Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο προέρχεται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme που έκανε κόκκινο, επανάληψη και ύλη κεντρικά στοιχεία της ποίησής του. Στις δημιουργίες του, η σειριοποίηση απλών και καθημερινών στοιχείων γίνεται μια γλώσσα ικανή να evoke ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτό το έργο, όμως, η παράδοση επαναπροσδιορίζεται μέσω ενός χαρακτήρα στοιχείου της δικής μου έρευνας: ο αμπελώνας.

Αντί των καρφιών που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο που θεωρητικά σχετίζεται με τη συναρμολόγηση, τη διάθεση και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της παράγει μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος τροποποιούν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια γεμάτη ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο δημιουργώντας μια είδους οπτικής δόνησης. Από τα μπροστινά, η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και ελάχιστη· εστιάζοντας από το πλάι, αποκαλύπτεται η αληθινή της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν στοχεύει να είναι απλή φιγούρα-αναφορά στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναπροσέγγιση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε καλλιτεχνικό σήμα.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως χρησιμοποιείται για να ενώνει και να στερεώνει, χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανησυχητική, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Ακριβώς σε αυτήν τη αντίθεση μεταξύ τάξης και έντασης, κατασκευής και καταστροφής, διδύου διαστάσεων και τρισδιάστατότητας γεννιέται η ταυτότητα του έργου.

Εργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, διάσημου σε όλο τον κόσμο για τη μεγάλη τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται από μια θήκη από Plexiglass.

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο λείψανο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δρόμο της Pop Art, Screw Art, της αφηρημένης τέχνης και της αστικής τέχνης, προβάλλοντας με γλωσσικό οπτικό και πολιτισμικό αντίκτυπο τη δουλειά μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η εικαστική έρευνα διαλόγίζεται με τη φαντασία του πλούτου, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, υπενθυμίζοντας σύμβολα σάγκικ ταυτότητας και εμπορικά σήματα παγκοσμίως αναγνωρισμένα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους αναφερόμενους καλλιτέχνες ή εμπορικά σήματα, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανεξέταση του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως κομβικού πολιτισμικού αντικειμένου της εποχής.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, πολυτελή Pop Art, έντυπης street art και τέχνη εμπνευσμένη από τα μεγάλα εμβληματικά σήματα, διατηρώντας παράλληλα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.