camillo gannelli - Senza titolo

Ένα λουλούδι που δεν θέλει να μοιάζει με λουλούδι, αλλά να σε κάνει να νιώσεις τι σημαίνει να το κοιτάζεις από κοντά.

Αυτή είναι η πρώτη σκέψη που μου έρχεται μπροστά σε αυτό το έργο. Δεν είναι νεκρή φύση· είναι μια έκρηξη ιδωμένη από ψηλά, σχεδόν μια μακροσκοπική εικόνα ενός ζωτικού κέντρου.

Τα τεράστια πέταλα, κομμένα από τα όρια του καμβά, σε αναγκάζουν να μπεις μέσα στον πίνακα. Δεν μπορείς να μείνεις σε απόσταση, βρίσκεσαι μέσα στο λουλούδι. Στα αριστερά κυριαρχούν τα ψυχρά λευκά, σχεδόν κιμωλώδη, με σκούρες φλέβες που μοιάζουν με ρωγμές. Στα δεξιά, αντίθετα, η ζέστη ανεβαίνει απότομα: κίτρινο, καμένο πορτοκαλί, έντονο κόκκινο. Είναι σαν το λουλούδι να έχει δύο θερμοκρασίες, δύο διαθέσεις, κι εσύ να βρίσκεσαι ανάμεσά τους.

Και μετά υπάρχει το κέντρο. Εκεί ακριβώς ο πίνακας αλλάζει εντελώς ύφος.

Ενώ τα πέταλα είναι ζωγραφισμένα απαλά, με διαβαθμίσεις, σχεδόν σαν ακουαρέλα, η καρδιά του είναι ένα μωσαϊκό από μικρά χρωματιστά κομμάτια: ηλεκτρικό μπλε, κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, πορτοκαλί. Μοιάζουν με θραύσματα γυαλιού, κομφετί, πολύτιμες πέτρες τοποθετημένες μία μία. Έχει υφή, είναι τρισδιάστατο, σου έρχεται η επιθυμία να το αγγίξεις. Είναι το σημείο όπου συγκεντρώνεται η ενέργεια όλης της σύνθεσης.

Η αντίθεση. Ανάμεσα στο απαλό και το τραχύ, στο ψυχρό και το θερμό, στο μεγάλο και το μικρό. Το έργο λειτουργεί επειδή δεν είναι «διακοσμητικό» με την τετριμμένη έννοια της λέξης: έχει ένταση. Τα λευκά πέταλα μοιάζουν σχεδόν κουρασμένα, σβησμένα, ενώ το κέντρο πάλλεται. Είναι ένα λουλούδι που πεθαίνει στις άκρες και ζει στο κέντρο — ή το αντίστροφο. Εξαρτάται από το πού το κοιτάζεις.
Από κοντά απολαμβάνεις την υφή του κέντρου, από μακριά απολαμβάνεις την κηλίδα του χρώματος.