camillo gannelli - Senza titolo

Ένα τετράγωνο που χωρά έναν απέραντο ορίζοντα.

Αυτό το έργο σε εντυπωσιάζει πρώτα με το χρώμα και ύστερα με την υφή. Στο πάνω μισό, ο ουρανός απλώνεται σε μια διαβάθμιση από ροζ-μωβ σε χρυσοκίτρινο, περνώντας μέσα από ένα φλογερό πορτοκαλοκόκκινο, σαν να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα από κοντά, χωρίς φίλτρα. Στο κάτω μισό, ένα βαθύ, σχεδόν νυχτερινό μπλε γίνεται θάλασσα, γη, σιωπή.

Η γραμμή που τα χωρίζει δεν είναι καθαρή. Είναι ακανόνιστη, οδοντωτή, ζωντανή. Σχεδόν μοιάζει σαν ο ουρανός να χύνεται στη θάλασσα ή σαν η θάλασσα να προσπαθεί να ανέβει προς το φως. Εκεί, σε αυτό το ατελές σύνορο, βρίσκεται η δύναμη του πίνακα: δεν είναι τοπίο, είναι μια συνάντηση.

Η επιφάνειά του είναι γεμάτη υφή, πυκνές στρώσεις χρώματος, ανάγλυφο. Νιώθεις τη σπάτουλα, το χέρι, την κίνηση. Δεν είναι μια εικόνα που την κοιτάς από μακριά, αλλά μια επιφάνεια που σχεδόν την αγγίζεις με το βλέμμα. Το ροζ είναι πουδρένιο και απαλό, το κίτρινο ζεστό και φωτεινό, το μπλε πυκνό και καθηλωτικό.

Είναι ένα έργο που δεν αφηγείται, αλλά υποβάλλει. Σε γαληνεύει και ταυτόχρονα σε αναστατώνει, όπως όταν κοιτάζεις τη θάλασσα στο ηλιοβασίλεμα και δεν ξέρεις αν χάνεσαι ή αν ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου.

Σε ένα σπίτι θα έδειχνε υπέροχο μόνο του, πάνω σε έναν λευκό τοίχο, χωρίς να χρειάζεται τίποτα άλλο γύρω του. Γιατί δεν χρειάζεται εξηγήσεις: σε κάνει να σταθείς, σε κάνει να αναπνέεις πιο αργά.

Μοιάζει απλό μόνο εκ πρώτης όψεως· στην πραγματικότητα, μένει μέσα σου.