Μεγάλο δείγμα μεγέθους προθήκης με φθορίζοντα σφαλερίτη σε δολομίτη, σε υπεριώδη ακτινοβολία μακρού - Ύψος: 9 cm - Πλάτος: 15 cm- 1750 g





6 € | ||
|---|---|---|
3 € | ||
1 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145553 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Δείγμα μεγέθους cabinet και βάρους 1.750 g, με πορτοκαλοκάστανο σφαλερίτη σε λευκό δολομίτη από τα ορυχεία Raibl στο Cave del Predil της Ιταλίας, όπου ο σφαλερίτης φθορίζει πορτοκαλί υπό υπεριώδη ακτινοβολία μακρού μήκους κύματος.
Περιγραφή από τον πωλητή
Μεγάλο δείγμα σφαλερίτη σε μέγεθος προθήκης, φθορίζοντος, μέσα σε δολομίτη
Ο σφαλερίτης φθορίζει πορτοκαλί υπό υπεριώδη ακτινοβολία μακρού μήκους κύματος
Ο δολομίτης παρουσιάζει σύντομη πρασινωπή μεταφωταύγεια υπό υπεριώδη ακτινοβολία βραχέος μήκους κύματος
Οι φωτογραφίες 1, 2 και 3 είναι υπό υπεριώδη ακτινοβολία μακρού μήκους κύματος — η 4η φωτογραφία είναι σε ορατό φως
Ακατέργαστο κομμάτι πορτοκαλί/καφέ σφαλερίτη/σχαλενμπλένδης, αναμεμειγμένου με λευκό δολομίτη. Ο σφαλερίτης φθορίζει με όμορφο πορτοκαλί χρώμα, ενώ ο δολομίτης φθορίζει λευκός. Ο φθορισμός παρατηρείται καλύτερα υπό υπεριώδη ακτινοβολία μακρού μήκους κύματος (ή ακόμη και με μπλε λέιζερ 405 nm). Ο δολομίτης είναι ελαφρώς φωσφορίζων. Υπάρχουν επίσης κηλίδες ενός μεταλλικού ορυκτού, πιθανότατα γαληνίτη.
Φθορισμός υπό υπεριώδη ακτινοβολία μακρού μήκους κύματος.
Ορυχεία Raibl, Cave del Predil, Tarvisio, Επαρχία Udine, Friuli Venezia Giulia, Ιταλία
Τα ορυχεία ήταν σίγουρα ενεργά τον 14ο αιώνα, όταν ο αυτοκράτορας Φίλιππος ο Καλός παραχώρησε σε μια ομάδα μεταλλωρύχων άδεια εξόρυξης μολύβδου και ψευδαργύρου. Τον 19ο αιώνα, υπό την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, το μισό ορυχείο ανήκε στο αυτοκρατορικό κράτος και το άλλο μισό στους κόμητες Henckel Von Donnersmarck. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιταλία προσάρτησε την περιοχή του Tarvisio και η ιταλική κυβέρνηση παραχώρησε τα δικαιώματα εξόρυξης στην εταιρεία Società Anonima Miniere Cave del Predil. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ορυχείο άλλαξε χέρια αρκετές φορές και το 1963 περιήλθε στην κυριότητα του ιταλικού κράτους, μέσω της Azienda Mineraria Metallurgica Italiana Spa (AMMI). Το 1965, η Περιφέρεια Friuli Venezia Giulia έγινε ιδιοκτήτρια του ορυχείου και παραχώρησε τη χρήση του στην AMMI έως το 1987. Ωστόσο, λόγω του υψηλού λειτουργικού κόστους, το ορυχείο σχεδόν έκλεισε το 1976. Το 1978, το ορυχείο πέρασε σε μια νέα εταιρεία, τη SAMIM, η οποία το λειτούργησε έως το 1986. Το ορυχείο έκλεισε οριστικά στις 6 Φεβρουαρίου 1991.
Μεγάλο δείγμα σφαλερίτη σε μέγεθος προθήκης, φθορίζοντος, μέσα σε δολομίτη
Ο σφαλερίτης φθορίζει πορτοκαλί υπό υπεριώδη ακτινοβολία μακρού μήκους κύματος
Ο δολομίτης παρουσιάζει σύντομη πρασινωπή μεταφωταύγεια υπό υπεριώδη ακτινοβολία βραχέος μήκους κύματος
Οι φωτογραφίες 1, 2 και 3 είναι υπό υπεριώδη ακτινοβολία μακρού μήκους κύματος — η 4η φωτογραφία είναι σε ορατό φως
Ακατέργαστο κομμάτι πορτοκαλί/καφέ σφαλερίτη/σχαλενμπλένδης, αναμεμειγμένου με λευκό δολομίτη. Ο σφαλερίτης φθορίζει με όμορφο πορτοκαλί χρώμα, ενώ ο δολομίτης φθορίζει λευκός. Ο φθορισμός παρατηρείται καλύτερα υπό υπεριώδη ακτινοβολία μακρού μήκους κύματος (ή ακόμη και με μπλε λέιζερ 405 nm). Ο δολομίτης είναι ελαφρώς φωσφορίζων. Υπάρχουν επίσης κηλίδες ενός μεταλλικού ορυκτού, πιθανότατα γαληνίτη.
Φθορισμός υπό υπεριώδη ακτινοβολία μακρού μήκους κύματος.
Ορυχεία Raibl, Cave del Predil, Tarvisio, Επαρχία Udine, Friuli Venezia Giulia, Ιταλία
Τα ορυχεία ήταν σίγουρα ενεργά τον 14ο αιώνα, όταν ο αυτοκράτορας Φίλιππος ο Καλός παραχώρησε σε μια ομάδα μεταλλωρύχων άδεια εξόρυξης μολύβδου και ψευδαργύρου. Τον 19ο αιώνα, υπό την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, το μισό ορυχείο ανήκε στο αυτοκρατορικό κράτος και το άλλο μισό στους κόμητες Henckel Von Donnersmarck. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιταλία προσάρτησε την περιοχή του Tarvisio και η ιταλική κυβέρνηση παραχώρησε τα δικαιώματα εξόρυξης στην εταιρεία Società Anonima Miniere Cave del Predil. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ορυχείο άλλαξε χέρια αρκετές φορές και το 1963 περιήλθε στην κυριότητα του ιταλικού κράτους, μέσω της Azienda Mineraria Metallurgica Italiana Spa (AMMI). Το 1965, η Περιφέρεια Friuli Venezia Giulia έγινε ιδιοκτήτρια του ορυχείου και παραχώρησε τη χρήση του στην AMMI έως το 1987. Ωστόσο, λόγω του υψηλού λειτουργικού κόστους, το ορυχείο σχεδόν έκλεισε το 1976. Το 1978, το ορυχείο πέρασε σε μια νέα εταιρεία, τη SAMIM, η οποία το λειτούργησε έως το 1986. Το ορυχείο έκλεισε οριστικά στις 6 Φεβρουαρίου 1991.

