José de Ribera (1591 - 1652), Ακόλουθος του/της - San Bartolomé - Museo del Prado





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 146014 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το San Bartolomé - Museo del Prado είναι ισπανικός ελαιογραφικός πίνακας του 19ου αιώνα, που αποδίδεται σε ακόλουθο του José de Ribera και πωλείται με κορνίζα.
Περιγραφή από τον πωλητή
- Μέγεθος έργου: (40x46,5 με κορνίζα) - (29x36 καμβάς)
José de Ribera (Χάτιβα, Βαλένθια, 1591 - Νάπολη, 1652)
Ο Ριμπέρα είναι, χρονολογικά, ο πρώτος από τους μεγάλους Ισπανούς δασκάλους που αναδείχθηκαν κατά τις μεσαίες δεκαετίες του 17ου αιώνα. Οι απαρχές της καλλιτεχνικής του εκπαίδευσης αποτελούν ακόμη αντικείμενο εικασιών, ωστόσο είναι γνωστό ότι βρισκόταν στην Πάρμα το 1611, όταν ήταν είκοσι ετών. Τέσσερα χρόνια αργότερα βρίσκεται στη Ρώμη, σε μια αποικία ξένων ζωγράφων και ίσως ζώντας μια μποέμικη ζωή: λέγεται ότι εγκατέλειψε την πόλη για να ξεφύγει από τους πιστωτές του.
Το 1616 βρισκόταν στη Νάπολη, όπου παντρεύτηκε την κόρη του Bernardino Azzolino, ενός σημαντικού και καταξιωμένου τοπικού ζωγράφου. Το βασίλειο της Νάπολης βρισκόταν τότε υπό ισπανική κυριαρχία και ο Ριμπέρα έζησε στην πρωτεύουσά του για το υπόλοιπο της ζωής του. Εκτός από τους σημαντικούς πελάτες που είχε στη Ρώμη και σε άλλες πόλεις πέρα από τη Νάπολη, ο νεαρός ζωγράφος σύντομα προσέλκυσε την προσοχή του Ισπανού αντιβασιλέα, δούκα της Οσούνα. Με τη μεσολάβηση του δούκα και όλων των επόμενων αντιβασιλέων (του δούκα της Αλκαλά, του κόμη του Μοντερέι και του δούκα της Μεδίνα δε λας Τόρες), τα έργα του έφτασαν στην Ισπανία και, ειδικότερα, στη βασιλική συλλογή.
Πράγματι, ο Φίλιππος Δ΄ είχε στην κατοχή του περισσότερους πίνακες του Ριμπέρα από οποιουδήποτε άλλου Ισπανού καλλιτέχνη (περίπου εκατό, κατανεμημένους ανάμεσα στο Ελ Εσκοριάλ και το Βασιλικό Ανάκτορο). Παρά την επιρροή που άσκησε ο Ριμπέρα στους Ισπανούς ζωγράφους, οι κριτικοί και οι ιστορικοί της τέχνης θεωρούν ότι το ύφος, οι μορφές και τα θέματά του είναι έντονα ξένα προς την ισπανική παράδοση. Ο Ριμπέρα υιοθέτησε μια ακραία εκδοχή του νατουραλισμού του Καραβάτζιο, που εκδηλώνεται με τη χρήση έντονων αντιθέσεων φωτός και σκιάς και με τη συλλογή τραχιών μορφών που παρουσιάζονται με ωμό ρεαλισμό. Παράλληλα, αφομοίωσε χαρακτηριστικά και άλλων καλλιτεχνικών ρευμάτων της εποχής, όπως τον μπολονέζικο κλασικισμό και το ρωμαϊκό χρώμα. Αυτή η ποικιλία εκφραστικών μέσων ήταν μοναδική ανάμεσα στους Ισπανούς συγχρόνους του. Πέρα από τα θρησκευτικά θέματα, ο Ριμπέρα καλλιέργησε και άλλα είδη που δεν είχαν αντίστοιχο στην Ισπανία, όπως τις σειρές του με ζητιάνους και φιλοσόφους της αρχαιότητας, καθώς και σκηνές εμπνευσμένες από την κλασική μυθολογία, την οποία πρέπει να γνώριζε σε βάθος.
Ήταν επίσης παραγωγικός σχεδιαστής και επιδέξιος χαράκτης, δραστηριότητες ασυνήθιστες ανάμεσα στους Ισπανούς καλλιτέχνες εκείνης της περιόδου. Από τεχνική άποψη, οι πίνακες του Ριμπέρα χαρακτηρίζονται από την παχιά στρώση χρώματος, η οποία τους προσδίδει απτική ποιότητα και την οποία ο καλλιτέχνης χρησιμοποιούσε με μεγάλη αποτελεσματικότητα για να αποδώσει διαφορετικές υφές και να δημιουργήσει την εντύπωση μνημειακής τρισδιάστατης μορφής.
Κατά την Αντιμεταρρύθμιση, οι σειρές των Αποστόλων έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς. Συνήθως τους απεικόνιζαν από τη μέση και πάνω, με ουδέτερο φόντο και να κρατούν τα εικονογραφικά τους σύμβολα. Από τη μία πλευρά, αποτελούσαν εξέλιξη των ύστερων μεσαιωνικών τέμπλων, στα οποία στις βάσεις και στα διάχωρα απεικονίζονταν συχνά μεμονωμένοι άγιοι, ολόσωμοι ή από τη μέση και πάνω. Για να κατανοήσουμε όμως την παρουσία και τη δημοτικότητά τους, πρέπει επίσης να ανατρέξουμε σε ορισμένα βιβλία με χαρακτικά, τα οποία υπογράμμιζαν την έννοια της σειράς. Η διάταξη μεμονωμένων αγίων σε σειρά αποτελούσε πολύτιμο παιδαγωγικό και διακοσμητικό μέσο, ιδιαίτερα κατάλληλο για θρησκευτικούς εσωτερικούς χώρους. Επιπλέον, στην περίπτωση του Αποστολαρίου, όλα τα μέλη του είχαν απεικονιστεί ήδη από τις πρώτες περιόδους της χριστιανικής τέχνης, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια αυστηρά καθορισμένη εικονογραφική παράδοση που διευκόλυνε την αναγνώρισή τους από κάθε πιστό. Κάθε Απόστολος συνδεόταν με κάποιο συγκεκριμένο αντικείμενο, σχετικό με το μαρτύριό του ή τη θρησκευτική του προσωπικότητα, ενώ για πολλούς ήταν ευρέως γνωστά ορισμένα σημαντικά γεγονότα της βιογραφίας τους. Το Αποστολάριο του Ριμπέρα (που αποτελείται από τα έργα P1067, P1071, P1074, P1077, P1082, P1084, P1087, P1088, P1089, P1090, P1091, P1092 και P1099) αναφέρεται για πρώτη φορά στις Βασιλικές Συλλογές στα τέλη του 18ου αιώνα και περιλαμβάνει πίνακες πολύ διαφορετικής ποιότητας, έτσι ώστε να συνυπάρχουν έργα στα οποία συμμετείχε εκτενώς το εργαστήριο με έργα που είναι περίτεχνες μελέτες εξαιρετικής προσωπογραφικής ακρίβειας, στις οποίες ο ζωγράφος κατόρθωσε να μας κληροδοτήσει αυθεντικά πρότυπα Αποστόλων.
Ανάμεσα στα καλύτερα συγκαταλέγονται ο Άγιος Πέτρος, ο Άγιος Παύλος και ο Άγιος Βαρθολομαίος. Ήταν μία από τις πολλές σειρές Αποστόλων που αποδίδονται στον Ριμπέρα ή στο εργαστήριό του, ενώ σώζονται πολλά αντίγραφα μεμονωμένων μορφών από αυτά τα σύνολα. Χρονολογείται στις αρχές της δεκαετίας του 1630, με βάση τις συνθετικές συγγένειές του με τους φιλοσόφους και το ύφος του, που αποκαλύπτει έναν ζωγράφο ο οποίος, χωρίς να εγκαταλείπει τον αρχικό τενεμπρισμό, προχωρά σταθερά προς μια ζωγραφική πιο σίγουρη, μνημειακή και προσωπική. Αγοράστηκε από τον Κάρολο Δ΄ και προερχόταν από την Κασίτα δελ Πρίνσιπε του Ελ Εσκοριάλ, από όπου μεταφέρθηκε στο Μουσείο Πράδο.
--------------------------------------------------
Τα έξοδα αποστολής του προϊόντος βαρύνουν τον αγοραστή και υπολογίζονται με βάση τις διαστάσεις, το βάρος και τον προορισμό. Τα έξοδα αποστολής περιλαμβάνουν επαγγελματική συσκευασία προσαρμοσμένη στα μέτρα του προϊόντος, καθώς και εξατομικευμένη αποστολή με αριθμό παρακολούθησης και εγγύηση.
Η κορνίζα που προστατεύει το έργο προσφέρεται ως ευγενική παροχή, παρότι έχει δική της αξία. Παραδίδεται χωρίς επιπλέον χρέωση, ώστε το έργο να μπορεί να εκτεθεί αμέσως στον προορισμό του. Δεν γίνονται δεκτές αξιώσεις ούτε αιτήματα ακύρωσης για ζημιές στην κορνίζα που δεν επηρεάζουν την ακεραιότητα του έργου τέχνης.
Ο αγοραστής είναι υπεύθυνος για την καταβολή των δασμών εισαγωγής και των φόρων που ενδέχεται να ισχύουν στη χώρα προορισμού. Ο πωλητής απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη σχετικά με αυτές τις χρεώσεις, οι οποίες καθορίζονται και επιβάλλονται από τις τελωνειακές αρχές της χώρας προορισμού. Εάν απαιτείται άδεια εξαγωγής, τα σχετικά έξοδα βαρύνουν τον αγοραστή και ποικίλλουν ανάλογα με την αξία του έργου.
Ιστορία πωλητή
- Μέγεθος έργου: (40x46,5 με κορνίζα) - (29x36 καμβάς)
José de Ribera (Χάτιβα, Βαλένθια, 1591 - Νάπολη, 1652)
Ο Ριμπέρα είναι, χρονολογικά, ο πρώτος από τους μεγάλους Ισπανούς δασκάλους που αναδείχθηκαν κατά τις μεσαίες δεκαετίες του 17ου αιώνα. Οι απαρχές της καλλιτεχνικής του εκπαίδευσης αποτελούν ακόμη αντικείμενο εικασιών, ωστόσο είναι γνωστό ότι βρισκόταν στην Πάρμα το 1611, όταν ήταν είκοσι ετών. Τέσσερα χρόνια αργότερα βρίσκεται στη Ρώμη, σε μια αποικία ξένων ζωγράφων και ίσως ζώντας μια μποέμικη ζωή: λέγεται ότι εγκατέλειψε την πόλη για να ξεφύγει από τους πιστωτές του.
Το 1616 βρισκόταν στη Νάπολη, όπου παντρεύτηκε την κόρη του Bernardino Azzolino, ενός σημαντικού και καταξιωμένου τοπικού ζωγράφου. Το βασίλειο της Νάπολης βρισκόταν τότε υπό ισπανική κυριαρχία και ο Ριμπέρα έζησε στην πρωτεύουσά του για το υπόλοιπο της ζωής του. Εκτός από τους σημαντικούς πελάτες που είχε στη Ρώμη και σε άλλες πόλεις πέρα από τη Νάπολη, ο νεαρός ζωγράφος σύντομα προσέλκυσε την προσοχή του Ισπανού αντιβασιλέα, δούκα της Οσούνα. Με τη μεσολάβηση του δούκα και όλων των επόμενων αντιβασιλέων (του δούκα της Αλκαλά, του κόμη του Μοντερέι και του δούκα της Μεδίνα δε λας Τόρες), τα έργα του έφτασαν στην Ισπανία και, ειδικότερα, στη βασιλική συλλογή.
Πράγματι, ο Φίλιππος Δ΄ είχε στην κατοχή του περισσότερους πίνακες του Ριμπέρα από οποιουδήποτε άλλου Ισπανού καλλιτέχνη (περίπου εκατό, κατανεμημένους ανάμεσα στο Ελ Εσκοριάλ και το Βασιλικό Ανάκτορο). Παρά την επιρροή που άσκησε ο Ριμπέρα στους Ισπανούς ζωγράφους, οι κριτικοί και οι ιστορικοί της τέχνης θεωρούν ότι το ύφος, οι μορφές και τα θέματά του είναι έντονα ξένα προς την ισπανική παράδοση. Ο Ριμπέρα υιοθέτησε μια ακραία εκδοχή του νατουραλισμού του Καραβάτζιο, που εκδηλώνεται με τη χρήση έντονων αντιθέσεων φωτός και σκιάς και με τη συλλογή τραχιών μορφών που παρουσιάζονται με ωμό ρεαλισμό. Παράλληλα, αφομοίωσε χαρακτηριστικά και άλλων καλλιτεχνικών ρευμάτων της εποχής, όπως τον μπολονέζικο κλασικισμό και το ρωμαϊκό χρώμα. Αυτή η ποικιλία εκφραστικών μέσων ήταν μοναδική ανάμεσα στους Ισπανούς συγχρόνους του. Πέρα από τα θρησκευτικά θέματα, ο Ριμπέρα καλλιέργησε και άλλα είδη που δεν είχαν αντίστοιχο στην Ισπανία, όπως τις σειρές του με ζητιάνους και φιλοσόφους της αρχαιότητας, καθώς και σκηνές εμπνευσμένες από την κλασική μυθολογία, την οποία πρέπει να γνώριζε σε βάθος.
Ήταν επίσης παραγωγικός σχεδιαστής και επιδέξιος χαράκτης, δραστηριότητες ασυνήθιστες ανάμεσα στους Ισπανούς καλλιτέχνες εκείνης της περιόδου. Από τεχνική άποψη, οι πίνακες του Ριμπέρα χαρακτηρίζονται από την παχιά στρώση χρώματος, η οποία τους προσδίδει απτική ποιότητα και την οποία ο καλλιτέχνης χρησιμοποιούσε με μεγάλη αποτελεσματικότητα για να αποδώσει διαφορετικές υφές και να δημιουργήσει την εντύπωση μνημειακής τρισδιάστατης μορφής.
Κατά την Αντιμεταρρύθμιση, οι σειρές των Αποστόλων έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς. Συνήθως τους απεικόνιζαν από τη μέση και πάνω, με ουδέτερο φόντο και να κρατούν τα εικονογραφικά τους σύμβολα. Από τη μία πλευρά, αποτελούσαν εξέλιξη των ύστερων μεσαιωνικών τέμπλων, στα οποία στις βάσεις και στα διάχωρα απεικονίζονταν συχνά μεμονωμένοι άγιοι, ολόσωμοι ή από τη μέση και πάνω. Για να κατανοήσουμε όμως την παρουσία και τη δημοτικότητά τους, πρέπει επίσης να ανατρέξουμε σε ορισμένα βιβλία με χαρακτικά, τα οποία υπογράμμιζαν την έννοια της σειράς. Η διάταξη μεμονωμένων αγίων σε σειρά αποτελούσε πολύτιμο παιδαγωγικό και διακοσμητικό μέσο, ιδιαίτερα κατάλληλο για θρησκευτικούς εσωτερικούς χώρους. Επιπλέον, στην περίπτωση του Αποστολαρίου, όλα τα μέλη του είχαν απεικονιστεί ήδη από τις πρώτες περιόδους της χριστιανικής τέχνης, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια αυστηρά καθορισμένη εικονογραφική παράδοση που διευκόλυνε την αναγνώρισή τους από κάθε πιστό. Κάθε Απόστολος συνδεόταν με κάποιο συγκεκριμένο αντικείμενο, σχετικό με το μαρτύριό του ή τη θρησκευτική του προσωπικότητα, ενώ για πολλούς ήταν ευρέως γνωστά ορισμένα σημαντικά γεγονότα της βιογραφίας τους. Το Αποστολάριο του Ριμπέρα (που αποτελείται από τα έργα P1067, P1071, P1074, P1077, P1082, P1084, P1087, P1088, P1089, P1090, P1091, P1092 και P1099) αναφέρεται για πρώτη φορά στις Βασιλικές Συλλογές στα τέλη του 18ου αιώνα και περιλαμβάνει πίνακες πολύ διαφορετικής ποιότητας, έτσι ώστε να συνυπάρχουν έργα στα οποία συμμετείχε εκτενώς το εργαστήριο με έργα που είναι περίτεχνες μελέτες εξαιρετικής προσωπογραφικής ακρίβειας, στις οποίες ο ζωγράφος κατόρθωσε να μας κληροδοτήσει αυθεντικά πρότυπα Αποστόλων.
Ανάμεσα στα καλύτερα συγκαταλέγονται ο Άγιος Πέτρος, ο Άγιος Παύλος και ο Άγιος Βαρθολομαίος. Ήταν μία από τις πολλές σειρές Αποστόλων που αποδίδονται στον Ριμπέρα ή στο εργαστήριό του, ενώ σώζονται πολλά αντίγραφα μεμονωμένων μορφών από αυτά τα σύνολα. Χρονολογείται στις αρχές της δεκαετίας του 1630, με βάση τις συνθετικές συγγένειές του με τους φιλοσόφους και το ύφος του, που αποκαλύπτει έναν ζωγράφο ο οποίος, χωρίς να εγκαταλείπει τον αρχικό τενεμπρισμό, προχωρά σταθερά προς μια ζωγραφική πιο σίγουρη, μνημειακή και προσωπική. Αγοράστηκε από τον Κάρολο Δ΄ και προερχόταν από την Κασίτα δελ Πρίνσιπε του Ελ Εσκοριάλ, από όπου μεταφέρθηκε στο Μουσείο Πράδο.
--------------------------------------------------
Τα έξοδα αποστολής του προϊόντος βαρύνουν τον αγοραστή και υπολογίζονται με βάση τις διαστάσεις, το βάρος και τον προορισμό. Τα έξοδα αποστολής περιλαμβάνουν επαγγελματική συσκευασία προσαρμοσμένη στα μέτρα του προϊόντος, καθώς και εξατομικευμένη αποστολή με αριθμό παρακολούθησης και εγγύηση.
Η κορνίζα που προστατεύει το έργο προσφέρεται ως ευγενική παροχή, παρότι έχει δική της αξία. Παραδίδεται χωρίς επιπλέον χρέωση, ώστε το έργο να μπορεί να εκτεθεί αμέσως στον προορισμό του. Δεν γίνονται δεκτές αξιώσεις ούτε αιτήματα ακύρωσης για ζημιές στην κορνίζα που δεν επηρεάζουν την ακεραιότητα του έργου τέχνης.
Ο αγοραστής είναι υπεύθυνος για την καταβολή των δασμών εισαγωγής και των φόρων που ενδέχεται να ισχύουν στη χώρα προορισμού. Ο πωλητής απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη σχετικά με αυτές τις χρεώσεις, οι οποίες καθορίζονται και επιβάλλονται από τις τελωνειακές αρχές της χώρας προορισμού. Εάν απαιτείται άδεια εξαγωγής, τα σχετικά έξοδα βαρύνουν τον αγοραστή και ποικίλλουν ανάλογα με την αξία του έργου.

