Camillo Gannelli - Paesaggio onirico

Ένα έργο που το παρακολουθείς περισσότερο με την αναπνοή παρά με τα μάτια.

Με την πρώτη ματιά φαίνεται σχεδόν σαν ένα τοπίο που θόλωσε από τη μνήμη: χαμηλά ένα μεγάλο μπλε πεδίο, πυκνό και υλικό, όπως το νερό σε μια λίμνη το ηλιοβασίλεμα ή ένας ουρανός ανάποδα. Κάτω, μια οριζόντια, ζωηρή ζώνη, όπου το χρώμα γίνεται πιο βρώμικο, πιο βιωμένο, σχεδόν μια γραμμή ακτογραμμής, σπίτια, παρουσίες μακρινές.

Και ύστερα υπάρχουν αυτοί, οι τρεις κόκκινοι κάθετοι. Δεν είναι φιγούρες, δεν είναι δέντρα, δεν είναι σημαίες. Είναι τόνους, φωτεινές τραύματα, τρεις θερμές ανάσες που διακόπτουν τον κρύο μπλε και γκρι. Γύρω τους, πινελιές ώχρας και αρχαίου χρυσού που μοιάζουν με αντανακλάσεις, μνήμες φωτός.

Η δύναμη αυτού του πίνακα βρίσκεται ακριβώς στην ύλη του: δεν είναι λεία, δεν είναι τέλεια. Η επιφάνεια δουλεύεται, χαράζεται, στρωματοποιείται, σαν να έχει περάσει ο χρόνος από πάνω της. Απομακρυσμένα προσκαλεί στην ηρεμία, κοντά ζητά να προσεγγιστείς, να αγγίξεις σχεδόν με το βλέμμα.

Είναι ένα έργο που πρέπει να βρίσκεται σε ένα ήσυχο δωμάτιο, όπου να κάνει τη δική του αργή δουλειά: να μη διηγείται, αλλά να εξάγει συναισθήματα. Ο καθένας θα δει κάτι διαφορετικό, και ακριβώς εκεί βρίσκεται η αξία του.

Για ποιον είναι: για όσους αγαπούν τον αφηρημένο λυρικό, τις ατμόσφαιρες σπάνιες και τους πίνακες που δεν εξηγούνται σε μια φράση.
Πού θα το έβρισκα καλό: πάνω σε μια κονσόλα, σε σαλόνι ή σε υπνοδωμάτιο, με ένα ζεστό παρασκηνιακό φως που θα τονίσει την υφή του.

Είναι ένα έργο ακρυλικό σε καμβά