Matteo Ciffo - Frammenti - Cavallo di Troia

- Scultura contemporanea di Matteo Ciffo (Italia - 1987)
- Τίτλος Frammenti-Cavallo di Troia
- Έτος 2026 . Έκδοση 5/8
- Υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας
- Υλικό : Ψυχρή άλλαξη σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες
- ΣΕ ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ ΕΝΑ ΠΙΣΩ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟ ΑΝΑΔΕΙΚΤΙΚΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ (σημειωμένο στις τελευταίες φωτογραφίες με κόκκινο βέλος)


Συλλογή FRAMMENTI

Η αντίθεση με τη κλασική δυναστεία αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υποβάλλονται σε μια διαδικασία κατακερματισμού και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν νοείται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, διασπάται και επανασυστήνεται, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διασπάται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η τάση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτης κατάστασης. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει την ευαλωτότητά του. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μετασχηματισμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στη μεταβολή και επιστραμμένη σε μια νέα διάσταση.



MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Biella το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα κεντρισμένη στην ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που τη διατηρεί. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεση σχέση με ευγενείς και πολύπλοκους υλικούς πόρους όπως λεπτόκοκκες σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικούς χρωστικούς, γη Αρμενίας, οξειδώσεις και μέταλλα. Δεν τους θεωρώ απλά εκφραστικά μέσα, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και πιθανότητας αναγέννησης.

Μέσω μιας διαδικασίας που θεωρώ περισσότερο τελετουργική από γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι έχει θρυμματιστεί, εγκαταλειφθεί ή λησμονηθεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρωτογενής ύλη για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μέσα τους μια ιστορία. Τα διασπάω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προκύπτει από μια ισορροπία ευαίσθητη μεταξύ απώλειας και αναγέννησης, μεταξύ μνήμης και δυνατότητας, καθιστώντας ορατή τη στιγμή που η ύλη σταματά να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η διαδρομή παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, φέρνοντας κοντά σε μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη ύπαρξη, τις διασπάω και τις επανασυνθέτω για να γεννήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση ανάμεσα σε καταστροφή και αναγέννηση, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, καθιστώντας ορατή μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα συγκρούεται με Υλικά που ενσαρκώνουν αντίφαση βαθιά: φαινομενικά αιώνια και αδιάλυτα, μα ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμίμητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μετατρέπεται με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη ύλη ενεργό μέρος του έργου, εμπλέκοντάς την σε έναν συνεχή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.

Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευαισθησία, και η αιωνιότητα εμφανίζεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται, αλλά γίνεται συν-συνθέτρια, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του σχεδίου, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτό-διδασκαλία, έχτισα τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία της ύλης στην μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές στις οποίες θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.

Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλύπτες αναδύονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε ρηγματώσεις και αναγέννηση, ανάμεσα σε διατήρηση και μεταμόρφωση, επιστρέφοντας στη ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.