Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο γεννιέται από ένα ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη της Νουβό Ρεαλισμού που έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στις δημιουργίες του, η γραμμικότητα στοιχείων απλά και καθημερινά μετατρέπεται σε μια γλώσσα ικανή να απεικονίσει ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτή την εργασία, όμως, η παράδοση επαναερμηνεύεται μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της δικής μου έρευνας: το αμπέλι.

Αντ’ αυτού των καρφιών που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδεδεμένο με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, εδώ μετατρέπεται σε αυτοτελές καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, ενώ οι βίδες ξεπροβάλλουν από το επίπεδο δημιουργώντας έναν τύπο οπτικής δόνησης. Από οπτική μετωπική, η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και ελάχιστη· παρατηρώντας την από τη γωνία, αποκαλύπτεται η αληθινή της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν επιδιώκει να είναι απλή μίμηση του Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναεννοιοποίηση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε καλλιτεχνικό σημάδι.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτοχρόνως: ό,τι συνήθως εξυπηρετεί το δέσιμο και τη στερέωση χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανήσυχη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Ακριβώς σε αυτήν τη αντίθεση μεταξύ τάξης και έντασης, κατασκευής και καταστροφής, διδυδιακής και τρισδιάστατης αντίληψης γεννιέται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Παδόβανο, διάσημος σε όλο τον κόσμο για τη τεχνική της Screw Art.
Το έργο συμπληρώνεται με μια θήκη από Τζερερό/πρεσαρίν ή Plexiglass (plexiglass).

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο ιερό κειμήλιο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δρόμο της Pop Art, Screw Art, της κευνσιανής πράξης της τέχνης και τέχνης του δρόμου, καλώντας σε γλώσσα οπτική και πολιτιστική επίδραση τη δουλειά μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η εικαστική έρευνα διαλογίζεται με το φαντασιακό του πολυτέλειας, της μόδας-εμβληματικής και του παγκόσμιου σχεδιασμού, αποκαλώντας σύμβολα ιερά και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή τις μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπές δημιουργίες, υλοποιημένες με προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανεξέταση του βιομηχανικού καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτιστικού αντικειμένου της σύγχρονης κουλτούρας.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς ποπ τέχνης, της αφηρημένης τέχνης του δρόμου και της τέχνης εμπνευσμένης από μεγάλα εμβληματικά brands, διατηρώντας ωστόσο μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.