Αρχαία Ρωμαϊκή Μάρμαρο Θραύσμα ενός κηρύκειου. 2ος-3ος αιώνας μ.Χ. Μήκος 5,3 εκ. (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Τμήμα κηρύκειου.

Αρχαίοι Ρωμαίοι, 2ος-3ος αιώνας μ.Χ.

μάρμαρο

Μήκος 5,3 cm.

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Ιδιωτική συλλογή, Ισπανία. Αποκτήθηκε γύρω στο 1970.

Καλή κατάσταση.

Περιγραφή:

Το κηρύκειον είναι σύμβολο του εμπορίου, και χρησιμοποιείται επίσης σε ιδρύματα αφιερωμένα στις οικονομικές επιστήμες. Αρχικά αναφερόταν σε ένα κλαδί ελιάς διακοσμημένο με γιρλάντες, αλλά στην κλασική του μορφή είναι ένα ραβδί που περιβάλλεται από δύο συστραφόμενα, ανερχόμενα φίδια, συνήθως στεφανωμένα με ένα ζευγάρι φτερών.

Οι Ρωμαίοι εισήγαγαν δύο σημαντικές καινοτομίες στον κόσμο της γλυπτικής: την προσωπογραφία και τον ιστορικό ανάγλυφο, καμία από τις οποίες δεν υπήρχε στον ελληνικό κόσμο.

Ωστόσο, ακολούθησαν τα ελληνικά μοντέλα για μεγάλο μέρος της γλυπτικής τους παραγωγής, μια βάση που θα συνδυαζόταν με την Ετρουσκική παράδοση στη Ρώμη. Μετά τα πρώτα τους επαφή με την κλασική Ελλάδα μέσω των αποικιών της Μεγάλης Ελλάδας, οι Ρωμαίοι κατέκτησαν τη Συράκουσα το 212 π.Χ., μια πλούσια και σημαντική ελληνική αποικία που βρισκόταν στην Σικελία, κοσμημένη με μεγάλο αριθμό Ελληνιστικών έργων. Η πόλη λεηλατήθηκε και οι καλλιτεχνικοί της θησαυροί μεταφέρθηκαν στη Ρώμη, όπου το νέο στυλ αυτών των έργων σύντομα αντικατέστησε την Ετρουσκιο-ρωμαϊκή παράδοση που κυριαρχούσε μέχρι τότε. Και ο Κάτων ο ίδιος κατήγγειλε τη λεηλασία και τη διακόσμηση της Ρώμης με Ελληνικά έργα, τα οποία θεωρούσε επιβλαβή επιρροή στον ντόπιο πολιτισμό, και θύμωνε για το ότι οι Ρωμαίοι επαίνεσαν τα αγάλματα της Κορίνθου και της Αθήνας, ενώ κορόιδευαν τη διακοσμητική αγγειοπλαστική παράδοση των αρχαίων ρωμαϊκών ναών. Ωστόσο, αυτές οι αντιδράσεις αντίστασης ήταν μάταιες· η ελληνική τέχνη είχε συνήθως υποτάξει την Ετρουσκική-ρωμαϊκή τέχνη, σε βαθμό που τα ελληνικά αγάλματα βρέθηκαν ανάμεσα στα πιο περιζήτητα τρόπαια του πολέμου, εκτίθενται κατά τη διάρκεια της θριαμβικής πομπής των νικημένων στρατηγών.

Σύντομα μετά, το 133 π.Χ., η Αυτοκρατορία κληρονόμησε το βασίλειο της Περγάμου, όπου υπήρχε ένα πρωτότυπο και ακμάζον σχολείο Ελληνιστικής γλυπτικής. Το τεράστιο Θυσιαστήριο της Περγάμου, η «Γαλλική Αυτοκτονία» και το δραματικό γκρουπ «Λαοκόων και οι Υιοί του» ήταν τρεις από τις βασικές δημιουργίες αυτού του Ελληνιστικού σχολείου. Από την άλλη πλευρά, μετά την κατάκτηση της Ελλάδας το 146 π.Χ., οι περισσότεροι Έλληνες καλλιτέχνες εγκαταστάθηκαν στη Ρώμη, και πολλοί από αυτούς αφιερώθηκαν στην κατασκευή αντιγράφων ελληνικών γλυπτών, τα οποία ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή εκείνη την εποχή στην πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας. Έτσι, παραχθήκαν πολλά αντίγραφα του Πραξιτέλους, του Λύσιππου και κλασικών έργων από τον 5ο αιώνα π.Χ., τα οποία έδωσαν αφετηρία στη Νεο-Αττική σχολή της Ρώμης, το πρώτο νεοκλασικό κίνημα στην ιστορία της τέχνης.

Ωστόσο, ανάμεσα στο τέλος του 2ου αιώνα π.Χ. και στην αρχή του 1ου αιώνα π.Χ., υπήρξε μια μεταβολή σ’ αυτήν την καθαρά ελληνική τάση, η οποία κορυφώθηκε στη δημιουργία μίας εθνικής σχολής γλυπτικής στη Ρώμη. Αυτή η σχολή παρήγαγε έργα όπως το Θυσιαστήριο του Αινοβαρβου, το οποίο εισήγαγε μια τυπικά ρωμαϊκή αφηγηματική αντίληψη που θα γινόταν χρονογράφος της καθημερινής ζωής και, ταυτόχρονα, της επιτυχίας του πολιτικού της μοντέλου. Αυτή η σχολή υπήρξε ο προάγγελος της μεγάλης αυτοκρατορικής τέχνης του Αύγουστου, κατά τη βασιλεία του οποίου η Ρώμη έγινε η πιο επιδραστική πόλη της Αυτοκρατορίας και ταυτόχρονα το νέο κέντρο του ελληνιστικού πολιτισμού, όπως είχαν υπάρξει πριν η Πέργαμος και η Αλεξάνδρεια, προσελκύοντας μεγάλο αριθμό Ελλήνων καλλιτεχνών και τεχνιτών. Στην εποχή του Αυγούστου η Ρώμη συνέβαλε στην συνέχιση και ανανέωση μίας παράδοσης που ήδη διέθετε αιώνες κύρους και είχε προσδιορίσει τον χαρακτήρα όλης της τέχνης στην περιοχή. Σε αυτή τη νέα φάση, η ελληνική αισθητική και οι τεχνικές εφαρμόστηκαν στα θέματα αυτής της νέας Ρώμης.




ΜΗΝ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΕΚΤΟΣ ΕΕ