Garry Winogrand - The Man in The Crowd - 1999

Γιλέκο, Ελαφριά φθορά στην ραφή της ράχης· αλλιώς σε Καλή Κλάση.

Ο Γινόγκραντ ανήκει σε μια ομάδα πρώιμων εξερευνητών αυτής της συνοριακής ζώνης ανάμεσα στη ντοκουμέντα και στη φωτογραφία τέχνης, μοιράζοντας χώρο με τον Ρόμπερτ Φρανκ, τον Λι Φριντλαντερ και τη Ντιάν Άρθους και χτίζοντας πάνω στο έργο των Ουώκερ Εβανς και Γουίτζι. Παρ’ όλα αυτά, παρά μια αναδρομική έκθεση το 1988 στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και μια τεράστια επιρροή σε μια νεότερη γενιά καλλιτεχνών-φωτογράφων, παραμένει υποτιμημένος από το ευρύ κοινό. Ελπίζουμε ότι αυτό το πολυτελές εγχείρημα, εστιάζοντας στο πιο σημαντικό σώμα έργου του, τις σκηνές στους δρόμους, θα αρχίσει να αλλάζει τα πράγματα. Ο Γινόγκραντ πήρε το καθημερινό δρόμικο τοπίο και αποκάλυψε μια ένταση και ανθρωπιά εξίσου καθαρές με οποιαδήποτε εικόνα σε μουσείο. Οι περισσότєροι από τις 107 φωτογραφίες αιχμαλωτίζουν τη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, και τώρα εξυπηρετούν τον σκοπό ενός χρονολογικού φετίχ. Αλλά περισσότερο από αυτό, προάγουν ένα διαχρονικό πνεύμα του ατόμου ζωντανού στην πόλη.

"Ο Άνθρωπος του Συνωστισμού" είναι ένα διάσημο σύντομο διήγημα του Αμερικανού συγγραφέα Έντγκαρ Αλαν Πόε, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1840. Τοποθετημένο με φόντο ένα πολυσύχναστο, 19ος-αιώνας Λονδίνο, εκλαμβάνεται ευρύτατα ως θεμέλιο κείμενο στην ανάπτυξη της μοντέρνας αστυνομικής λογοτεχνίας και των ψυχολογικών θρίλερ. Περιληπτικά της υπόθεσης
Η Δομή: Ένας ανώνυμος αφηγητής κάθεται σε ένα καφέ του Λονδίνου, αναρρώνοντας από μακροχρόνια ασθένεια. Σε υψηλό πνεύμα, περνά τον χρόνο παρακολουθώντας τον κόσμο διαμέσω του παραθύρου, κατηγοριοποιώντας τις διάφορες κοινωνικές τάξεις και προσωπικότητες που περνούν ανάμεσά τους στην πυκνή μάζα.

Όταν πέφτει η νύχτα, αντιλαμβάνεται έναν αδύναμο, λεπτό ηλικιωμένο άνδρα γύρω στα 65 με 70. Το πρόσωπο του άνδρα φέρει μια έκφραση απόλυτης μοναδικότητας—να συνδράμει κακότητα, τρόμο και ύψιστο απελπισμένο. Κάτω από τα τσαλακωμένα ρούχα, ο αφηγητής μαρτυρεί ένα διαμάντι και ένα μαχαίρι. Καταβλημένος από περιέργεια, ο αφηγητής βγαίνει από το κατάστημα και καταδιώκει τον ηλικιωμένο στους βροχερούς δρόμους όλη νύχτα και μέχρι την επόμενη μέρα. Ο ηλικιωμένος περπατά ατελείωτα μέσα από αγορές, πολυσύχναστους δρόμους και φαβέλες, αλλά ποτέ δεν πάει κάπου συγκεκριμένα ή δεν αγοράζει τίποτα. Απλώς πλέκεται μέσα από τα πυκνά μέρη του πλήθους. Αν το πλήθος αραιώσει, πανικοβάλλεται και τρέχει να βρει μια άλλη ομάδα ανθρώπων. Αποκαμωμένος μετά από 24 ώρες καταδίωξης, ο αφηγητής στέκεται απευθείας μπροστά στον ηλικιωμένο και τον κοιτάζει κατά πρόσωπο. Ο ηλικιωμένος τον αγνοεί τελείως και συνεχίζει να περπατά. Συνειδητοποιώντας ότι η καταδίωξη είναι άσκοπη, ο αφηγητής συμπεραίνει ότι ο άνδρας είναι «ο τύπος και ο δαιμόνιος της βαθιάς εγκληματικότητας» που δεν μπορεί να αντέξει να βρίσκεται μόνος με τον εαυτό του.

Το διήγημα επισημαίνει το παράδοξο της σύγχρονης ζωής στην πόλη—να βρίσκεσαι φυσικά περιτριγυρισμένος από χιλιάδες ανθρώπους και ταυτόχρονα να είσαι πλήρως μόνος και απομονωμένος. Ο Πόε πλάθει την ιστορία γύρω από την ιδέα ότι κάποια μυστικά είναι πολύ σκοτεινά για να αποκαλυφθούν ποτέ. Χρησιμοποιεί μια μεταφορά ενός γερμανικού βιβλίου που «δεν επιτρέπει να διαβαστεί» για να περιγράψει τον μυστηριώδη ηλικιωμένο. Ο ηλικιωμένος είναι κυριολεκτικά «άνδρας του πλήθους» γιατί χρειάζεται την χαοτική ενέργεια των άλλων ανθρώπων για να τον απομακρύνει από το δικό του εσωτερικό τρόμο, τις παρελθούσες πράξεις ή οδυνηρές μνήμες."