José Pérez Gil Perezgil (1918–1998) - Pollo fabado





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145967 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
sé Pérez Gil «Pérezgil» (Caudete, 1918 – Alicante, 1998)
“Pollo fabado”
Óleo sobre lienzo, 1957
Ενδιαφέρον ελαιογραφικό έργο σε καμβά που δημιούργησε ο José Pérez Gil, γνωστός καλλιτεχνικά ως “Pérezgil” (1918–1998), διακεκριμένος ισπανός ζωγράφος του 20ού αιώνα και μια από τις πιο σημαντικές φιγούρες της ισπανικής αγιελτινής ζωγραφικής της γενιάς του.
Το έργο, με τίτλο “Pollo fabado”, εμφανίζεται υπογεγραμμένο και χρονολογημένο το 1950 στην κάτω αριστερή γωνία, γεγονός που το τοποθετεί με ακρίβεια σε μια σχετικά πρώιμη και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα φάση της πορείας του καλλιτέχνη.
Η σύνθεση επικεντρώνεται σε ένα μόνο κοτόπουλο αιωρούμενο, απεικονισμένο με μεγάλη πλαστική δύναμη σε ένα φόντο επιμελώς λιτό. Η θέση του ζώου επιτρέπει την απελευθέρωση του σώματος και του φτερώματος προς διαφορετικές κατευθύνσεις, δημιουργώντας μια δυναμική σύνθεση που contrast με τη σιωπή που χαρακτηρίζει το είδος της νεκρής φύσης.
Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα στοιχεία του πίνακα είναι ακριβώς η μεταχείριση του φτερού. Ο Pérezgil οικοδομεί το σώμα με μια έντονη και ορατή πινελιά, επικαλύπτοντας καφέ, κοκκινωπά, ώχρες, μαύρα, γκρίζα και μικρά ανοιχτά σημεία. Με τη μορφή αυτή η υλική ουσία αποκτά σημαντική πρωταρχικότητα και επιτρέπει την διάκριση των διαφόρων ζωνών του ζώου μέσω του χρώματος και της κατεύθυνσης της πινελιάς.
Το κεφάλι και η κόκκινη κόψη, που τοποθετούνται στο κάτω μέρος, εισάγουν έντονο κόκκινο τόνο που εστιάζει την προσοχή του θεατή, ενώ οι λευκοί και μπλε αντανακλάσεις στα φτερά προσφέρουν φωτεινότητα και πλουτίζουν χρωματικά τη σύνθεση.
Το φόντο, λυμένο με ένα φάσμα περιορισμένων γαιών και γκριζάτων αποχρώσεων, αποφεύγει οποιοδήποτε αφηγηματικό στοιχείο που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί το κύριο θέμα. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το σκιά που ρίχνει το ζώο, που ενισχύει την αίσθηση όγκου και βάθους και αποδεικνύει την προσοχή που έδειξε ο Pérezgil στη μελέτη του φωτός.
Το έργο συνδέεται με την μακρά ισπανική παράδοση των βοδεγιόν και των νεκρών φύσεων με ζώα, αλλά ερμηνεύεται με μια γλώσσα πλήρως δική της για τα μέσα του μεσαίου 20ού αιώνα. Η ακρίβεια της μορφολογίας συνυπάρχει με μια ελεύθερη και εκφραστική εκτέλεση, ιδιαίτερα φανερή στο φτέρωμα, όπου η πινελιά παύει να περιορίζεται στην περιγραφή και μετατρέπεται σε αυτοδύναμο πλαστικό στοιχείο.
Σχετικά με τον José Pérez Gil «Pérezgil»
Ο José Pérez Gil γεννήθηκε στο Caudete (Albacete) το 1918 και πέθανε στο Alicante το 1998. Η ζωή και η καριέρα του ήταν βαθιά συνδεδεμένες με το Αλικάντε, πόλη στην οποία έφτασε νεαρός και στην οποία θα κατείχε τελικά μια εξέχουσα θέση στο πολιτιστικό της τοπίο.
Πραγματοποίησε τη συνεχή ανώτερη εκπαίδευσή του στην Ανώτερη Σχολή Καλών Τεχνών του San Fernando στη Μαδρίτη, ολοκληρώνοντας αργότερα την εκπαίδευσή του με διάφορες παραμονές στο εξωτερικό, μεταξύ αυτών τη Γαλλία, την Ελβετία και την Ιταλία.
Σε όλη τη μακρά πορεία του ανέπτυξε μια ζωγραφική με χαρακτηριστικά ρεαλιστικά στοιχεία. Αν και απέκτησε ιδιαίτερη αναγνώριση ως ζωγράφος τοπιογράφος, έναν τομέα στον οποίο πραγματοποίησε μερικές από τις πιο γνωστές συνθέσεις του, καλλιέργησε εξίσου το μπουκέτο (βοντερόν), τη νεκρή φύση, το πορτρέτο, τους εσωτερικούς χώρους και το σκίτσο.
Η γλώσσα του πίνακα χαρακτηρίζεται από μια ιδιαίτερη μέριμνα για το φως, το χρώμα, την ύλη και τη δομή των όγκων, εξελισσόμενος προς μια πινελιά όλο και πιο ελεύθερη και εκφραστική χωρίς να αποκόβεται από τη ρεαλιστική αναφορά.
Η ημερομηνία 1950 μετατρέπει αυτό το έργο σε ένα ενδιαφέρον μαρτυρία για μια φάση εδραίωσης της καριέρας του. Εκείνα τα χρόνια ο Pérezgil είχε ήδη ολοκληρώσει την ακαδημαϊκή του εκπαίδευση και άρχισε να κερδίζει αναγνώριση στον ισπανικό καλλιτεχνικό κόσμο.
Η πορεία του έλαβε πολυάριθμα βραβεία και διακρίσεις. Εκτός από τη δραστηριότητά του ως ζωγράφος, ανέπτυξε σημαντικό διδακτικό και πολιτιστικό έργο. Έφτασε να γίνει αντίστοιμο μέλος της Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, μέλος του Consell Valencià de Cultura και τιμήθηκε ως Υιός Υιοθεσίας του Alicante.
Η παραγωγή του βρίσκεται σήμερα αντιπροσωπευμένη σε διάφορα μουσεία, ιδρύματα και δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, εδραιώνοντας τον Pérezgil ως μια από τις φιγούρες που αντιπροσωπεύουν τη levantine ισπανική ζωγραφική του 20ού αιώνα.
Κατάσταση συντήρησης
Το έργο παρουσιάζει καλή γενική κατάσταση συντήρησης λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία του. Η συγκεκριμένη του κατάσταση μπορεί να αξιολογηθεί λεπτομερώς σε φωτογραφίες, οι οποίες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής.
Παρουσιάζεται με ξύλινο πλαίσιο αγροτικής αισθητικής, συμβατό με τον χαρακτήρα της σύνθεσης. Το πλαίσιο μπορεί να φέρει φθορές, σημάδια φθοράς και μικρές ενδείξεις φθοράς λόγω του χρόνου.
“Pollo fabado” αποτελεί ένα ενδιαφέρον έργο χρονολογημένο του Pérezgil, τόσο για τη δημιουργία του το 1950 όσο και για την μοναδικότητα του θέματος και ειδικότερα για την ποιότητα της ζωγραφικής μεταχείρισης του ζώου. Η πλούσια χρωματικότητα του φτερώματος, η έντονη πινελιά και η μελετημένη διαχείριση του φωτός μετατρέπουν ένα παραδοσιακό θέμα νεκρής φύσης σε σύνθεση με αξιοσημείωτη πλαστική δύναμη.
Ιστορία πωλητή
sé Pérez Gil «Pérezgil» (Caudete, 1918 – Alicante, 1998)
“Pollo fabado”
Óleo sobre lienzo, 1957
Ενδιαφέρον ελαιογραφικό έργο σε καμβά που δημιούργησε ο José Pérez Gil, γνωστός καλλιτεχνικά ως “Pérezgil” (1918–1998), διακεκριμένος ισπανός ζωγράφος του 20ού αιώνα και μια από τις πιο σημαντικές φιγούρες της ισπανικής αγιελτινής ζωγραφικής της γενιάς του.
Το έργο, με τίτλο “Pollo fabado”, εμφανίζεται υπογεγραμμένο και χρονολογημένο το 1950 στην κάτω αριστερή γωνία, γεγονός που το τοποθετεί με ακρίβεια σε μια σχετικά πρώιμη και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα φάση της πορείας του καλλιτέχνη.
Η σύνθεση επικεντρώνεται σε ένα μόνο κοτόπουλο αιωρούμενο, απεικονισμένο με μεγάλη πλαστική δύναμη σε ένα φόντο επιμελώς λιτό. Η θέση του ζώου επιτρέπει την απελευθέρωση του σώματος και του φτερώματος προς διαφορετικές κατευθύνσεις, δημιουργώντας μια δυναμική σύνθεση που contrast με τη σιωπή που χαρακτηρίζει το είδος της νεκρής φύσης.
Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα στοιχεία του πίνακα είναι ακριβώς η μεταχείριση του φτερού. Ο Pérezgil οικοδομεί το σώμα με μια έντονη και ορατή πινελιά, επικαλύπτοντας καφέ, κοκκινωπά, ώχρες, μαύρα, γκρίζα και μικρά ανοιχτά σημεία. Με τη μορφή αυτή η υλική ουσία αποκτά σημαντική πρωταρχικότητα και επιτρέπει την διάκριση των διαφόρων ζωνών του ζώου μέσω του χρώματος και της κατεύθυνσης της πινελιάς.
Το κεφάλι και η κόκκινη κόψη, που τοποθετούνται στο κάτω μέρος, εισάγουν έντονο κόκκινο τόνο που εστιάζει την προσοχή του θεατή, ενώ οι λευκοί και μπλε αντανακλάσεις στα φτερά προσφέρουν φωτεινότητα και πλουτίζουν χρωματικά τη σύνθεση.
Το φόντο, λυμένο με ένα φάσμα περιορισμένων γαιών και γκριζάτων αποχρώσεων, αποφεύγει οποιοδήποτε αφηγηματικό στοιχείο που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί το κύριο θέμα. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το σκιά που ρίχνει το ζώο, που ενισχύει την αίσθηση όγκου και βάθους και αποδεικνύει την προσοχή που έδειξε ο Pérezgil στη μελέτη του φωτός.
Το έργο συνδέεται με την μακρά ισπανική παράδοση των βοδεγιόν και των νεκρών φύσεων με ζώα, αλλά ερμηνεύεται με μια γλώσσα πλήρως δική της για τα μέσα του μεσαίου 20ού αιώνα. Η ακρίβεια της μορφολογίας συνυπάρχει με μια ελεύθερη και εκφραστική εκτέλεση, ιδιαίτερα φανερή στο φτέρωμα, όπου η πινελιά παύει να περιορίζεται στην περιγραφή και μετατρέπεται σε αυτοδύναμο πλαστικό στοιχείο.
Σχετικά με τον José Pérez Gil «Pérezgil»
Ο José Pérez Gil γεννήθηκε στο Caudete (Albacete) το 1918 και πέθανε στο Alicante το 1998. Η ζωή και η καριέρα του ήταν βαθιά συνδεδεμένες με το Αλικάντε, πόλη στην οποία έφτασε νεαρός και στην οποία θα κατείχε τελικά μια εξέχουσα θέση στο πολιτιστικό της τοπίο.
Πραγματοποίησε τη συνεχή ανώτερη εκπαίδευσή του στην Ανώτερη Σχολή Καλών Τεχνών του San Fernando στη Μαδρίτη, ολοκληρώνοντας αργότερα την εκπαίδευσή του με διάφορες παραμονές στο εξωτερικό, μεταξύ αυτών τη Γαλλία, την Ελβετία και την Ιταλία.
Σε όλη τη μακρά πορεία του ανέπτυξε μια ζωγραφική με χαρακτηριστικά ρεαλιστικά στοιχεία. Αν και απέκτησε ιδιαίτερη αναγνώριση ως ζωγράφος τοπιογράφος, έναν τομέα στον οποίο πραγματοποίησε μερικές από τις πιο γνωστές συνθέσεις του, καλλιέργησε εξίσου το μπουκέτο (βοντερόν), τη νεκρή φύση, το πορτρέτο, τους εσωτερικούς χώρους και το σκίτσο.
Η γλώσσα του πίνακα χαρακτηρίζεται από μια ιδιαίτερη μέριμνα για το φως, το χρώμα, την ύλη και τη δομή των όγκων, εξελισσόμενος προς μια πινελιά όλο και πιο ελεύθερη και εκφραστική χωρίς να αποκόβεται από τη ρεαλιστική αναφορά.
Η ημερομηνία 1950 μετατρέπει αυτό το έργο σε ένα ενδιαφέρον μαρτυρία για μια φάση εδραίωσης της καριέρας του. Εκείνα τα χρόνια ο Pérezgil είχε ήδη ολοκληρώσει την ακαδημαϊκή του εκπαίδευση και άρχισε να κερδίζει αναγνώριση στον ισπανικό καλλιτεχνικό κόσμο.
Η πορεία του έλαβε πολυάριθμα βραβεία και διακρίσεις. Εκτός από τη δραστηριότητά του ως ζωγράφος, ανέπτυξε σημαντικό διδακτικό και πολιτιστικό έργο. Έφτασε να γίνει αντίστοιμο μέλος της Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, μέλος του Consell Valencià de Cultura και τιμήθηκε ως Υιός Υιοθεσίας του Alicante.
Η παραγωγή του βρίσκεται σήμερα αντιπροσωπευμένη σε διάφορα μουσεία, ιδρύματα και δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, εδραιώνοντας τον Pérezgil ως μια από τις φιγούρες που αντιπροσωπεύουν τη levantine ισπανική ζωγραφική του 20ού αιώνα.
Κατάσταση συντήρησης
Το έργο παρουσιάζει καλή γενική κατάσταση συντήρησης λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία του. Η συγκεκριμένη του κατάσταση μπορεί να αξιολογηθεί λεπτομερώς σε φωτογραφίες, οι οποίες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής.
Παρουσιάζεται με ξύλινο πλαίσιο αγροτικής αισθητικής, συμβατό με τον χαρακτήρα της σύνθεσης. Το πλαίσιο μπορεί να φέρει φθορές, σημάδια φθοράς και μικρές ενδείξεις φθοράς λόγω του χρόνου.
“Pollo fabado” αποτελεί ένα ενδιαφέρον έργο χρονολογημένο του Pérezgil, τόσο για τη δημιουργία του το 1950 όσο και για την μοναδικότητα του θέματος και ειδικότερα για την ποιότητα της ζωγραφικής μεταχείρισης του ζώου. Η πλούσια χρωματικότητα του φτερώματος, η έντονη πινελιά και η μελετημένη διαχείριση του φωτός μετατρέπουν ένα παραδοσιακό θέμα νεκρής φύσης σε σύνθεση με αξιοσημείωτη πλαστική δύναμη.

