Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)






Κατέχει μεταπτυχιακό στον κινηματογράφο και τις εικαστικές τέχνες· έμπειρος επιμελητής, συγγραφέας και ερευνητής.
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 146014 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το μοναδικό έργο του Alessandro Padovan από το 2026, με τίτλο «3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)», είναι ένα κόκκινο, τρισδιάστατο έργο Screw Art από βίδες, σίδηρο και ξύλο, τοποθετημένο σε θήκη από πλεξιγκλάς.
Περιγραφή από τον πωλητή
Το έργο προέρχεται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme, ο οποίος έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στα έργα του, η σειριοποίηση στοιχείων απλού και καθημερινού γίνεται μια γλώσσα ικανή να προκαλέσει ένταση, ενέργεια, destruction και μεταμόρφωση.
Σε αυτό το έργο, βέβαια, η παράδοση ερμηνεύεται ξανά μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της δικής μου έρευνας: το αμπέλι.
Αντί για τα Nol di Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή πάνω στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδεδεμένο με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.
Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια γεμάτη ενέργεια, ενώ οι βίδες ξεπετάγονται από τον επίπεδο και δημιουργούν μια είδους οπτικής δονήσεως. Με προβολή από το μπροστινό μέρος η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και ελαχιστοποιημένη· κοιτώντας την από πλάγια, ωστόσο, αναδύεται η πραγματική της τρισδιάστατη και υλική φύση.
Το έργο δεν επιδιώκει να αποτελεί απλή αναφορά στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναπροσέγγιση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε καλλιτεχνικό σημάδι.
Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνηθισμένα χρησιμοποιείται για να ενωθεί και να στερεώσει χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια αβέβαιη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.
Ακριβώς σε αυτή τη αντίθεση ανάμεσα στην τάξη και την ένταση, στην κατασκευή και στην καταστροφή, στη δισδιάστατη και την τρισδιάστατη αντίληψη γεννιέται η ταυτότητα του έργου.
Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Πάδβαν, διάσημου σε παγκόσμιο επίπεδο για την τεχνική Screw Art.
Το έργο κοσμείται από μια θήκη από plexiglass.
Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο λείψανα.
Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη ενσωματώνονται στη ρωγμή της Pop Art, Screw Art, της έννοιας τέχνης και της αστικής τέχνης, προκαλώντας με τη γλώσσα και τον πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως ο Andy Warhol, ο Jean‑Michel Basquiat, ο Banksy, ο Jeff Koons, ο Keith Haring, ο Fontana, ο Imbue, το obey, ο Padovan, ο Schifano, η Nicole Lubbers, ο Bani, ο kev munday invader, ο murakami και ο Damien Hirst.
Από την άλλη πλευρά, η ερευνητική τέχνη διαλογίζεται με το όνειρο του πλούτου, της μόδας-εμβληματικού στυλ και του παγκόσμιου σχεδιασμού, καλώντας με οπτικό λόγο και πολιτισμική επίδραση τη δουλειά κορυφαίων ονομάτων όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους αναφερόμενους καλλιτέχνες ή εμπορικά σήματα, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επαναπροσέγγιση της καταναλωτικής κουλτούρας, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτισμικού αντικειμένου της σύγχρονης εποχής.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα αγαπητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της concept street art και της τέχνης εναρμονισμένης με τα μεγάλα εικονικά εμπορικά σήματα, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.
Το έργο προέρχεται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme, ο οποίος έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στα έργα του, η σειριοποίηση στοιχείων απλού και καθημερινού γίνεται μια γλώσσα ικανή να προκαλέσει ένταση, ενέργεια, destruction και μεταμόρφωση.
Σε αυτό το έργο, βέβαια, η παράδοση ερμηνεύεται ξανά μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της δικής μου έρευνας: το αμπέλι.
Αντί για τα Nol di Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή πάνω στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδεδεμένο με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.
Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια γεμάτη ενέργεια, ενώ οι βίδες ξεπετάγονται από τον επίπεδο και δημιουργούν μια είδους οπτικής δονήσεως. Με προβολή από το μπροστινό μέρος η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και ελαχιστοποιημένη· κοιτώντας την από πλάγια, ωστόσο, αναδύεται η πραγματική της τρισδιάστατη και υλική φύση.
Το έργο δεν επιδιώκει να αποτελεί απλή αναφορά στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναπροσέγγιση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε καλλιτεχνικό σημάδι.
Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνηθισμένα χρησιμοποιείται για να ενωθεί και να στερεώσει χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια αβέβαιη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.
Ακριβώς σε αυτή τη αντίθεση ανάμεσα στην τάξη και την ένταση, στην κατασκευή και στην καταστροφή, στη δισδιάστατη και την τρισδιάστατη αντίληψη γεννιέται η ταυτότητα του έργου.
Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Πάδβαν, διάσημου σε παγκόσμιο επίπεδο για την τεχνική Screw Art.
Το έργο κοσμείται από μια θήκη από plexiglass.
Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο λείψανα.
Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη ενσωματώνονται στη ρωγμή της Pop Art, Screw Art, της έννοιας τέχνης και της αστικής τέχνης, προκαλώντας με τη γλώσσα και τον πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως ο Andy Warhol, ο Jean‑Michel Basquiat, ο Banksy, ο Jeff Koons, ο Keith Haring, ο Fontana, ο Imbue, το obey, ο Padovan, ο Schifano, η Nicole Lubbers, ο Bani, ο kev munday invader, ο murakami και ο Damien Hirst.
Από την άλλη πλευρά, η ερευνητική τέχνη διαλογίζεται με το όνειρο του πλούτου, της μόδας-εμβληματικού στυλ και του παγκόσμιου σχεδιασμού, καλώντας με οπτικό λόγο και πολιτισμική επίδραση τη δουλειά κορυφαίων ονομάτων όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους αναφερόμενους καλλιτέχνες ή εμπορικά σήματα, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επαναπροσέγγιση της καταναλωτικής κουλτούρας, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτισμικού αντικειμένου της σύγχρονης εποχής.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα αγαπητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της concept street art και της τέχνης εναρμονισμένης με τα μεγάλα εικονικά εμπορικά σήματα, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.
