Antonio Morato (1903–1989) - Maternità





1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145662 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
ΑΥΤΟΡΕ
Antonio Morato (Este, 17 Μαρτίου 1903 – Padova, 13 Μαρτίου 1989), ιταλός ζωγράφος. Εμορφώθηκε στη ζωντανή Παδόβα των δεκαετιών 1920 εκτός των παραδοσιακών ακαδημαϊκών οδών. Αρχικά κοντά στις εκφράσεις του «Νοβετσέντο» διακρίθηκε για μια έντονη εταιρική ευαισθησία που βασιζόταν σε μια ενστικτώδη προσκόλληση στην πραγματικότητα. Αγαπούσε μάλιστα να ορίζει τους καλλιτέχνες ως « ζώα με γυαλιά », ικανά να αντιλαμβάνονται εκ των προτέρων αυτό που περιφέρεται στον αέρα. Στις πρώτες του εικόνες, αφιερωμένες σε νεκρές φύσεις, μάσκες και τοπία, ένωνε μια γνήσια λαϊκή ψυχή με μια εξαιρετικά επιμελή φορμαλιστική και συνθετική προσέγγιση.
Μετά τη μεταπολεμική περίοδο το γλωσσικό του ύφος εξελίχθηκε, αφομοιώνοντας τις χωροταξικές αποδιασπάσεις του Πικάσσο και τον χρωματισμό του Μatisse, για να καταλήξει, από το τέλος των πενήντα, σε μια πιο προσωπική και αποχαιρετιστική παραγωγή. Αποφεύγοντας τις περαστικές μόδες, η τελική φάση του απέκτησε πιο εσωστρεφή χρώματα: ο πρωτότυπος ύμνος ειδυλλιακού τοπίου της Βενετίας δίας την προσοχή στον αγώνα της προόδου της αστικοποίησης και του βιομηχανικού πολιτισμού. Τα συνήθη θέματα του έγιναν έτσι με πιο λιτή και ουσιαστική χαρτογράφηση των χρωμάτων, διατηρώντας το χρώμα ως κεντρικό στοιχείο στην κατασκευή των όγκων.
Από τεχνική άποψη, πέρα από ένα ικανό ζωγράφο καβαλέτας ικανό να κινείται από λάδι σε χρήση παστέλ, ο Morato υπήρξε ένας εξαίρετος επιχρωματιστής (frescante). Μεταξύ των πιο διακεκριμένων δημόσιων έργων του διακρίνονται οι διακοσμήσεις της «Αίθουσας των φοιτητριών» στο Παλάτσο ντε Μπο και οι εξαίρετοι κύκλοι με φρέσκο ντεκουπ, συμπεριλαμβανομένου του «ΟΔΟΣ ΣΚΗΝΗΣ» στην Εκκλησία της Παδοβάνης Sacra Famiglia (1939-1940). Σήμερα τα έργα του, πολύτιμη μαρτυρία ολόκληρου του φάσματος της πλούσιας στυλιστικής του τροχιάς, διατηρούνται και αξιοποιούνται στις δημοτικές συλλογές της πόλης Padova και εντάσσονται σε επιφανείς ιδιωτικές συλλογές, αποδεικνύοντας τη σημασία αυτού του πρωτότυπου και μοναχικού ερμηνευτή του 20ου αιώνα στην ιταλική τέχνη.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
«Μητρότητα», λάδι σε καμβά, 102x82εκ με κάδρο, 100x80εκ ο μόνη καμβάς, 1968, ημερομηνία και υπογραφή στο αριστερό περιθώριο.
Στο έργο η κλασική θεματική των οικογενειακών συναισθημάτων μεταμορφώνεται σε μια όραση έντονης ποίησης και μοντέρνας πλαστικής. Δεξιά του καμβά υψώνεται το λεπτοδουλεμένο σώμα της μητέρας, που το σώμα της, σκυμμένο σε μια συνάθροιση και ταυτόχρονα μνημειακό, διατάσσεται ώστε να τεντώσει το ανώτερο χέρι σαν έτσι να καλύπτει την σκηνή, ενώ το άλλο άκρο γλιστράει κατά μήκος της κάτω σειράς. Προς αυτή τη χειρονομία φιλοξενίας υψώνεται ψηλά στα αριστερά το παιδί, καταγεγραμμένο όπως αιωρείται στον αέρα με κίνηση καθαρά ζωτικής δύναμης, με τα χέρια και ένα πόδι προτεταμένα μπροστά σε μια χαρούμενη ακροβάτικη κίνηση. Στον κάτω αριστερό τομέα, σχεδόν σε χρονολογική ή σενιαλική ακολουθία, μια δεύτερη παιδική φιγούρα ξεκουράζεται ανάποδα με ασημιστά drappes, συνοδευόμενη από μια ξύλινη γεωμετρική κατασκευή που παραπέμπει στη ράχη μιας κούνιας, όλα αυτά ορθώνονται μπροστά σε έναν τοίχο με πυκνή διάφανη υφή από ορθογώνια πλαίσια.
Το σύνθετο σύστημα θεμελιώνεται σε μια θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στην δυναμική ώθηση των μορφών που τοποθετούνται κατά μια ιδανική ελλειπτική κίνηση και στην σταθερή ορθογραφία του φόντου από πλακίδια, που δίνει στο χώρο μια σχεδόν τοιχογραφική μεγαλοπρέπεια. Η πινελιά πυκνή και έντονη εναλλάσσει τετράγωνα και ζωντανά αγγίγματα στην απόδοση του φόντου με μακριές πινελιές σχεδιασμού που σκαλίζουν τις ανατομίες σε επίπεδα φάκτες. Κατά την απόλυτη κεντρικότητα βρίσκεται η κατασκευή και η χρωματική αρμονία, όπου το χρώμα γίνεται αρχιτεκτονική και παράγει το φως: ολόκληρη η επιφάνεια βαφτίζεται σε μια ζεστή ακτινοβολία ήλιου που διευθύνεται από μια σύνθεση από ώχρες, αχυρένιους κίτρους και αποχρώσεις ροδάκινου, πάνω στις οποίες επικάθεται διακριτικό αντίθετο ροζ, κυκλάμινα, ματζέντες και βαθύ μοβ που διαμορφώνουν τα σώματα της μητέρας και του παιδιού. Για να επιβεβαιώσει την τέλεια συνοχή του συνόλου, ενώνεται το ζωηρό προφίλ πράσινου σμαράγδου και τιρκουάζ που περιβάλλει τα σώματα και επιστρέφει στα κάτω ρούχα, δημιουργώντας μια ηλεκτρισμένη αρμονική αντίθεση που συγκερνά μορφές και χώρο σε έναν ήχο χρωματικής υφής εξαιρετικά φρέσκιας και μουσικότητας.
Η ζωγραφική του το 1968 τοποθετείται στην ακμή της ωριμότητας του Antonio Morato, ωρίμανση από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 με την διαρκώς πιο ιδιωτική, διαλογιστική γλώσσα που απομακρύνεται από τις μόδες. Η μεταπολεμική αφομοίωση των μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτοποριών — αναγνωρίσιμη στην αποσαθρωτική συνθετικότητα της επιρροής του Πικάσσο και στην κεντρική εκφραστική διαύγεια της παλέτας μνήμης Μatisse — καταλήγει εδώ σε μια πιο λιτή και ουσιαστική απόδοση, όπου το χρώμα παραμένει ο κύριος παράγοντας στην πλαστική κατασκευή των όγκων. Επανερχόμενος στο αγαπημένο θέμα των σκηνών οικογενείας με εκείνη τη ενστικτώδη ευαισθησία που τον έφερνε να ορίζει τους καλλιτέχνες ως «ζώα με τα γυαλιά» ικανά να αντιληφθούν τι κυκλοφορεί στην ατμόσφαιρα, ο Morato υπερβαίνει κάθε παραδοσιακή περιγραφή για να μας παραδώσει μια αρχέτυπη και φωτεινή απεικόνιση της μητρικής σχέσης.
ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ
Καλή η γενική κατάσταση. Το έργο ακερές σε κάθε του μέρος με ζωηρή χρωματικότητα και πινελιά καλά ευανάγνωστη. Το κάδρο θεωρείται δεδομένο.
Η φωτογραφία του πίνακα ενταγμένη σε περιβάλλον είναι παραχθείσα με τεχνητή νοημοσύνη, και πρέπει να θεωρείται εντελώς ενδεικτική. Μόνο οι υπόλοιπες φωτογραφίες ισχύουν, που απεικονίζουν πιστά το αντικείμενο και τα χαρακτηριστικά του, τόσο γενικά όσο και λεπτομερώς.
Αποστολή με παρακολούθηση και ασφάλιση με κατάλληλη συσκευασία.
ΑΥΤΟΡΕ
Antonio Morato (Este, 17 Μαρτίου 1903 – Padova, 13 Μαρτίου 1989), ιταλός ζωγράφος. Εμορφώθηκε στη ζωντανή Παδόβα των δεκαετιών 1920 εκτός των παραδοσιακών ακαδημαϊκών οδών. Αρχικά κοντά στις εκφράσεις του «Νοβετσέντο» διακρίθηκε για μια έντονη εταιρική ευαισθησία που βασιζόταν σε μια ενστικτώδη προσκόλληση στην πραγματικότητα. Αγαπούσε μάλιστα να ορίζει τους καλλιτέχνες ως « ζώα με γυαλιά », ικανά να αντιλαμβάνονται εκ των προτέρων αυτό που περιφέρεται στον αέρα. Στις πρώτες του εικόνες, αφιερωμένες σε νεκρές φύσεις, μάσκες και τοπία, ένωνε μια γνήσια λαϊκή ψυχή με μια εξαιρετικά επιμελή φορμαλιστική και συνθετική προσέγγιση.
Μετά τη μεταπολεμική περίοδο το γλωσσικό του ύφος εξελίχθηκε, αφομοιώνοντας τις χωροταξικές αποδιασπάσεις του Πικάσσο και τον χρωματισμό του Μatisse, για να καταλήξει, από το τέλος των πενήντα, σε μια πιο προσωπική και αποχαιρετιστική παραγωγή. Αποφεύγοντας τις περαστικές μόδες, η τελική φάση του απέκτησε πιο εσωστρεφή χρώματα: ο πρωτότυπος ύμνος ειδυλλιακού τοπίου της Βενετίας δίας την προσοχή στον αγώνα της προόδου της αστικοποίησης και του βιομηχανικού πολιτισμού. Τα συνήθη θέματα του έγιναν έτσι με πιο λιτή και ουσιαστική χαρτογράφηση των χρωμάτων, διατηρώντας το χρώμα ως κεντρικό στοιχείο στην κατασκευή των όγκων.
Από τεχνική άποψη, πέρα από ένα ικανό ζωγράφο καβαλέτας ικανό να κινείται από λάδι σε χρήση παστέλ, ο Morato υπήρξε ένας εξαίρετος επιχρωματιστής (frescante). Μεταξύ των πιο διακεκριμένων δημόσιων έργων του διακρίνονται οι διακοσμήσεις της «Αίθουσας των φοιτητριών» στο Παλάτσο ντε Μπο και οι εξαίρετοι κύκλοι με φρέσκο ντεκουπ, συμπεριλαμβανομένου του «ΟΔΟΣ ΣΚΗΝΗΣ» στην Εκκλησία της Παδοβάνης Sacra Famiglia (1939-1940). Σήμερα τα έργα του, πολύτιμη μαρτυρία ολόκληρου του φάσματος της πλούσιας στυλιστικής του τροχιάς, διατηρούνται και αξιοποιούνται στις δημοτικές συλλογές της πόλης Padova και εντάσσονται σε επιφανείς ιδιωτικές συλλογές, αποδεικνύοντας τη σημασία αυτού του πρωτότυπου και μοναχικού ερμηνευτή του 20ου αιώνα στην ιταλική τέχνη.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
«Μητρότητα», λάδι σε καμβά, 102x82εκ με κάδρο, 100x80εκ ο μόνη καμβάς, 1968, ημερομηνία και υπογραφή στο αριστερό περιθώριο.
Στο έργο η κλασική θεματική των οικογενειακών συναισθημάτων μεταμορφώνεται σε μια όραση έντονης ποίησης και μοντέρνας πλαστικής. Δεξιά του καμβά υψώνεται το λεπτοδουλεμένο σώμα της μητέρας, που το σώμα της, σκυμμένο σε μια συνάθροιση και ταυτόχρονα μνημειακό, διατάσσεται ώστε να τεντώσει το ανώτερο χέρι σαν έτσι να καλύπτει την σκηνή, ενώ το άλλο άκρο γλιστράει κατά μήκος της κάτω σειράς. Προς αυτή τη χειρονομία φιλοξενίας υψώνεται ψηλά στα αριστερά το παιδί, καταγεγραμμένο όπως αιωρείται στον αέρα με κίνηση καθαρά ζωτικής δύναμης, με τα χέρια και ένα πόδι προτεταμένα μπροστά σε μια χαρούμενη ακροβάτικη κίνηση. Στον κάτω αριστερό τομέα, σχεδόν σε χρονολογική ή σενιαλική ακολουθία, μια δεύτερη παιδική φιγούρα ξεκουράζεται ανάποδα με ασημιστά drappes, συνοδευόμενη από μια ξύλινη γεωμετρική κατασκευή που παραπέμπει στη ράχη μιας κούνιας, όλα αυτά ορθώνονται μπροστά σε έναν τοίχο με πυκνή διάφανη υφή από ορθογώνια πλαίσια.
Το σύνθετο σύστημα θεμελιώνεται σε μια θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στην δυναμική ώθηση των μορφών που τοποθετούνται κατά μια ιδανική ελλειπτική κίνηση και στην σταθερή ορθογραφία του φόντου από πλακίδια, που δίνει στο χώρο μια σχεδόν τοιχογραφική μεγαλοπρέπεια. Η πινελιά πυκνή και έντονη εναλλάσσει τετράγωνα και ζωντανά αγγίγματα στην απόδοση του φόντου με μακριές πινελιές σχεδιασμού που σκαλίζουν τις ανατομίες σε επίπεδα φάκτες. Κατά την απόλυτη κεντρικότητα βρίσκεται η κατασκευή και η χρωματική αρμονία, όπου το χρώμα γίνεται αρχιτεκτονική και παράγει το φως: ολόκληρη η επιφάνεια βαφτίζεται σε μια ζεστή ακτινοβολία ήλιου που διευθύνεται από μια σύνθεση από ώχρες, αχυρένιους κίτρους και αποχρώσεις ροδάκινου, πάνω στις οποίες επικάθεται διακριτικό αντίθετο ροζ, κυκλάμινα, ματζέντες και βαθύ μοβ που διαμορφώνουν τα σώματα της μητέρας και του παιδιού. Για να επιβεβαιώσει την τέλεια συνοχή του συνόλου, ενώνεται το ζωηρό προφίλ πράσινου σμαράγδου και τιρκουάζ που περιβάλλει τα σώματα και επιστρέφει στα κάτω ρούχα, δημιουργώντας μια ηλεκτρισμένη αρμονική αντίθεση που συγκερνά μορφές και χώρο σε έναν ήχο χρωματικής υφής εξαιρετικά φρέσκιας και μουσικότητας.
Η ζωγραφική του το 1968 τοποθετείται στην ακμή της ωριμότητας του Antonio Morato, ωρίμανση από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 με την διαρκώς πιο ιδιωτική, διαλογιστική γλώσσα που απομακρύνεται από τις μόδες. Η μεταπολεμική αφομοίωση των μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτοποριών — αναγνωρίσιμη στην αποσαθρωτική συνθετικότητα της επιρροής του Πικάσσο και στην κεντρική εκφραστική διαύγεια της παλέτας μνήμης Μatisse — καταλήγει εδώ σε μια πιο λιτή και ουσιαστική απόδοση, όπου το χρώμα παραμένει ο κύριος παράγοντας στην πλαστική κατασκευή των όγκων. Επανερχόμενος στο αγαπημένο θέμα των σκηνών οικογενείας με εκείνη τη ενστικτώδη ευαισθησία που τον έφερνε να ορίζει τους καλλιτέχνες ως «ζώα με τα γυαλιά» ικανά να αντιληφθούν τι κυκλοφορεί στην ατμόσφαιρα, ο Morato υπερβαίνει κάθε παραδοσιακή περιγραφή για να μας παραδώσει μια αρχέτυπη και φωτεινή απεικόνιση της μητρικής σχέσης.
ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ
Καλή η γενική κατάσταση. Το έργο ακερές σε κάθε του μέρος με ζωηρή χρωματικότητα και πινελιά καλά ευανάγνωστη. Το κάδρο θεωρείται δεδομένο.
Η φωτογραφία του πίνακα ενταγμένη σε περιβάλλον είναι παραχθείσα με τεχνητή νοημοσύνη, και πρέπει να θεωρείται εντελώς ενδεικτική. Μόνο οι υπόλοιπες φωτογραφίες ισχύουν, που απεικονίζουν πιστά το αντικείμενο και τα χαρακτηριστικά του, τόσο γενικά όσο και λεπτομερώς.
Αποστολή με παρακολούθηση και ασφάλιση με κατάλληλη συσκευασία.

