Emilio Isgrò (1937) - Sans Titre

Οι πιο έμπειροι συλλέκτες και γνώστες θα παρατηρήσουν μια απίστευτα σπάνια ιδιαιτερότητα σε αυτό το έργο του μεγάλου δασκάλου Emilio Isgrò: τη συγκεκριμένη διαβάθμιση της διαγραφής, αυτές τις λέξεις που παραμένουν μερικώς ορατές μόνο σε όσους είναι παρατηρητικοί και περίεργοι.

Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της μεταξοτυπίας, που τυπώθηκε σε μόλις 40 αντίτυπα και την καθιστά μοναδική στον εικαστικό κύκλο του δασκάλου. Συνήθως είτε διαγράφει εντελώς τη λέξη είτε την αφήνει ορατή· εδώ, όμως, έχουμε την προσθήκη της «διαβάθμισης της διαγραφής».

Ο Emilio Isgrò, με τη διαγραφή, υπήρξε σπουδαίος πρωτοπόρος στην επισήμανση της απαξίωσης και της παρακμής της λέξης, της γλώσσας και της αξίας που έχουν οι λέξεις — ένα φαινόμενο που βιώνουμε σήμερα περισσότερο από ποτέ.
Ο δάσκαλος άρχισε το 1964 να καταγγέλλει αυτό που σήμερα είναι καθημερινό και ολοφάνερο: παρατηρούμε αυτή την απώλεια της αξίας της λέξης ως φορέα ιδεών, σε όλες τις μορφές της, από τις τηλεοπτικές συζητήσεις και τις έντυπες ειδήσεις έως την ενημέρωση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και την ολοένα μικρότερη αναγνωστική κοινωνία που δημιουργούμε.
Λιγότερες λέξεις, λιγότερος πολιτισμός σε κυκλοφορία· όμως, πέρα από τις κριτικές συζητήσεις για την τέχνη, τι συνεπάγεται αυτό για την κοινωνία;
Η ικανότητα να συλλογίζεται κανείς —και θα πρόσθετα, η ικανότητα να σκέφτεται κριτικά και αυτόνομα— καθορίζεται από την ποσότητα και την ποιότητα του λεξιλογίου που διαθέτει. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε πέρα από τις λέξεις που γνωρίζουμε, όπως δεν μπορούμε να χτίσουμε ένα σπίτι χωρίς όλα τα απαραίτητα υλικά: όσο λιγότερα υλικά υπάρχουν, τόσο λιγότερο ολοκληρωμένο, σταθερό και λειτουργικό θα είναι το σπίτι.
Περιορίζοντας τις λέξεις, περιορίζονται και οι έννοιες που μπορεί κανείς να δημιουργήσει, καθώς και η ικανότητά του να τις εκφράσει ή να εκφραστεί.
Αν κατανοήσουμε το αξίωμα «λιγότερες λέξεις ίσον λιγότερες σκέψεις», το έργο του Isgrò αποκτά τεράστια πολιτιστική και καλλιτεχνική αξία.
Η απόκρυψη των λέξεων πίσω από τη διαγραφή είναι ένας τρόπος με τον οποίο ο δάσκαλος κεντρίζει την περιέργεια του θεατή, προτρέποντάς μας να εξερευνήσουμε κάτω από τη λέξη και να φανταστούμε τι θα μπορούσε να υπάρχει σε σχέση με ό,τι αφήνεται «ελεύθερο» να διαβαστεί.
Μια εννοιολογική διαδικασία ανακάλυψης, διερεύνησης και προβληματισμού γύρω από τις λέξεις και τη διάταξή τους, σαν ο Isgrò να αναλαμβάνει τον παιδαγωγικό ρόλο του δασκάλου, αλλά και του διανοουμένου.
Όμως ο Isgrò δεν είναι μόνο ένας «διδάσκων»· είναι επίσης δημιουργός νέων συντακτικών και μορφολογικών κανόνων, δημιουργός νέων ιστοριών, αλλά και οξυδερκής σατιρικός. Ο δάσκαλος είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι ένας διανοούμενος: ένας «αφυπνιστής συνειδήσεων».
Ο Emilio Isgrò, λοιπόν, κατέχει μια θέση στην ιστορία της τέχνης ως φύλακας της λέξης και, κατ’ επέκταση, του πολιτισμού — ένας θεμελιώδης ρόλος που έχουμε ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη.

Οι διαστάσεις του έργου είναι 80 x 60 cm.

Ο αριθμός του αντιτύπου ενδέχεται να μην αντιστοιχεί στον αριθμό που εμφανίζεται στη φωτογραφία.

Το έργο προέρχεται από την Galleria Grafica Manzoni, η οποία εκδίδει το πιστοποιητικό γνησιότητάς του.