Antonio Morato (1903–1989) - I Cardinali





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145776 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το πρωτότυπο ελαιογραφικό έργο I Cardinali του Antonio Morato, από το 1971, είναι υπογεγραμμένο και πωλείται με κορνίζα.
Περιγραφή από τον πωλητή
ΑΥΤΟΡΕ
Αντόνιο Μοράτο (Este, 17 Μαρτίου 1903 – Παόβα, 13 Μαρτίου 1989) διαμορφώθηκε στην ζωντανή Παόβα της δεκαετίας του '20 εκτός των παραδοσιακών ακαδημαϊκών διαδρομών. Αρχικά κοντά στα αιτήματα του «Νοβεκόντο» (Novecento), διέκρινε για μια διακριτή μορφική ευαισθησία που στηριζόταν σε μια ενστικτώδη προσκόλληση στην πραγματικότητα. Αγαπούσε πράγματι να ορίζει τους καλλιτέχνες ως « ζώα με γυαλιά », ικανούς να συλλαμβάνουν εκ των προτέρων όσα κυκλοφορούσαν στον αέρα. Στις πρώτες του ελαιογραφίες, αφιερωμένες σε νεκρές φύσεις, μάσκες και τοπία, συνέδεσε μια γνήσια λαϊκή ψυχή με υπερμεγέθη μορφική και συνθετική φροντίδα.
Στον μεταπολεμικό χρόνο ο γλωσσικός του λόγος εξελίχθηκε υιοθετώντας τους χωρο-αποσχισμούς του Πικάσο και τον χρωματισμό του Ματίς, για να καταλήξει από τα τέλη της δεκαετίας του πενήντα σε μια παραγωγή πιο οικεία και αποκαλυπτικά αποστασιοποιημένη. Αποφεύγοντας τις μόδες της επικαιρότητας, το δεύτερο ήμισυ της ζωής του απέκτησε τόνους πιο εσωστρεφείς: ο πρωτόγονος επταετής ύμνος του Veneto τοπίου εγκαταλείφθηκε προς χάριν μιας ζωγραφικής που εξέφραζε μια απτότητα ενόχλης απέναντι στην προώθηση της αστικοποίησης και του βιομηχανικού πολιτισμού. Τα χαρακτηριστικά του θέματα μετουσιώθηκαν σε μια γραφή χρωμάτων πιο λιτή και ουσιαστική, διατηρώντας το χρώμα ως κεντρικό στοιχείο στην κατασκευή των όγκων.
Από τεχνική άποψη, πέραν του ότι ήταν ένας ικανός ζωγράφος σε καβαλέτα ικανός να διασχίσει από το ελαιόλαδο στη χρήση του παστέλ, ο Μοράτο υπήρξε εξαιρετικός φρεσκάστης. Μεταξύ των δημοσίων έργων του ξεχωρίζουν οι διακοσμήσεις της «Αίθουσας των Μαθητριών» στο Παλάτσο ντελ Μπο και οι κύκλοι από φρέσκοπινά, μεταξύ των οποίων η «Δρόμος της Σύστασης» στην Παρθένα Εκκλησία της Αγίας Οικογένειας (1939-1940). Σήμερα τα έργα του, πολύτιμη μαρτυρία ολόκληρο το φάσμα της στατικής του parabola, διατηρούνται και προβλήονται στις δημοτικές συλλογές της πόλης της Παόβα και αποτελούν μέρος από εξέχουσες ιδιωτικές συλλογές, επιβεβαιώνοντας τη σημασία αυτού του πρωτότυπου και μοναχικού ερμηνευτή του Veneto του εικοστού αιώνα.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
«Οι Αρχιερείς», ελαιογραφία σε καμβά, 104x74 εκ., με κορνίζα, 100x70 εκ. η μόνη καμβάς, 1971, ημερομηνία και υπογραφή στο κάτω δεξί μέρος.
Στον καμβά ο καλλιτέχνης σκιαγραφεί μια αινιγματική τριάδα εκκλησιαστική που αιωρείται ανάμεσα στη λατρευτική ιερωσύνη και το θέατρο των μασκών. Τρεις ευλύγιστες μορφές ιερωμένων υψώνονται η μία δίπλα στην άλλη σε ολόκληρο το ύψος του καμβά: τα πρόσωπα, χλωμά και λαξευμένα από μερικά κάθετα χτυπήματα, φαντάζουν όπως ασκητικές μάσκες πλαισιωμένες με μαύρο, ενώ τα χέρια με τα μακριά λεπτά δάχτυλα, φέροντας στο στήθος πάνω από τα μανδύα πορφυρού και τους λευκούς κρόσους, πλέκουν μια σιωπηλή και ρυθμική συνομιλία με ρυθμούς χειρονομιών.
Η συνθεσηποδιοργάνωση ευθυγραμμίζει τους πρωταγωνιστές σε μια αυστηρή κατακόρυφη σάρωση, συνδεδεμένη οριζόντια με το φωτεινό ζώνη των λευκών επενδύσεων και τον κεντρικό διάλογο των χεριών. Η πινελιά εναλλάσσει υγρές και διαφανείς τεχνικές στις ενδύσεις χαμηλότερα με πιο πυκνές πινελιές στους αχνούς πτυχώσεις, ρυθμισμένες από οξείς σκούρους περιγράμματα. Ασύγκριτη είναι η δομή και η χρωματική αρμονία, όπου το ίδιο το χρώμα δημιουργεί την πλαστική δομή: η συμφωνία πορφυού, φούξια, κόκκινου-ιβάσιου και ροζ σομόν των ενδυμάτων αναδεικνύεται πάνω στο λευκό γύψινο των κρόσσων και στο μπλε ιβουάρ του ανώτερου φόντου, ενώ ζωντανές τονικότητες πράσινου σμαραγδένιου, τιρκουάζ και κίτρινου έντονου περιγράφουν τα δάχτυλα και τις πτυχώσεις σε ένα υφαντό αρμονικό ήχο σπάνιας μουσικότητας.
Ζωγραφισμένο το 1971, το έργο ανήκει στη δεύτερη φάση του Μοράτο, πιο οικεία και αποκαλυπτικά. Η ευρωπαϊκή διδασκαλία που αφομοιώθηκε μετ’ έπειτα από το πόλεμο — ορατή στην πλαστική σύνθεση της χαρακτηριστικής μορφοποίησης των προσώπων και στην χρωματική ελευθερία μνήμης του Ματίς — καταλήγει εδώ σε μια λιτή και ουσιαστική γραφή, που διατηρεί το χρώμα ως απόλυτο κλειδί στην κατασκευή των όγκων. Μακριά από μόδες της εποχής, ο Μοράτο ανανεώνει το αγαπημένο θέμα των μασκών, επιβεβαιώνοντας τον εαυτό του ως εκείνο το «ζώο με τα γυαλιά» εξοπλισμένο με ενστικτώδη αντίληψη, ικανό να συλλάβει ό,τι κυκλοφορεί στον αέρα και να μεταφράσει την ανθρώπινη κωμωδία σε μια έντονη ποιητική όραση.
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ
Καλή η γενική κατάσταση. Το έργο είναι ολόκληρο σε κάθε του τμήμα με ζωηρή χρωματολογία και ευκρινή πινελιά. Το κάδρο θεωρείται ως δώρο.
Η φωτογραφία του έργου που τοποθετείται σε περιβάλλον είναι生成μένη με τεχνητή νοημοσύνη και θεωρείται εξαιρετικά ενδεικτική. Μόνο οι υπόλοιπες φωτογραφίες έχουν βάσιμη αντιπροσώπευση του αντικειμένου και των χαρακτηριστικών του, τόσο γενικά όσο και σε λεπτομέρειες.
Αποστολή με ιχνηλατούμενο και ασφαλισμένο τρόπο με κατάλληλη συσκευασία.
ΑΥΤΟΡΕ
Αντόνιο Μοράτο (Este, 17 Μαρτίου 1903 – Παόβα, 13 Μαρτίου 1989) διαμορφώθηκε στην ζωντανή Παόβα της δεκαετίας του '20 εκτός των παραδοσιακών ακαδημαϊκών διαδρομών. Αρχικά κοντά στα αιτήματα του «Νοβεκόντο» (Novecento), διέκρινε για μια διακριτή μορφική ευαισθησία που στηριζόταν σε μια ενστικτώδη προσκόλληση στην πραγματικότητα. Αγαπούσε πράγματι να ορίζει τους καλλιτέχνες ως « ζώα με γυαλιά », ικανούς να συλλαμβάνουν εκ των προτέρων όσα κυκλοφορούσαν στον αέρα. Στις πρώτες του ελαιογραφίες, αφιερωμένες σε νεκρές φύσεις, μάσκες και τοπία, συνέδεσε μια γνήσια λαϊκή ψυχή με υπερμεγέθη μορφική και συνθετική φροντίδα.
Στον μεταπολεμικό χρόνο ο γλωσσικός του λόγος εξελίχθηκε υιοθετώντας τους χωρο-αποσχισμούς του Πικάσο και τον χρωματισμό του Ματίς, για να καταλήξει από τα τέλη της δεκαετίας του πενήντα σε μια παραγωγή πιο οικεία και αποκαλυπτικά αποστασιοποιημένη. Αποφεύγοντας τις μόδες της επικαιρότητας, το δεύτερο ήμισυ της ζωής του απέκτησε τόνους πιο εσωστρεφείς: ο πρωτόγονος επταετής ύμνος του Veneto τοπίου εγκαταλείφθηκε προς χάριν μιας ζωγραφικής που εξέφραζε μια απτότητα ενόχλης απέναντι στην προώθηση της αστικοποίησης και του βιομηχανικού πολιτισμού. Τα χαρακτηριστικά του θέματα μετουσιώθηκαν σε μια γραφή χρωμάτων πιο λιτή και ουσιαστική, διατηρώντας το χρώμα ως κεντρικό στοιχείο στην κατασκευή των όγκων.
Από τεχνική άποψη, πέραν του ότι ήταν ένας ικανός ζωγράφος σε καβαλέτα ικανός να διασχίσει από το ελαιόλαδο στη χρήση του παστέλ, ο Μοράτο υπήρξε εξαιρετικός φρεσκάστης. Μεταξύ των δημοσίων έργων του ξεχωρίζουν οι διακοσμήσεις της «Αίθουσας των Μαθητριών» στο Παλάτσο ντελ Μπο και οι κύκλοι από φρέσκοπινά, μεταξύ των οποίων η «Δρόμος της Σύστασης» στην Παρθένα Εκκλησία της Αγίας Οικογένειας (1939-1940). Σήμερα τα έργα του, πολύτιμη μαρτυρία ολόκληρο το φάσμα της στατικής του parabola, διατηρούνται και προβλήονται στις δημοτικές συλλογές της πόλης της Παόβα και αποτελούν μέρος από εξέχουσες ιδιωτικές συλλογές, επιβεβαιώνοντας τη σημασία αυτού του πρωτότυπου και μοναχικού ερμηνευτή του Veneto του εικοστού αιώνα.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
«Οι Αρχιερείς», ελαιογραφία σε καμβά, 104x74 εκ., με κορνίζα, 100x70 εκ. η μόνη καμβάς, 1971, ημερομηνία και υπογραφή στο κάτω δεξί μέρος.
Στον καμβά ο καλλιτέχνης σκιαγραφεί μια αινιγματική τριάδα εκκλησιαστική που αιωρείται ανάμεσα στη λατρευτική ιερωσύνη και το θέατρο των μασκών. Τρεις ευλύγιστες μορφές ιερωμένων υψώνονται η μία δίπλα στην άλλη σε ολόκληρο το ύψος του καμβά: τα πρόσωπα, χλωμά και λαξευμένα από μερικά κάθετα χτυπήματα, φαντάζουν όπως ασκητικές μάσκες πλαισιωμένες με μαύρο, ενώ τα χέρια με τα μακριά λεπτά δάχτυλα, φέροντας στο στήθος πάνω από τα μανδύα πορφυρού και τους λευκούς κρόσους, πλέκουν μια σιωπηλή και ρυθμική συνομιλία με ρυθμούς χειρονομιών.
Η συνθεσηποδιοργάνωση ευθυγραμμίζει τους πρωταγωνιστές σε μια αυστηρή κατακόρυφη σάρωση, συνδεδεμένη οριζόντια με το φωτεινό ζώνη των λευκών επενδύσεων και τον κεντρικό διάλογο των χεριών. Η πινελιά εναλλάσσει υγρές και διαφανείς τεχνικές στις ενδύσεις χαμηλότερα με πιο πυκνές πινελιές στους αχνούς πτυχώσεις, ρυθμισμένες από οξείς σκούρους περιγράμματα. Ασύγκριτη είναι η δομή και η χρωματική αρμονία, όπου το ίδιο το χρώμα δημιουργεί την πλαστική δομή: η συμφωνία πορφυού, φούξια, κόκκινου-ιβάσιου και ροζ σομόν των ενδυμάτων αναδεικνύεται πάνω στο λευκό γύψινο των κρόσσων και στο μπλε ιβουάρ του ανώτερου φόντου, ενώ ζωντανές τονικότητες πράσινου σμαραγδένιου, τιρκουάζ και κίτρινου έντονου περιγράφουν τα δάχτυλα και τις πτυχώσεις σε ένα υφαντό αρμονικό ήχο σπάνιας μουσικότητας.
Ζωγραφισμένο το 1971, το έργο ανήκει στη δεύτερη φάση του Μοράτο, πιο οικεία και αποκαλυπτικά. Η ευρωπαϊκή διδασκαλία που αφομοιώθηκε μετ’ έπειτα από το πόλεμο — ορατή στην πλαστική σύνθεση της χαρακτηριστικής μορφοποίησης των προσώπων και στην χρωματική ελευθερία μνήμης του Ματίς — καταλήγει εδώ σε μια λιτή και ουσιαστική γραφή, που διατηρεί το χρώμα ως απόλυτο κλειδί στην κατασκευή των όγκων. Μακριά από μόδες της εποχής, ο Μοράτο ανανεώνει το αγαπημένο θέμα των μασκών, επιβεβαιώνοντας τον εαυτό του ως εκείνο το «ζώο με τα γυαλιά» εξοπλισμένο με ενστικτώδη αντίληψη, ικανό να συλλάβει ό,τι κυκλοφορεί στον αέρα και να μεταφράσει την ανθρώπινη κωμωδία σε μια έντονη ποιητική όραση.
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ
Καλή η γενική κατάσταση. Το έργο είναι ολόκληρο σε κάθε του τμήμα με ζωηρή χρωματολογία και ευκρινή πινελιά. Το κάδρο θεωρείται ως δώρο.
Η φωτογραφία του έργου που τοποθετείται σε περιβάλλον είναι生成μένη με τεχνητή νοημοσύνη και θεωρείται εξαιρετικά ενδεικτική. Μόνο οι υπόλοιπες φωτογραφίες έχουν βάσιμη αντιπροσώπευση του αντικειμένου και των χαρακτηριστικών του, τόσο γενικά όσο και σε λεπτομέρειες.
Αποστολή με ιχνηλατούμενο και ασφαλισμένο τρόπο με κατάλληλη συσκευασία.

