Anton Kaestner - #525 - XL - " Cabo Polonio ".

#525 - XL - « Cabo Polonio ».
Μοναδικό έργο, πρωτότυπο έργο του Anton Kaestner, απευθείας από το παρισινό ατελιέ.

Ακρυλικό σπρέι σε πλάκα πλεξιγκλάς πάχους 3 mm (με προστασία από την υπεριώδη ακτινοβολία).
Αυτός ο πίνακας δεν είναι εκτύπωση. Πρόκειται για πρωτότυπο έργο ζωγραφισμένο σε πολλές στρώσεις, με μοναδική γυαλιστερή όψη «glossy», που θυμίζει την εφαρμογή ρητίνης.

Διαστάσεις: 34,2 * 24,2 * 0,12 ίντσες / 87 * 61,5 * 0,3 cm χωρίς κορνίζα.
Ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κορνίζα.
Συνιστάται κορνίζα αλουμινίου υψηλής ποιότητας της γερμανικής μάρκας Nielsen, σειρά 34 ή 34N (0,23 * 1,38 ίντσες / 0,6 * 3,5 cm), η οποία διατίθεται κατά την αποστολή με επιπλέον χρέωση 150€.

Το έργο είναι υπογεγραμμένο στην πίσω όψη.
Συνοδεύεται από Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας.
Η αποστολή καλύπτεται από ασφάλιση.

Ο Anton Kaestner είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία, στο Ντουμπάι και στην Ιαπωνία. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη, Ιανουάριος 2027.


«Βιογραφία

Γεννήθηκα στη Γενεύη της Ελβετίας και μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από τη φυσική ομορφιά και τον πολιτιστικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα είχε μεγάλη αξία στην οικογένειά μου, και ο εκλιπών παππούς μου, τεχνίτης και καλλιτέχνης, ήταν εκείνος που έσπειρε τον σπόρο για αυτό που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά χρώματα σε τετράδια Α4 και, αργότερα, Α3. Αρχικά με προσέλκυσαν η μη παραστατική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, και παρόλο που θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια αγάπη για τα πνευματικά υλικά, καθώς συντονίζονταν με την εξερεύνησή μου της ανθρώπινης ύπαρξης, της μελαγχολίας και των βαθύτερων αληθειών της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, η πορεία προς την πραγματική ιδιότητα του καλλιτέχνη δεν ήταν άμεση.
Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες ακολούθησα μια διεθνή επιχειρηματική σταδιοδρομία που με οδήγησε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες έως το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν τους ορίζοντές μου και με έφεραν σε επαφή με ένα ευρύ φάσμα πολιτισμικών επιρροών. Όπου κι αν πήγαινα, βυθιζόμουν στις τοπικές καλλιτεχνικές σκηνές και ερχόμουν σε επαφή με τη δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά την αφοσίωσή μου στην επιχειρηματική μου σταδιοδρομία, η τέχνη ήταν πάντα κομμάτι μου, σιγοβράζοντας διακριτικά κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε για μένα μια μορφή μυστικού διαλογισμού — ένας τρόπος να ξεφεύγω από τον κόσμο και να στρέφομαι στον εσωτερικό μου εαυτό.
Πάντα αντλούσα τεράστια ικανοποίηση από τη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι, στο οποίο μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να βιώσω αυθεντικές εμπειρίες. Μέσα από την τέχνη μου, πάντα ήλπιζα να προσφέρω στους άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από διαφορετική οπτική και να στοχαστούν πάνω στη δική τους ζωή.
Το 2021, αφού συνταξιοδοτήθηκα από την επιχειρηματική μου σταδιοδρομία, αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά στη ζωγραφική. Ίδρυσα το ατελιέ μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνομαι εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Στα τέλη του 2023 ξεκίνησα τη δημόσια καλλιτεχνική μου πορεία και, προς έκπληξή μου, το έργο μου αναγνωρίστηκε γρήγορα, βρίσκοντας θέση σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και την Ολλανδία.


Καλλιτεχνικό βιογραφικό

Η πρώτη μου ατομική έκθεση, «Échos», που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στα τέλη του 2024, παρουσίασε μια ξεχωριστή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικές χρωστικές και σπρέι στην πίσω όψη ανακυκλωμένου εξηλασμένου πλεξιγκλάς, μιας ελαφριάς, λείας, γυαλιστερής και ενίοτε εύθραυστης επιφάνειας.
Αυτή η διαδικασία δεν μου επιτρέπει να βλέπω το έργο καθώς εξελίσσεται. Δεν έχω οπτική ανατροφοδότηση ούτε έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας — κάτι που αποδέχομαι με χαρά. Αφήνω τα «τυχαία πειράματα» —όλα επιτρέπονται, αρκεί να βραχυκυκλώνουν τη λογική!— να καθοδηγούν το αποτέλεσμα, τις στρώσεις και τα κατοπτρικά εφέ που δημιουργώ, αφήνοντας χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν τελικά φανερωθεί το έργο. Αυτή η προσέγγιση, που παραπέμπει στη διαδικασία αποκάλυψης/σταθεροποίησης της φωτογραφίας, είναι απαιτητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από τις στρώσεις και τις διαφάνειες, ενώ κάθε έργο διατηρεί έναν «ασκητικό» χαρακτήρα: χαίρομαι όταν αναγνωρίζω «αναπόδραστες αναγκαιότητες», δηλαδή όσα είναι πιθανό να ανακαλύψουμε όταν σταματάμε μέσα στη σιωπή και το φως.
Διατηρώ σκόπιμα απλή την προσέγγισή μου. Ούτε «συναίσθημα» ούτε «θεωρητική σύλληψη», αλλά βίωμα της ύπαρξης. Ούτε «ταχεία κατανάλωση» ούτε «διανοητικοποίηση/διανοητική ιδιοποίηση», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της· η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση της «ζωής στην ίδια την καρδιά της ζωής», του «le vif», όπως θα το έλεγε ο Γάλλος μετρ της επιστημονικής φαντασίας Alain Damasio.
Παρόλο που το έργο μου μπορεί κάποιες φορές να θυμίζει τη διαφάνεια και τη φωτεινότητα των βιτρό, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένο. Επιπλέον, το πλεξιγκλάς προσφέρει στη ζωγραφική μια ιριδίζουσα επιφάνεια, μέσα από την οποία διακρίνεται η σιλουέτα του θεατή — διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν ένας διακριτικός καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση του φωτός, του χρώματος και της υφής, καθώς και των κενών σημείων, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω πως το παιχνίδι ανάμεσα στις «λεπτομέρειες για θέαση από κοντά» και την «απόσταση για τη συνολική εικόνα» θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τα δικά τους ταξίδια ενδοσκόπησης.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμένω ταπεινός ως προς όσα μπορούν να επιτευχθούν. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία της αμφισβήτησης και της εξέλιξης. Κάθε νέα δημιουργία με φέρνει αντιμέτωπο με τα όριά μου και με ωθεί να τελειοποιήσω τις δεξιότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω όσα μπορώ να πετύχω. Για μένα, η ζωγραφική είναι καθημερινή τέχνη, εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτώ ουσιαστικές συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέμμα».

Anton Kaestner».