Tete de squelette Tiv - Κεφάλι φιγούρας - μάσκα γερανού - tiv - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων αποίκων, οι Τιβ ήταν γνωστοί για την αγάπη τους για την καλλιέργεια της γης και την τάση τους να επεκτείνουν τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις τους πέρα από τα καθορισμένα όρια της επικράτειάς τους.

Τελικά καταπάτησαν τα εδάφη των γειτόνων τους, των Τζουκούν, προκαλώντας έτσι έντονες εντάσεις.

Αρχικά βρέθηκε μια αμοιβαία αποδεκτή συμβιβαστική λύση: σε αντάλλαγμα για ένα μέρος της σοδειάς τους, οι Τζουκούν αποδέχτηκαν την ενόχληση που τους προκαλούσε η κατάσταση.

Όμως, με το πέρασμα των χρόνων, οι νεότερες γενιές των Τιβ αποφάσισαν να «ξεχάσουν» αυτή τη συμφωνία. Η αριθμητική τους υπεροχή τούς επέτρεψε να γενικεύσουν την υφαρπαγή της γης των Τζουκούν, χωρίς να προσφέρουν πλέον κανένα αντάλλαγμα.

Ξέσπασαν συγκρούσεις...

Μια άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι, στην πραγματικότητα, την ευθύνη έφεραν οι Τζουκούν, οι οποίοι κάποια στιγμή αρνήθηκαν να πάρουν το μερίδιό τους από τα δημητριακά, απαιτώντας την επιστροφή της γης πριν από μια περίοδο πλούσιας σοδειάς.

Αυτή ήταν η αρχή ενός φυλετικού πολέμου. Τελικά, οι Τζουκούν κατάφεραν να διώξουν τους Τιβ από τα εδάφη τους.

Όμως οι Τιβ, που είχαν θάψει τους συγγενείς τους στα εδάφη των Τζουκούν, δεν μπορούσαν πλέον να μεταφέρουν τα λείψανά τους πίσω. Προσπάθησαν να διαπραγματευτούν, ώστε να αποκτήσουν το δικαίωμα να τιμούν τους νεκρούς τους στα εδάφη των Τζουκούν, αλλά εκείνοι δεν ήθελαν πια να βλέπουν Τιβ στη γη τους, ούτε καν για την τέλεση επιμνημόσυνων τελετών.

Φήμες άφηναν να εννοηθεί ότι οι Τζουκούν βεβήλωναν τους τάφους των συγγενών τους.

Απελπισμένοι, οι Τιβ συμβουλεύτηκαν τους σοφούς και τους μάντεις. Όλοι συγκεντρώθηκαν και, μέσα σε ένα όνειρο, έλαβαν την αποκάλυψη και τη λύση.

Τα πνεύματα τούς είπαν ότι οι συγγενείς τους που είχαν θαφτεί εκεί παραπονιούνταν πως είχαν εγκαταλειφθεί ανάμεσα στους εχθρούς τους και ότι, μέσα στους τάφους τους, ήταν θυμωμένοι με τους απογόνους τους.

Κατά σύμπτωση, η σοδειά εκείνης της χρονιάς ήταν πολύ φτωχή εξαιτίας μιας πρόωρης ξηρασίας, κάτι πολύ ασυνήθιστο.

Έτσι, πήραν τα σημάδια στα σοβαρά, περιμένοντας τα χειρότερα.

Ο λαός των Τιβ συμβουλεύτηκε ξανά τους σοφούς και τους μάντεις, ζητώντας τους να πουν τι έπρεπε να κάνουν για να κατευνάσουν την οργή των συγγενών τους.

Ύστερα από ένα ακόμη όνειρο, οι μάντεις διέταξαν όλους τους Τιβ να φτιάξουν από ένα φέρετρο και έναν μικροσκοπικό σκελετό. Θα τον έθαβαν στο σπίτι τους, αφού πρώτα τελούσαν τις ίδιες νεκρικές τελετές που γίνονταν για τους νεκρούς, και θα διοργάνωναν μια μεγάλη κηδεία στην κεντρική πλατεία της αγοράς εκείνης της εποχής.

Έτσι γεννήθηκε στους Τιβ η ιδέα των σκελετικών αγαλμάτων.

Και όσο περνούσε ο καιρός, άρχισαν να σκαλίζουν όλο και μεγαλύτερους σκελετούς. Κάθε εποχή είχε περίπου το δικό της μέγεθος. Σήμερα, το μέγεθος έχει συμβολική σημασία και δηλώνει ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε (μικρός σκελετός), μεγάλωσε (μεσαίου μεγέθους) και έζησε (μεγάλος). Τα φέρετρα φθείρονται, αλλά τα αγάλματα τελικά μεταπωλούνται.

Άλλα αντικείμενα, όπως ένα κάθισμα με τη μορφή καρυάτιδας, χρησιμεύουν ως βάσεις για τα κρανία των προγόνων.

Είναι πιθανό η λατρεία αυτή να εξαπλώθηκε και στους Ίγκμπο, οι οποίοι έχουν επίσης τεχνουργήματα με παρόμοιο ύφος.