Antonio Morato (1903–1989) - Composizione

00
ημέρες
08
ώρες
46
λεπτά
19
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 137
Επιτεύχθηκε η τιμή επιφύλαξης
Antonio Yera
Ειδικός
Εκτιμήστε  € 400 - € 500
ES
137 €
ES
120 €
ES
100 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 145472 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Περιγραφή από τον πωλητή

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Antonio Morato (Este, 17 Μαρτίου 1903 – Padova, 13 Μαρτίου 1989) διαμόρφωσε το στυλ του στην ζωηρή Padova της δεκαετίας του 1920, εκτός των παραδοσιακών ακαδημαϊκών διαδρομών. Αρχικά κοντά στις προκλήσεις του «Νοβεντέντο», διέκρινε τον εαυτό του με μια έντονη μορφοπαιχνία που στηριζόταν σε μια ενστικτώδη πρόσληψη της πραγματικότητας. Αγαπούσε μάλιστα να ορίζει τους καλλιτέχνες ως «ζώα με γυαλιά», ικανά να συλλαμβάνουν εκ των προτέρων αυτό που κυκλοφορούσε στην ατμόσφαιρα. Στις πρώτες του μυθοπλασίες, αφιερωμένες σε νεκρές φύσεις, μάσκες και τοπία, συνένωσε μια αυθεντικά λαϊκή ψυχή με υπέρτατη φροντίδα της φόρμας και της σύνθεσης.

Μεταπολεμικά η γλώσσα του εξέλιπε, αφομοιώνοντας τις χωρικές αποσπάσεις των Πικάσο και τον χρωματισμό του Ματίς, για να καταλήξει, από το τέλος της δεκαετίας του ’50, σε μια παραγωγή πιο οικεία και αποστασιοποιημένη. Αποφεύγοντας τις μόδες του καιρού, η μεταγενέστερη φάση του πήρε πιο εσωστρεφή τόνους: ο πρωτόγονος ύμνος του καλοκαιρινού τοπίου της Βενετίας άφησε τη θέση του σε ένα ζωγραφικό έργο που εξέφραζε μια αισθητή ενόχληση για την προώθηση της αστικοποίησης και του βιομηχανικού πολιτισμού. Τα συνήθη υποκείμενά του απεικονίζονταν έτσι με μια πιο λιτή και ουσιαστική χρωματική γραφή, διατηρώντας το χρώμα ως κεντρικό στοιχείο στην οικοδόμηση των όγκων.

Τεχνικά, πέραν του ότι υπήρξε ένας ικανός πίνακας σε καβαλέτο ικανός να μετακινείται από το ελαιοχρώμα μέχρι τη χρήση παστέλ, ο Morato υπήρξε και εξαιρετικός φρεσκόντης. Μεταξύ των πιο περίφημων δημόσιων έργων του διακρίνονται οι διακοσμήσεις της «Αίθουσα των φοιτητριών» στο Παλάτσο ντελ Μπο και οι κύκλοι τοιχογραφιών, ανάμεσα στους οποίους η «Απαγωγή του σταυρού» στην Εκκλησία της Παδοβάνης Sacra Famiglia (1939-1940). Σήμερα τα έργα του, πολύτιμη απόδειξη ολόκληρου του φάσματος της στιλιστικής του τροχιάς, διακοσμούν και εκτιμώνται στις δημοτικές συλλογές της πόλης της Padova και αποτελούν μέρος από σημαντικές ιδιωτικές συλλογές, επιβεβαιώνοντας τη σημασία αυτού του πρωτότυπου και μοναχικού ερμηνευτή του βενετικού 20ού αιώνα.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

«Σύνθεση», ελαιογραφία σε καμβά, 72x102 εκ. με κορνίζα, 70x100 εκ. ο μόνο καμβάς, 1972, ημερομηνία και υπογραφή χαμηλά δεξιά.

Το έργο ζωντανεύει μια όραση αιωρούμενη ανάμεσα σε εσωτερικό τοπίο και χώρο μνήμης, όπου το πραγματικό δεδομένο μεταμορφώνεται σε μια ροή σχεδόν ονείρου. Η σκηνή κυριαρχείται στο κέντρο από μια ευρεία ασταθή μάζα — αντίστοιχη με ένα ύφασμα που κινείται από τον άνεμο ή με μια προφίλ ορεινού τοπίου μεταμορφωμένο — ανάμεσα στις πτυχές της οποίας ξεπροβάλλουν, πάνω αριστερά, αινιγματικά προσώπατα σκιαγραφημένα δίπλα σε ένα πυκνό πλέγμα κάθετων σημείων και μικρών σταυρών.Δεξιά, αυτή η αέναη κίνηση καταλήγει σε ένα κάθετο στοιχείο υπερυψωμένο από έναν σταυρό, ομοιάζοντας με μια στήλη, επάνω στην οποία εμφανίζονται τα ονόματα «Elena, Luigi, Ilaria», οικείο κάλεσμα στις οικογενειακές σχέσεις κρυμμένο κάτω από μια ζώνη νυχτερινού ουρανού διαποτισμένου από συννεφώσεις.

Ο συνθετικός σχεδιασμός εξισορροπεί επιδέξια την δυναμική ώθηση των καμπυλών γραμμών με την σταθερή τετράγωνη διατύπωση της τέταρτης ευθυγράμμισης δεξιά και του μπλέ περιγράμματος που περιλαμβάνει το περιθώριο προς το πάνω και πλευρικό. Η πινελιά, ρευστή και καταβρόχθινη, προχωρεί με μακριές δάκτυλες διαδρομές, εναλλάσσονται στο κάτω μέρος με πιο γρήγορους και σπαστούς πόντους. Από αυτό προκύπτει μια εξαιρετική χρωματική δομή, όπου ο ίδιος ο χρώμας γεννά τον χώρο και ορίζει τα επίπεδα: μια λαμπρή συμφωνία από σμαραγδένια πράσινα, γαληνικούς τόνους ζαφειριού και κιμωλιώδη λευκά θερμαίνονται μαρτυρικά από προσθήκες κίλκας, βιολέ, καρυμίνιο και ώχρα στο υπόβαθρο, συνθέτοντας μαζί με το μπλε κολιάκι της κορνίζας μια αρμονία χρωμάτων σπάνιας μελωδικότητας και ολοκλήρωσης της φόρμας.

Χρονολογείται στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα, αυτός ο πίνακας αντιπροσωπεύει ένα κορύφωμα της μεταγενέστερης παραγωγής του Morato, σημαδεμένου από έναν ολοένα πιο εσωστρεφή και αποστασιοποιημένο αναστοχασμό. Φέρνοντας σε απόλυτη ωριμότητα τη διδασκαλία που αφομοιώθηκε ευρωπαϊκά μετά τον πόλεμο — από τις χωρικές αποσπάσεις του Πικάσο στη κεντρικότητα της έκφρασης του χρώματος του Ματίς — ο καλλιτέχνης υπερβαίνει τον αρχαίο εξωραϊστικό ύμνο του βενετικού τοπίου και τη δυσαρέσκεια για την πρόοδο της αστικοποίησης, οδηγούμενος σε μια έντονη μορφολογική συνθετότητα, όπου μια πιο ουσιαστική γραφή διατηρεί το χρώμα ως απόλυτο κέντρο στην οικοδόμηση των όγκων. Μακριά από τις μόδες του καιρού, ο Morato επιβεβαιώνει εδώ εκ νέου εκείνο το «ζώο με τα γυαλιά», ο οποίος διαθέτει ένστικτώρια ευαισθησία και ικανότητα να συνενώνει τη μνήμη του ιδιωτικού βίου με το πανανθρώπινο αίσθημα σε μια ποιητική αρχιτεκτονική φωτός και χρώματος.

ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΕΚΘΕΣΗΣ

Καλή γενική κατάσταση. Έργο ολόκληρο σε κάθε του μέρος με ζωντανή και κατανοητή χρωματική απόδοση και πινελιά. Η κορνίζα θεωρείται ως προίκα.

Η φωτογραφία του πίνακα σε περιβάλλον είναι παραγμένη με τεχνητή νοημοσύνη και πρέπει να θεωρείται εντελώς ενδεικτική. Αποτελούν κείμενο μόνο οι υπόλοιπες φωτογραφίες, που αποτυπώνουν με πιστό τρόπο το αντικείμενο και τα χαρακτηριστικά του, τόσο σε γενικές γραμμές όσο και σε λεπτομέρειες.

Αποστολή παρακολουθούμενη και ασφαλισμένη με κατάλληλη συσκευασία.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Antonio Morato (Este, 17 Μαρτίου 1903 – Padova, 13 Μαρτίου 1989) διαμόρφωσε το στυλ του στην ζωηρή Padova της δεκαετίας του 1920, εκτός των παραδοσιακών ακαδημαϊκών διαδρομών. Αρχικά κοντά στις προκλήσεις του «Νοβεντέντο», διέκρινε τον εαυτό του με μια έντονη μορφοπαιχνία που στηριζόταν σε μια ενστικτώδη πρόσληψη της πραγματικότητας. Αγαπούσε μάλιστα να ορίζει τους καλλιτέχνες ως «ζώα με γυαλιά», ικανά να συλλαμβάνουν εκ των προτέρων αυτό που κυκλοφορούσε στην ατμόσφαιρα. Στις πρώτες του μυθοπλασίες, αφιερωμένες σε νεκρές φύσεις, μάσκες και τοπία, συνένωσε μια αυθεντικά λαϊκή ψυχή με υπέρτατη φροντίδα της φόρμας και της σύνθεσης.

Μεταπολεμικά η γλώσσα του εξέλιπε, αφομοιώνοντας τις χωρικές αποσπάσεις των Πικάσο και τον χρωματισμό του Ματίς, για να καταλήξει, από το τέλος της δεκαετίας του ’50, σε μια παραγωγή πιο οικεία και αποστασιοποιημένη. Αποφεύγοντας τις μόδες του καιρού, η μεταγενέστερη φάση του πήρε πιο εσωστρεφή τόνους: ο πρωτόγονος ύμνος του καλοκαιρινού τοπίου της Βενετίας άφησε τη θέση του σε ένα ζωγραφικό έργο που εξέφραζε μια αισθητή ενόχληση για την προώθηση της αστικοποίησης και του βιομηχανικού πολιτισμού. Τα συνήθη υποκείμενά του απεικονίζονταν έτσι με μια πιο λιτή και ουσιαστική χρωματική γραφή, διατηρώντας το χρώμα ως κεντρικό στοιχείο στην οικοδόμηση των όγκων.

Τεχνικά, πέραν του ότι υπήρξε ένας ικανός πίνακας σε καβαλέτο ικανός να μετακινείται από το ελαιοχρώμα μέχρι τη χρήση παστέλ, ο Morato υπήρξε και εξαιρετικός φρεσκόντης. Μεταξύ των πιο περίφημων δημόσιων έργων του διακρίνονται οι διακοσμήσεις της «Αίθουσα των φοιτητριών» στο Παλάτσο ντελ Μπο και οι κύκλοι τοιχογραφιών, ανάμεσα στους οποίους η «Απαγωγή του σταυρού» στην Εκκλησία της Παδοβάνης Sacra Famiglia (1939-1940). Σήμερα τα έργα του, πολύτιμη απόδειξη ολόκληρου του φάσματος της στιλιστικής του τροχιάς, διακοσμούν και εκτιμώνται στις δημοτικές συλλογές της πόλης της Padova και αποτελούν μέρος από σημαντικές ιδιωτικές συλλογές, επιβεβαιώνοντας τη σημασία αυτού του πρωτότυπου και μοναχικού ερμηνευτή του βενετικού 20ού αιώνα.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

«Σύνθεση», ελαιογραφία σε καμβά, 72x102 εκ. με κορνίζα, 70x100 εκ. ο μόνο καμβάς, 1972, ημερομηνία και υπογραφή χαμηλά δεξιά.

Το έργο ζωντανεύει μια όραση αιωρούμενη ανάμεσα σε εσωτερικό τοπίο και χώρο μνήμης, όπου το πραγματικό δεδομένο μεταμορφώνεται σε μια ροή σχεδόν ονείρου. Η σκηνή κυριαρχείται στο κέντρο από μια ευρεία ασταθή μάζα — αντίστοιχη με ένα ύφασμα που κινείται από τον άνεμο ή με μια προφίλ ορεινού τοπίου μεταμορφωμένο — ανάμεσα στις πτυχές της οποίας ξεπροβάλλουν, πάνω αριστερά, αινιγματικά προσώπατα σκιαγραφημένα δίπλα σε ένα πυκνό πλέγμα κάθετων σημείων και μικρών σταυρών.Δεξιά, αυτή η αέναη κίνηση καταλήγει σε ένα κάθετο στοιχείο υπερυψωμένο από έναν σταυρό, ομοιάζοντας με μια στήλη, επάνω στην οποία εμφανίζονται τα ονόματα «Elena, Luigi, Ilaria», οικείο κάλεσμα στις οικογενειακές σχέσεις κρυμμένο κάτω από μια ζώνη νυχτερινού ουρανού διαποτισμένου από συννεφώσεις.

Ο συνθετικός σχεδιασμός εξισορροπεί επιδέξια την δυναμική ώθηση των καμπυλών γραμμών με την σταθερή τετράγωνη διατύπωση της τέταρτης ευθυγράμμισης δεξιά και του μπλέ περιγράμματος που περιλαμβάνει το περιθώριο προς το πάνω και πλευρικό. Η πινελιά, ρευστή και καταβρόχθινη, προχωρεί με μακριές δάκτυλες διαδρομές, εναλλάσσονται στο κάτω μέρος με πιο γρήγορους και σπαστούς πόντους. Από αυτό προκύπτει μια εξαιρετική χρωματική δομή, όπου ο ίδιος ο χρώμας γεννά τον χώρο και ορίζει τα επίπεδα: μια λαμπρή συμφωνία από σμαραγδένια πράσινα, γαληνικούς τόνους ζαφειριού και κιμωλιώδη λευκά θερμαίνονται μαρτυρικά από προσθήκες κίλκας, βιολέ, καρυμίνιο και ώχρα στο υπόβαθρο, συνθέτοντας μαζί με το μπλε κολιάκι της κορνίζας μια αρμονία χρωμάτων σπάνιας μελωδικότητας και ολοκλήρωσης της φόρμας.

Χρονολογείται στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα, αυτός ο πίνακας αντιπροσωπεύει ένα κορύφωμα της μεταγενέστερης παραγωγής του Morato, σημαδεμένου από έναν ολοένα πιο εσωστρεφή και αποστασιοποιημένο αναστοχασμό. Φέρνοντας σε απόλυτη ωριμότητα τη διδασκαλία που αφομοιώθηκε ευρωπαϊκά μετά τον πόλεμο — από τις χωρικές αποσπάσεις του Πικάσο στη κεντρικότητα της έκφρασης του χρώματος του Ματίς — ο καλλιτέχνης υπερβαίνει τον αρχαίο εξωραϊστικό ύμνο του βενετικού τοπίου και τη δυσαρέσκεια για την πρόοδο της αστικοποίησης, οδηγούμενος σε μια έντονη μορφολογική συνθετότητα, όπου μια πιο ουσιαστική γραφή διατηρεί το χρώμα ως απόλυτο κέντρο στην οικοδόμηση των όγκων. Μακριά από τις μόδες του καιρού, ο Morato επιβεβαιώνει εδώ εκ νέου εκείνο το «ζώο με τα γυαλιά», ο οποίος διαθέτει ένστικτώρια ευαισθησία και ικανότητα να συνενώνει τη μνήμη του ιδιωτικού βίου με το πανανθρώπινο αίσθημα σε μια ποιητική αρχιτεκτονική φωτός και χρώματος.

ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΕΚΘΕΣΗΣ

Καλή γενική κατάσταση. Έργο ολόκληρο σε κάθε του μέρος με ζωντανή και κατανοητή χρωματική απόδοση και πινελιά. Η κορνίζα θεωρείται ως προίκα.

Η φωτογραφία του πίνακα σε περιβάλλον είναι παραγμένη με τεχνητή νοημοσύνη και πρέπει να θεωρείται εντελώς ενδεικτική. Αποτελούν κείμενο μόνο οι υπόλοιπες φωτογραφίες, που αποτυπώνουν με πιστό τρόπο το αντικείμενο και τα χαρακτηριστικά του, τόσο σε γενικές γραμμές όσο και σε λεπτομέρειες.

Αποστολή παρακολουθούμενη και ασφαλισμένη με κατάλληλη συσκευασία.

Λεπτομέρειες

Πωλήθηκε με κορνίζα
Ναι
Πωλείται από
Γκαλερί
Έκδοση
Αυθεντικό
Καλλιτέχνης
Antonio Morato (1903–1989)
Τίτλος έργου τέχνης
Composizione
Τεχνική
Ελαιογραφία
Υπογραφή
Υπογεγραμμένο χειρόγραφα
Χώρα
Ιταλία
Έτος
1972
Κατάσταση
Καλή κατάσταση
Height
72 cm
Width
102 cm
Style
Νεο-εξπρεσιονισμός
Περίοδος
1970-1980
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΙταλίαΕπαληθεύτηκε
269
Πουλημένα αντικείμενα
88.89%
pro

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Μοντέρνα και σύγχρονη τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​