, Auguste Herbin, Virgilio Villalba..., Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Μπουένος Άιρες, 2003.
Salon Art Shopping, Carrousel du Louvre, Οκτώβριος 2009.

Κριτική υποδοχή:
«Το έργο της Simona Ertan χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτη πρωτοτυπία και αποκαλύπτει ένα διαυγές δημιουργικό πνεύμα, απόλυτα κυρίαρχο της εξαιρετικά πλούσιας πολυπλοκότητας των χαρισμάτων της και των διαδοχικών εμπειριών της... Κι όμως, η ενότητα του συνόλου επιτυγχάνεται πλήρως χάρη στις λεπτές σχέσεις μεταξύ όλων των μερών. Έτσι, η Simona Ertan προτείνει μια βαθιά προσωπική λύση στο διαρκώς επίκαιρο πρόβλημα της υπέρβασης της αντίθεσης «αφαίρεση-παραστατικότητα», που διχάζει την τέχνη της εποχής μας.» - Roger van Gindertael, 1970
«Το προτέρημα της Simona Ertan είναι αναμφίβολα ότι κατάφερε να αποφύγει κάθε μορφή τυπικού εντυπωσιασμού στις κομψές συνθέσεις της, προσδίδοντάς τους μια ελαφρώς υπεροπτική και μυστηριώδη ποιότητα.» - Gérald Gassiot-Talabot, 1970
«Η ζωγραφική της Simona Ertan συνδυάζει την αρχιτεκτονική αυστηρότητα με τον μετρημένο λυρισμό μιας παλέτας γεμάτης αποχρώσεις. Η διαμόρφωση των χώρων της πραγματοποιείται μέσω της παράθεσης αντιθετικών επιπέδων, των οποίων ο συμβολισμός αναδύεται από τη δραστήρια λειτουργία της μνήμης. Έχοντας περάσει από τη δομημένη αφαίρεση στην αλληγορική παραστατικότητα, η ζωγραφική αυτή ορίζει πράγματι νοσταλγικές τοπογραφίες κατοικημένες από τη μνήμη. Και αυτές οι μεταφορές εξυμνούνται μέσα στο θερμό φως που αποδίδει ένα πνεύμα προσηλωμένο στις διαρκώς ανανεούμενες μεταμορφώσεις του ορατού.» - Gérard Xuriguera, 1981
«Η Simona Ertan δομεί τον χώρο με τόση γεωμετρία μέσα στη λεπτότητα όση και λεπτότητα μέσα στη γεωμετρία. Από τον κυβισμό άντλησε το μεγάλο δίδαγμα της κατασκευαστικής αυστηρότητας, που οδηγεί στην πιο ορθολογική απογύμνωση της μορφής. Ωστόσο, δεν έχασε τον πολυτιμότερο δεσμό του καλλιτέχνη, την αληθινή υγεία του ποιητή, την επαφή με τη μεγάλη φύση, εκείνη των όντων και των πραγμάτων. Η οπτική της διαδρομή ακολουθεί την ακριβή πορεία της νοητικής και συναισθηματικής της εξέλιξης: μια διαρκή κίνηση ανάμεσα στη λογική και τη ζωή.» - Pierre Restany, 1981.

Βραβεία και διακρίσεις:
Τιμητικό δίπλωμα γραφικών τεχνών, Ανκόνα, 1968.
Χρυσό μετάλλιο της πόλης Salsomaggiore Terme.
Μετάλλιο και δίπλωμα αριστείας της πόλης του Λος Άντζελες.
Μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.

Έργα σε δημόσιες συλλογές:

Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Céret, Hiroshima M.A.
Μουσείο-Βιβλιοθήκη Pierre-André-Benoit, Alès.
Δημαρχείο του Neuilly-sur-Seine.
Υπουργείο Πολιτισμού, Παρίσι.
Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της πόλης του Παρισιού, Αρχαίοι πολιτισμοί του Μεξικού, σχέδιο.
Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Μπουένος Άιρες.
Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης, Μπουένος Άιρες.
National Museum of Women in the Arts, Ουάσινγκτον, Ημίφως.
Weisman Art Museum, Μινεάπολη.
Μουσείο του Pécs (Ουγγαρία).
Γενέτειρα του Mozart, Getreidegasse 9, Σάλτσμπουργκ.
Σταθμοί του Σταυρού, παρεκκλήσι Adelshof, Axams (Αυστρία).
Βιτρό, εκκλησία του Birgitz (Αυστρία).

Λεπτομέρειες

Πωλήθηκε με κορνίζα
Όχι
Καλλιτέχνης
Simona Ertan (1923-2016)
Τίτλος έργου τέχνης
Composition 52
Τεχνική
Ελαιογραφία
Υπογραφή
Υπογεγραμμένο χειρόγραφα
Χώρα
Ρουμανία
Έτος
1952
Κατάσταση
Καλή κατάσταση
Height
50 cm
Width
60 cm
Περίοδος
1950-1960
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓαλλίαΕπαληθεύτηκε
Ιδιώτης

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Κλασική τέχνη και ιμπρεσιονισμός

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​