Κεφάλι Κρανίο - Ίγκμπο - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)






Δέκα χρόνια εμπειρίας στον τομέα των ιστορικών όπλων, των πανοπλιών και της αφρικανικής τέχνης.
11 € | ||
|---|---|---|
10 € | ||
1 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145662 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το μπρούτζινο γλυπτό με τίτλο «Tête Crâne» είναι νιγηριανό αντίγραφο που συνδέεται με τον πολιτισμό των Ίγκμπο και προέρχεται από ιδιωτική συλλογή.
Περιγραφή από τον πωλητή
Χάλκινο κεφάλι από τη Νιγηρία.
Οι Ιγκμπο (Igbo), οι Τζούκουν (Jukun), οι Τσάμπα (Chamba) και οι Μουμούγιε (Mumuye) ανήκουν σε εθνοτικές ομάδες γεωγραφικά κοντά η μία στην άλλη. Στροβιλίζονται επίσης γύρω από αυτές τις γνωστές και αναγνωρισμένες εθνοτικές ομάδες μικρότερες που βρίσκονται γεωγραφικά στην πολιτεία Taraba, πρωτεύουσα το Jalingo.
Πριν την άφιξη των ευρωπαίων αποίκων, οι Igbo θεωρούνταν ότι αγαπούσαν τη γη και είχαν προσανατολισμό να επεκτείνουν τους καλλιεργήσιμους τομείς τους μέχρι να υπερβούν τα όρια που είχαν οριστεί.
Κατέληξαν να παρανοήσουν τα εδάφη των γειτόνων τους, των Jukun, δημιουργώντας έτσι έντονες εντάσεις.
Αρχικά βρέθηκε μια ευνοϊκή συμφιλίωση: σε αντάλλαγμα ενός τμήματος της σοδειάς τους οι Jukun δέχτηκαν τη δυσφορία που προκλήθηκε.
Αλλά καθώς περνούσαν τα χρόνια, οι νέες γενιές των Igbo αποφάσισαν να «ξεχάσουν» αυτή τη διευθέτηση. Ο πλεονάζων αριθμός τους επέτρεψε την ευρεία κλοπή των Jukun χωρίς αντίθεση.
Ξέσπασαν συγκρούσεις...
Μια άλλη πηγή ισχυρίζεται ότι στην πραγματικότητα η ευθύνη ανήκει στους Jukun που μια μέρα αρνήθηκαν να πάρουν τη μερίδα τους από τα δημητριακά απαιτώντας την επιστροφή των γαιών πριν από μια άφθονη σεζόν συγκομιδής.
Αυτό υπήρξε η αρχή ενός εμφυλίου πολέμου. Τελικά οι Jukun κατάφεραν να εκδιώξουν τους Igbo από τα εδάφη τους.
Αλλά οι Igbo που είχαν θάψει την οικογένειά τους στα εδάφη των Jukun, δεν μπορούσαν πια να επαναπατρίσουν τα υπόλοιπα. Προσπάθησαν να διαπραγματευτούν το δικαίωμα να τιμήσουν τους νεκρούς τους στα εδάφη των Jukun, αλλά αυτοί δεν ήθελαν πλέον να βλέπουν Igbo στα εδάφη τους, ακόμη και για τελετές μνημόνευσης.
Οι φήμες υπαινίσονταν ότι οι Jukun ιερόπησαν τους τάφους των γονιών τους.
Απελπισμένοι, οι Igbo συμβουλεύτηκαν σοφούς και μάντεις. Όλοι μαζεύτηκαν και ονειρεύτηκαν αποκαλυπτικά οράματα.
Οι πνεύματά τους είπαν ότι οι γονείς που θάφτηκαν εκεί παραπονιόντουσαν ότι εγκαταλείπονται στους εχθρούς τους και ότι βαθιά στον τάφο τους ήταν怒 προς τους απογόνους τους.
Τυχαία, οι σοδειές εκείνης της χρονιάς ήταν πολύ κακές λόγω αρχής ανομβρίας, κάτι που ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστο.
Έτσι πήραν σοβαρά τα σημάδια περιμένοντας το χειρότερο.
Ο λαός Igbo συμβούλευσε πάλι τους σοφούς και τους μάντεις ζητώντας συμβουλές για το τι πρέπει να κάνουν για να μετριάσουν τη οργή των γονιών τους.
Μετά από another όνειρο, οι μάντεις διέταξαν σε όλο τον λαό των Tiv να κατασκευάσει ο καθένας ένα φέρετρο και ένα ομοίωμα σκελετού. Θα θάβονταν στο σπίτι τους μετά από τους τελετουργικούς τελετές που κάνανε στους νεκρούς και θα οργανωνόταν μια μεγάλη τελετή κηδείας στην κεντρική αγορά της εποχής.
Έτσι γεννήθηκε η ιδέα των σκελετικών αγάλων στους Tiv.
Και όσο περνούσαν οι καιροί, άρχισαν να γλύφουν σκελετούς όλο και μεγαλύτερους. Κάθε εποχή είχε σχεδόν το δικό της μέγεθος. Σήμερα, το μέγεθος έχει σημασία και δηλώνει ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε (μικρός σκελετός), ο άνθρωπος μεγάλωσε (μέτριο μέγεθος) και ο άνθρωπος έζησε (μεγάλο μέγεθος). Οι φέρετρες καταστρέφονται, αλλά τα αγάλματα τελικά αποτιμώνται.
Άλλα αντικείμενα χρησιμεύουν ως στήριγμα, όπως ένα κάθισμα καρυάτιδα, στα κρανία των προγόνων.
Είναι πιθανό ότι αυτός ο λατρευτικός φόρος να ξεπήδησε και προς τις ομάδες Ibo που έχουν επίσης τεχνουργήματα αισθητικά κοντινά.
Χάλκινο κεφάλι από τη Νιγηρία.
Οι Ιγκμπο (Igbo), οι Τζούκουν (Jukun), οι Τσάμπα (Chamba) και οι Μουμούγιε (Mumuye) ανήκουν σε εθνοτικές ομάδες γεωγραφικά κοντά η μία στην άλλη. Στροβιλίζονται επίσης γύρω από αυτές τις γνωστές και αναγνωρισμένες εθνοτικές ομάδες μικρότερες που βρίσκονται γεωγραφικά στην πολιτεία Taraba, πρωτεύουσα το Jalingo.
Πριν την άφιξη των ευρωπαίων αποίκων, οι Igbo θεωρούνταν ότι αγαπούσαν τη γη και είχαν προσανατολισμό να επεκτείνουν τους καλλιεργήσιμους τομείς τους μέχρι να υπερβούν τα όρια που είχαν οριστεί.
Κατέληξαν να παρανοήσουν τα εδάφη των γειτόνων τους, των Jukun, δημιουργώντας έτσι έντονες εντάσεις.
Αρχικά βρέθηκε μια ευνοϊκή συμφιλίωση: σε αντάλλαγμα ενός τμήματος της σοδειάς τους οι Jukun δέχτηκαν τη δυσφορία που προκλήθηκε.
Αλλά καθώς περνούσαν τα χρόνια, οι νέες γενιές των Igbo αποφάσισαν να «ξεχάσουν» αυτή τη διευθέτηση. Ο πλεονάζων αριθμός τους επέτρεψε την ευρεία κλοπή των Jukun χωρίς αντίθεση.
Ξέσπασαν συγκρούσεις...
Μια άλλη πηγή ισχυρίζεται ότι στην πραγματικότητα η ευθύνη ανήκει στους Jukun που μια μέρα αρνήθηκαν να πάρουν τη μερίδα τους από τα δημητριακά απαιτώντας την επιστροφή των γαιών πριν από μια άφθονη σεζόν συγκομιδής.
Αυτό υπήρξε η αρχή ενός εμφυλίου πολέμου. Τελικά οι Jukun κατάφεραν να εκδιώξουν τους Igbo από τα εδάφη τους.
Αλλά οι Igbo που είχαν θάψει την οικογένειά τους στα εδάφη των Jukun, δεν μπορούσαν πια να επαναπατρίσουν τα υπόλοιπα. Προσπάθησαν να διαπραγματευτούν το δικαίωμα να τιμήσουν τους νεκρούς τους στα εδάφη των Jukun, αλλά αυτοί δεν ήθελαν πλέον να βλέπουν Igbo στα εδάφη τους, ακόμη και για τελετές μνημόνευσης.
Οι φήμες υπαινίσονταν ότι οι Jukun ιερόπησαν τους τάφους των γονιών τους.
Απελπισμένοι, οι Igbo συμβουλεύτηκαν σοφούς και μάντεις. Όλοι μαζεύτηκαν και ονειρεύτηκαν αποκαλυπτικά οράματα.
Οι πνεύματά τους είπαν ότι οι γονείς που θάφτηκαν εκεί παραπονιόντουσαν ότι εγκαταλείπονται στους εχθρούς τους και ότι βαθιά στον τάφο τους ήταν怒 προς τους απογόνους τους.
Τυχαία, οι σοδειές εκείνης της χρονιάς ήταν πολύ κακές λόγω αρχής ανομβρίας, κάτι που ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστο.
Έτσι πήραν σοβαρά τα σημάδια περιμένοντας το χειρότερο.
Ο λαός Igbo συμβούλευσε πάλι τους σοφούς και τους μάντεις ζητώντας συμβουλές για το τι πρέπει να κάνουν για να μετριάσουν τη οργή των γονιών τους.
Μετά από another όνειρο, οι μάντεις διέταξαν σε όλο τον λαό των Tiv να κατασκευάσει ο καθένας ένα φέρετρο και ένα ομοίωμα σκελετού. Θα θάβονταν στο σπίτι τους μετά από τους τελετουργικούς τελετές που κάνανε στους νεκρούς και θα οργανωνόταν μια μεγάλη τελετή κηδείας στην κεντρική αγορά της εποχής.
Έτσι γεννήθηκε η ιδέα των σκελετικών αγάλων στους Tiv.
Και όσο περνούσαν οι καιροί, άρχισαν να γλύφουν σκελετούς όλο και μεγαλύτερους. Κάθε εποχή είχε σχεδόν το δικό της μέγεθος. Σήμερα, το μέγεθος έχει σημασία και δηλώνει ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε (μικρός σκελετός), ο άνθρωπος μεγάλωσε (μέτριο μέγεθος) και ο άνθρωπος έζησε (μεγάλο μέγεθος). Οι φέρετρες καταστρέφονται, αλλά τα αγάλματα τελικά αποτιμώνται.
Άλλα αντικείμενα χρησιμεύουν ως στήριγμα, όπως ένα κάθισμα καρυάτιδα, στα κρανία των προγόνων.
Είναι πιθανό ότι αυτός ο λατρευτικός φόρος να ξεπήδησε και προς τις ομάδες Ibo που έχουν επίσης τεχνουργήματα αισθητικά κοντινά.
