Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)






Πάνω από 10 χρόνια εμπειρίας στο εμπόριο τέχνης, ίδρυσε δική του γκαλερί.
2 € | ||
|---|---|---|
1 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 146014 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το χειρόγραφα υπογεγραμμένο έργο Screw Art του Alessandro Padovan από το 2026, με τίτλο «BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)», χρησιμοποιεί βίδες σε κόκκινη επιφάνεια και είναι κατασκευασμένο από σίδηρο και ξύλο, με θήκη από πλεξιγκλάς.
Περιγραφή από τον πωλητή
Το έργο προέρχεται από έναν ιδεαλιστικό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme που έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στις δημιουργίες του, η σειριακότητα απλών και καθημερινών στοιχείων μετατρέπεται σε μια γλώσσα ικανή να EVOKE ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.
Σε αυτό το έργο, όμως, η παράδοση επαναπροσδιορίζεται μέσω ενός χαρακτηριστικού στοιχείου της δικής μου έρευνας: της ήλα (βίτσα).
Αντί για καρφιά που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο που κανονικά συνδέεται με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και την μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί επιφάνεια τρισδιάστατη όπου το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν διαρκώς την αντίληψη του έργου.
Το κόκκινο περιτυλίγει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, ενώ οι βίδες ξεπροβάλλουν από το επίπεδο δημιουργώντας μια είδους οπτική ταλάντωση. Από οριζόντια προβολή το έργο φαντάζει τακτοποιημένο και μινιμαλιστικό· κοιτώντας το από τη ζέτα πλάγια, αποκαλύπτεται η αληθινή του τρισδιάστατη και ύλη χαρακτήρας.
Το έργο δεν επιδιώκει να είναι μια απλή παράθεση του Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναπροσέγγιση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε ένα καλλιτεχνικό σημάδι.
Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτοχρόνως: αυτό που συνήθως εξυπηρετεί την ένωση και τη στερέωση χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια άβγη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.
Αυτό ακριβώς το αντιθετικό ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, διδύα-διαστατικότητα και τρισδιάστατικότητα γεννά την ταυτότητα του έργου.
Έργο του καλλιτέχνη Αλεξάνδρο Παδοβάν, παγκοσμίως γνωστός για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται με μια θήκη από πλέξι γκλας.
Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο.
Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δρόμο της Pop Art, Screw Art, της κονσεπτιουαλικής τέχνης και της αστικής τέχνης, επικαλούμενα για το οπτικό τους γλώσσα και πολιτισμική επίδραση τη δουλειά μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Αυτή τη στιγμή, η εικαστική έρευνα dialogo με τη φαντασίωση του πολυτελούς, της iconic μόδας και του παγκόσμιου design, επικαλούμενη σύμβολα ικανοτήτων και μάρκες παγκοσμίως κατανοητές όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
Τα έργα δεν είναι αντίτυπα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή τις μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπές δημιουργίες, φτιαγμένες με προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και ανάγνωση του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτιστικού αντικειμένου της εποχής.
Αυτός ο προσανατολισμός καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλεκτικούς και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της Pop Art πολυτέλειας, της concept street art και της τέχνης που ενέπνευσε μεγάλα εμβληματικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.
Το έργο προέρχεται από έναν ιδεαλιστικό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme που έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στις δημιουργίες του, η σειριακότητα απλών και καθημερινών στοιχείων μετατρέπεται σε μια γλώσσα ικανή να EVOKE ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.
Σε αυτό το έργο, όμως, η παράδοση επαναπροσδιορίζεται μέσω ενός χαρακτηριστικού στοιχείου της δικής μου έρευνας: της ήλα (βίτσα).
Αντί για καρφιά που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο που κανονικά συνδέεται με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και την μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί επιφάνεια τρισδιάστατη όπου το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν διαρκώς την αντίληψη του έργου.
Το κόκκινο περιτυλίγει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, ενώ οι βίδες ξεπροβάλλουν από το επίπεδο δημιουργώντας μια είδους οπτική ταλάντωση. Από οριζόντια προβολή το έργο φαντάζει τακτοποιημένο και μινιμαλιστικό· κοιτώντας το από τη ζέτα πλάγια, αποκαλύπτεται η αληθινή του τρισδιάστατη και ύλη χαρακτήρας.
Το έργο δεν επιδιώκει να είναι μια απλή παράθεση του Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναπροσέγγιση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε ένα καλλιτεχνικό σημάδι.
Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτοχρόνως: αυτό που συνήθως εξυπηρετεί την ένωση και τη στερέωση χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια άβγη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.
Αυτό ακριβώς το αντιθετικό ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, διδύα-διαστατικότητα και τρισδιάστατικότητα γεννά την ταυτότητα του έργου.
Έργο του καλλιτέχνη Αλεξάνδρο Παδοβάν, παγκοσμίως γνωστός για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται με μια θήκη από πλέξι γκλας.
Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο.
Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δρόμο της Pop Art, Screw Art, της κονσεπτιουαλικής τέχνης και της αστικής τέχνης, επικαλούμενα για το οπτικό τους γλώσσα και πολιτισμική επίδραση τη δουλειά μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Αυτή τη στιγμή, η εικαστική έρευνα dialogo με τη φαντασίωση του πολυτελούς, της iconic μόδας και του παγκόσμιου design, επικαλούμενη σύμβολα ικανοτήτων και μάρκες παγκοσμίως κατανοητές όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
Τα έργα δεν είναι αντίτυπα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή τις μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπές δημιουργίες, φτιαγμένες με προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και ανάγνωση του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτιστικού αντικειμένου της εποχής.
Αυτός ο προσανατολισμός καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλεκτικούς και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της Pop Art πολυτέλειας, της concept street art και της τέχνης που ενέπνευσε μεγάλα εμβληματικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.
