Antonio Morato (1903–1989) - Composizione Anatomica

03
ημέρες
07
ώρες
13
λεπτά
20
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Annabel Eagles
Ειδικός
Εκτιμήστε  € 400 - € 500
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 145967 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Περιγραφή από τον πωλητή

ΑΥΤΟΡΟΣ

Αντόνιο Μοράτο (Έστε, 17 Μαρτίου 1903 – Πάδοβα, 13 Μαρτίου 1989) διαμορφώθηκε στη ζωντανή Πάδοβα της δεκαετίας του 1920 εκτός των παραδοσιακών ακαδημαϊκών διαδρομών. Αρχικά κοντά στις τάσεις του «Νοβεκόντο», διακρίθηκε για μια ζωηρή ευαισθησία εικονικής απεικόνισης βασισμένη σε μια ενστικτώδη συμμετοχή στη πραγματικότητα. Αγάπησε μάλιστα να ορίζει τους καλλιτέχνες ως « ζώα με γυαλιά », ικανά να αντιλαμβάνονται εκ προοιμίου όσα κυκλοφορούσαν αέρα. Στις πρώτες πίνακες, αφιερωμένους σε νεκρές φύσεις, μάσκες και τοπία, συνένωσε μια γνήσια λαϊκή ψυχή με εξαιρετική μορφολογική και συνθετική φροντίδα.

Μετά τον πόλεμο, η γλώσσά του εξέλισσε συνάπτοντας τις χωρικές αποσπάσεις του Πικάσο και τον χρωματισμό του Ματίς, για να καταλήξει, από το τέλος της δεκαετίας του πενήντα, σε μια πιο οικεία και απο-εικονιστική παραγωγή. Αποφεύγοντας τις μόδες της εποχής, το τελικό του στάδιο υιοθέτησε πιο εσωστρεφείς τόνους: ο πρωτόγονος ύμνος του Veneto τοπίου εγκαθίσταται πια στα κόκκινο-κίτρινο; συγγνώμη, διορθώνω: παραχώρησε τη θέση σε μια ζωγραφική που εξέφραζε μια αισθητή δυσαρέσκεια για την προέλαση του αστικού περιβάλλοντος και της βιομηχανικής κοινωνίας. Τα χαρακτηριστικά θέματα του έγιναν αντιληπτά μέσα από μια γραφή χρωματική πιο λιτή και ουσιαστική, διατηρώντας το χρώμα ως κεντρικό στοιχείο στην κατασκευή των όγκων.

Αντιληπτικά τεχνικά, πέρα από ένα ικανό ζωγράφο με σκαμνί που μπορεί να μετακινείται από ελαιογραφία σε μολύβι, ο Μοράτο ήταν επίσης ένας εξαιρετικός φρεσκός. Μεταξύ των πιο διακεκριμένων δημόσιων έργων του διακρίνονται οι διακοσμήσεις της «Αίθουσας των φοιτητριών» στο Παλάτσο Ντο Μπο και οι τοιχογραφικοί κύκλοι, μεταξύ των οποίων η «Ο Δρώμενη οδός» στην εκκλησία της Padovana Sacra Famiglia (1939-1940). Σήμερα τα έργα του, πολύτιμη μαρτυρία της ολόκληρης περιόδου της καλλιτεχνικής του διαδρομής, διατηρούνται και αξιοποιούνται στις δημοτικές συλλογές της πόλης της Πάδοβα και εντάσσονται σε διακεκριμένες ιδιωτικές συλλογές, επιβεβαιώνοντας τη σημασία αυτού του πρωτότυπου και μοναχικού ερμηνευτή του Veneto του προηγούμενου αιώνα.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

«Ανατομική Σύνθεση», μεικτή τεχνική σε καμβά, 100x70 εκ., ενδεικτικά χρονολογηθείσα στα χρόνια του '60, παρότι δεν φέρει υπογραφή, το έργο είναι βέβαιο ότι προέρχεται από το χέρι του Μοράτο, τόσο με σύγκριση όσο και με προέλευση, καθώς προέρχεται από τους κληρονόμους του ίδιου του ζωγράφου. Παρέχεται κανονικό πιστοποιητικό γνησιότητας και προέλευσης.

Το έργο ερευνά την δυναμική ένταση του ανθρώπινου σώματος ενταγμένου σε μια πολύπλοκη αρχιτεκτονική και περιβαλλοντική παρτιτούρα. Στο κατώτερο και κεντρικό επίπεδο υψώνονται δύο γυμνά σώματα με προφίλ τεντωμένα και νευρικά, ληφθέντα από πλάγια σε ρυθμική κίνηση ανάβασης ή χορού: οι ανατομίες, διπλωμένες στους γόνατα σε μια γωνιώδη και γρήγορη στάση, προβάλουν προς τα αριστερά πλέκοντας τα χέρια, ενώ πάνω φωτίζεται μια μικρή σφαίρα κίτρινο ήλιώδες κλεισμένη σε μια νίκια. Για να σηματοδοτήσει κάθετα τη σκηνή, στην κέντρο παρεμβάλλεται ένας λεπτός στύλος με ριγέ διαγώνιες άσπρες και μαύρες ζώνες, πέρα από τον οποίο, στο δεξί κάτω τετράγωνο, ξεπροβάλλει μια τρίτη παρουσία σωμάτων με πιο πλήρη και αγκαλιασμένα σχήματα, μορφοποιημένη σε αποχρώσεις βιολέτας. Στο ανώτερο επίπεδο ο χώρος ανοίγεται αντί για διπλό σκηνικό: αριστερά ένας ιστόφυλλος συντεταγμένος κορμών και φυλλώματα παραπέμπει σε μια φιντάνα δέντρου της, ενώ δεξιά διακρίνονται οι γεωμετρικοί όγκοι ενός κτιρίου με κεκλιμένη στέγη, συνοδευόμενοι από ωχρές τοιχοποιίες και μια σκαλίτσα.

Η συντακτική κατασκευή στηρίζεται σε μια αυστηρή ορθογώνια γραμμή που χωρίζει την επιφάνεια σε καρέ διακριτά, της οποίας η σταθερή ακινησία συνθλίβεται από την ορμή της κεκλιμένης και πολύπλευρης κίνησης των άκρων στο προσκήνιο. Η πινελιά, πυκνή, μουντή και ορθολογική, εναλλάσσει ευρείες και τετράγωνες πινελιές, που χτίζουν τα τεμάχια του φόντου, με μακριές κυρτές επιφάνειες, περιγεγραμμένες από σκούρα περιγράμματα που γλυπτεύουν τη μυϊκή ένταση των σωμάτων. Αποκλειστικά αξιοσημείωτη είναι η δομή και η χρωματική αρμονία του έργου, όπου το χρώμα καθίσταται ο ίδιος ο σκελετός της πλαστικής κατασκευής και ορίζει τα χωρικά επίπεδα: η παλέτα οργανώνεται σε μια λεπτή συμφωνία ψυχρών και μεταλλικών τόνων — φλοράλ πράσινες, γκρι γκρίζοι, μωβ και βαθιά μωβ — φωτιζόμενη από τη δύναμη των λευκών κιμωλιακών που αναπνέουν το υπόβαθρο. Για να ζεστάνουν και να εξισορροπήσουν θαυμάσια ολόκληρο το σύνολο, επεμβαίνουν λαμπερά στοιχεία κίτρινου χρυσού από τον κεντρικό σφάρο και τους εξωτερικούς τοίχους, γη γήινες και ωχρές του εδάφους και ζωγραφικοί πινελιές κόκκινου κοραλλιού και κυκλάμινου κατά τα άκρα, σχηματίζοντας ένα υφαντό χρωματικό σύνολο ασύγκριτης συνοχής και μουσικότητας.

Αντιστοιχώντας στη δεκαετία του ‘60, το έργο εντάσσεται πλήρως στη στροφή της ωριμότητας και της πιο απο-εικονιστικής περιόδου του Μοράτο, που ξεκίνησε προς το τέλος της προηγούμενης δεκαετίας, με μια αναζήτηση εσωστρεφή και μοναχική. Το ευρωπαϊκό μάθημα που αφομοιώθηκε μετά τον πόλεμο — αναγνωρίσιμο τόσο στην πλαστική και χωρική αποσύνθεση με προέλευση από τον Πικάσο όσο και στην ελευθερία της έκφρασης του χρώματος μνήμη Ματίς — φτάνει εδώ σε μια πιο λιτή και ουσιαστική απόδοση, διατηρώντας όμως το δεδομένο χρώμα ως απόλυτη αρχή στην κατασκευή των όγκων. Απομακρυσμένος από μόδες της εποχής, ο καλλιτέχνης υπερβαίνει πλέον τον αρχαϊκό ύμνο του τοπίου της Βενετίας και αφήνει να φανεί, μέσα από τον στενό συνδυασμό ανάμεσα σε μέλη του ανθρώπινου σώματος, δέντρα και τοιχογραφικές νότες, εκείνο το αίσθημα ενόχλησης για την προέλαση της αστικής ανάπτυξης, χαρακτηριστικό της τελικής φάσης του, επιβεβαιώνοντας τον χαρακτηρισμό «ζώο με γυαλιά» με ενστικτώδη ευαισθησία, ικανό να αντιλαμβάνεται ό,τι κυκλοφορεί στον αέρα και να το μεταφράζει σε μια ζωηρή ποιητική όραση.

ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

Καλή γενική κατάσταση. Έργο ολόκληρο σε κάθε του μέρος με ζωηρή και ευανάγνωστη χρωματική παλέτα και πινελιές.
Η φωτογραφία του πίνακα τοποθετημένου σε ένα περιβάλλον έχει παραχθεί με τεχνητή νοημοσύνη και πρέπει να θεωρείται εντελώς ενδεικτική. Μόνο οι υπόλοιπες φωτογραφίες έχουν ισχύ και αντικατοπτρίζουν με ακρίβεια το αντικείμενο και τα χαρακτηριστικά του, τόσο σε γενικό όσο και σε λεπτομερείς όψεις.

Αποστολή με παρακολούθηση και ασφάλιση, με κατάλληλη συσκευασία.

ΑΥΤΟΡΟΣ

Αντόνιο Μοράτο (Έστε, 17 Μαρτίου 1903 – Πάδοβα, 13 Μαρτίου 1989) διαμορφώθηκε στη ζωντανή Πάδοβα της δεκαετίας του 1920 εκτός των παραδοσιακών ακαδημαϊκών διαδρομών. Αρχικά κοντά στις τάσεις του «Νοβεκόντο», διακρίθηκε για μια ζωηρή ευαισθησία εικονικής απεικόνισης βασισμένη σε μια ενστικτώδη συμμετοχή στη πραγματικότητα. Αγάπησε μάλιστα να ορίζει τους καλλιτέχνες ως « ζώα με γυαλιά », ικανά να αντιλαμβάνονται εκ προοιμίου όσα κυκλοφορούσαν αέρα. Στις πρώτες πίνακες, αφιερωμένους σε νεκρές φύσεις, μάσκες και τοπία, συνένωσε μια γνήσια λαϊκή ψυχή με εξαιρετική μορφολογική και συνθετική φροντίδα.

Μετά τον πόλεμο, η γλώσσά του εξέλισσε συνάπτοντας τις χωρικές αποσπάσεις του Πικάσο και τον χρωματισμό του Ματίς, για να καταλήξει, από το τέλος της δεκαετίας του πενήντα, σε μια πιο οικεία και απο-εικονιστική παραγωγή. Αποφεύγοντας τις μόδες της εποχής, το τελικό του στάδιο υιοθέτησε πιο εσωστρεφείς τόνους: ο πρωτόγονος ύμνος του Veneto τοπίου εγκαθίσταται πια στα κόκκινο-κίτρινο; συγγνώμη, διορθώνω: παραχώρησε τη θέση σε μια ζωγραφική που εξέφραζε μια αισθητή δυσαρέσκεια για την προέλαση του αστικού περιβάλλοντος και της βιομηχανικής κοινωνίας. Τα χαρακτηριστικά θέματα του έγιναν αντιληπτά μέσα από μια γραφή χρωματική πιο λιτή και ουσιαστική, διατηρώντας το χρώμα ως κεντρικό στοιχείο στην κατασκευή των όγκων.

Αντιληπτικά τεχνικά, πέρα από ένα ικανό ζωγράφο με σκαμνί που μπορεί να μετακινείται από ελαιογραφία σε μολύβι, ο Μοράτο ήταν επίσης ένας εξαιρετικός φρεσκός. Μεταξύ των πιο διακεκριμένων δημόσιων έργων του διακρίνονται οι διακοσμήσεις της «Αίθουσας των φοιτητριών» στο Παλάτσο Ντο Μπο και οι τοιχογραφικοί κύκλοι, μεταξύ των οποίων η «Ο Δρώμενη οδός» στην εκκλησία της Padovana Sacra Famiglia (1939-1940). Σήμερα τα έργα του, πολύτιμη μαρτυρία της ολόκληρης περιόδου της καλλιτεχνικής του διαδρομής, διατηρούνται και αξιοποιούνται στις δημοτικές συλλογές της πόλης της Πάδοβα και εντάσσονται σε διακεκριμένες ιδιωτικές συλλογές, επιβεβαιώνοντας τη σημασία αυτού του πρωτότυπου και μοναχικού ερμηνευτή του Veneto του προηγούμενου αιώνα.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

«Ανατομική Σύνθεση», μεικτή τεχνική σε καμβά, 100x70 εκ., ενδεικτικά χρονολογηθείσα στα χρόνια του '60, παρότι δεν φέρει υπογραφή, το έργο είναι βέβαιο ότι προέρχεται από το χέρι του Μοράτο, τόσο με σύγκριση όσο και με προέλευση, καθώς προέρχεται από τους κληρονόμους του ίδιου του ζωγράφου. Παρέχεται κανονικό πιστοποιητικό γνησιότητας και προέλευσης.

Το έργο ερευνά την δυναμική ένταση του ανθρώπινου σώματος ενταγμένου σε μια πολύπλοκη αρχιτεκτονική και περιβαλλοντική παρτιτούρα. Στο κατώτερο και κεντρικό επίπεδο υψώνονται δύο γυμνά σώματα με προφίλ τεντωμένα και νευρικά, ληφθέντα από πλάγια σε ρυθμική κίνηση ανάβασης ή χορού: οι ανατομίες, διπλωμένες στους γόνατα σε μια γωνιώδη και γρήγορη στάση, προβάλουν προς τα αριστερά πλέκοντας τα χέρια, ενώ πάνω φωτίζεται μια μικρή σφαίρα κίτρινο ήλιώδες κλεισμένη σε μια νίκια. Για να σηματοδοτήσει κάθετα τη σκηνή, στην κέντρο παρεμβάλλεται ένας λεπτός στύλος με ριγέ διαγώνιες άσπρες και μαύρες ζώνες, πέρα από τον οποίο, στο δεξί κάτω τετράγωνο, ξεπροβάλλει μια τρίτη παρουσία σωμάτων με πιο πλήρη και αγκαλιασμένα σχήματα, μορφοποιημένη σε αποχρώσεις βιολέτας. Στο ανώτερο επίπεδο ο χώρος ανοίγεται αντί για διπλό σκηνικό: αριστερά ένας ιστόφυλλος συντεταγμένος κορμών και φυλλώματα παραπέμπει σε μια φιντάνα δέντρου της, ενώ δεξιά διακρίνονται οι γεωμετρικοί όγκοι ενός κτιρίου με κεκλιμένη στέγη, συνοδευόμενοι από ωχρές τοιχοποιίες και μια σκαλίτσα.

Η συντακτική κατασκευή στηρίζεται σε μια αυστηρή ορθογώνια γραμμή που χωρίζει την επιφάνεια σε καρέ διακριτά, της οποίας η σταθερή ακινησία συνθλίβεται από την ορμή της κεκλιμένης και πολύπλευρης κίνησης των άκρων στο προσκήνιο. Η πινελιά, πυκνή, μουντή και ορθολογική, εναλλάσσει ευρείες και τετράγωνες πινελιές, που χτίζουν τα τεμάχια του φόντου, με μακριές κυρτές επιφάνειες, περιγεγραμμένες από σκούρα περιγράμματα που γλυπτεύουν τη μυϊκή ένταση των σωμάτων. Αποκλειστικά αξιοσημείωτη είναι η δομή και η χρωματική αρμονία του έργου, όπου το χρώμα καθίσταται ο ίδιος ο σκελετός της πλαστικής κατασκευής και ορίζει τα χωρικά επίπεδα: η παλέτα οργανώνεται σε μια λεπτή συμφωνία ψυχρών και μεταλλικών τόνων — φλοράλ πράσινες, γκρι γκρίζοι, μωβ και βαθιά μωβ — φωτιζόμενη από τη δύναμη των λευκών κιμωλιακών που αναπνέουν το υπόβαθρο. Για να ζεστάνουν και να εξισορροπήσουν θαυμάσια ολόκληρο το σύνολο, επεμβαίνουν λαμπερά στοιχεία κίτρινου χρυσού από τον κεντρικό σφάρο και τους εξωτερικούς τοίχους, γη γήινες και ωχρές του εδάφους και ζωγραφικοί πινελιές κόκκινου κοραλλιού και κυκλάμινου κατά τα άκρα, σχηματίζοντας ένα υφαντό χρωματικό σύνολο ασύγκριτης συνοχής και μουσικότητας.

Αντιστοιχώντας στη δεκαετία του ‘60, το έργο εντάσσεται πλήρως στη στροφή της ωριμότητας και της πιο απο-εικονιστικής περιόδου του Μοράτο, που ξεκίνησε προς το τέλος της προηγούμενης δεκαετίας, με μια αναζήτηση εσωστρεφή και μοναχική. Το ευρωπαϊκό μάθημα που αφομοιώθηκε μετά τον πόλεμο — αναγνωρίσιμο τόσο στην πλαστική και χωρική αποσύνθεση με προέλευση από τον Πικάσο όσο και στην ελευθερία της έκφρασης του χρώματος μνήμη Ματίς — φτάνει εδώ σε μια πιο λιτή και ουσιαστική απόδοση, διατηρώντας όμως το δεδομένο χρώμα ως απόλυτη αρχή στην κατασκευή των όγκων. Απομακρυσμένος από μόδες της εποχής, ο καλλιτέχνης υπερβαίνει πλέον τον αρχαϊκό ύμνο του τοπίου της Βενετίας και αφήνει να φανεί, μέσα από τον στενό συνδυασμό ανάμεσα σε μέλη του ανθρώπινου σώματος, δέντρα και τοιχογραφικές νότες, εκείνο το αίσθημα ενόχλησης για την προέλαση της αστικής ανάπτυξης, χαρακτηριστικό της τελικής φάσης του, επιβεβαιώνοντας τον χαρακτηρισμό «ζώο με γυαλιά» με ενστικτώδη ευαισθησία, ικανό να αντιλαμβάνεται ό,τι κυκλοφορεί στον αέρα και να το μεταφράζει σε μια ζωηρή ποιητική όραση.

ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

Καλή γενική κατάσταση. Έργο ολόκληρο σε κάθε του μέρος με ζωηρή και ευανάγνωστη χρωματική παλέτα και πινελιές.
Η φωτογραφία του πίνακα τοποθετημένου σε ένα περιβάλλον έχει παραχθεί με τεχνητή νοημοσύνη και πρέπει να θεωρείται εντελώς ενδεικτική. Μόνο οι υπόλοιπες φωτογραφίες έχουν ισχύ και αντικατοπτρίζουν με ακρίβεια το αντικείμενο και τα χαρακτηριστικά του, τόσο σε γενικό όσο και σε λεπτομερείς όψεις.

Αποστολή με παρακολούθηση και ασφάλιση, με κατάλληλη συσκευασία.

Λεπτομέρειες

Πωλήθηκε με κορνίζα
Όχι
Πωλείται από
Γκαλερί
Έκδοση
Αυθεντικό
Καλλιτέχνης
Antonio Morato (1903–1989)
Τίτλος έργου τέχνης
Composizione Anatomica
Τεχνική
Ελαιογραφία
Υπογραφή
Χωρίς υπογραφή
Χώρα
Ιταλία
Κατάσταση
Καλή κατάσταση
Height
100 cm
Width
70 cm
Style
Νεο-εξπρεσιονισμός
Περίοδος
1960-1970
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΙταλίαΕπαληθεύτηκε
273
Πουλημένα αντικείμενα
88.89%
pro

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Μοντέρνα και σύγχρονη τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​