(after), Joan Miró - Sala Gaspar ** ORIGINAL LITHOGRAPHIC PRINT 1970 **

Αρχική λιθογραφική αφίσα του Ισπανού καλλιτέχνη Joan Miró (*).
Αυτό το έργο επιμελήθηκε με αφορμή την ατομική έκθεση του καλλιτέχνη «Sobreteixim I Escultures» στη Βαρκελώνη, τον Μάιο του 1970.
Επεξεργασία από την Polígrafa Barcelona, υπό την επίβλεψη του Joan Miró.
Περιορισμένη έκδοση 1000 τεμ.

Προδιαγραφές

Διαστάσεις: 84 x 56 εκ.
Έτος: 1970
Κατάσταση: Πολύ Καλή (παρουσιάζει ελαφριά γενική κιτρινίλα λόγω ηλικίας. Παρ' όλα αυτά, αυτό το έργο ποτέ δεν έχει πλαισιωθεί ή εκτεθεί, και διατηρείται πάντα σε επαγγελματική κασέτα τέχνης, γι' αυτό και βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση).
Προέλευση: Ιδιωτική Συλλογή.

Το έργο τέχνης θα χειριστεί με προσοχή και θα συσκευαστεί σε ενισχυμένο κουτί από χαρτόνι. Η αποστολή θα πιστοποιηθεί με αριθμό παρακολούθησης (UPS/DPD/DHL/FedEx).

Η αποστολή θα περιλαμβάνει επίσης ασφάλεια μεταφοράς αξίας της τελικής εργασίας με πλήρη επιστροφή χρημάτων σε περίπτωση απώλειας ή ζημιάς, χωρίς κόστος για τον αγοραστή.

(*) Ο Joan Miró (1893-1983) γεννήθηκε στη Βαρκελώνη, όπου μεγάλωσε και άρχισε τις καλλιτεχνικές σπουδές του. Πήγε στην ακαδημία La Llotja κατά παράβαση της θέλησης των γονέων του, που ήθελαν να εργαστεί με έναν πιο παραδοσιακό τρόπο. Αργότερα σπούδασε στην Escola d'Art de Francesc Galí και γνώρισε τους Fauves και τους Κουβιστές.
Οι συναισθηματικοί του τοπιοί, αυτοί που θα τον διαμορφώσουν ως άτομο και καλλιτέχνη, είναι ουσιαστικά το Mont-roig, το Παρίσι, η Μαγιόρκα και αργότερα η Νέα Υόρκη και η Ιαπωνία. Το Mont-roig, μια μικρή κοινότητα στην περιοχή του Baix Camp, θα αποτελέσει το αντίβαρο στην πνευματική αναταραχή που βιώνει στο Παρίσι, όπου μετακόμισε τη δεκαετία του είκοσι μαζί με τους σουρεαλιστές ποιητές και τους πιο δημιουργικούς καλλιτέχνες της εποχής του. Εκεί γνώρισε τον Arp, τον Magritte, τον Brancusi και τον Giacometti και εκθέστηκε μαζί με τον Dalí, τον Tanguy, την Meret Oppenheim και τον Max Ernst σε διάφορες εκθέσεις για τον Ντανταϊσμό και τον Σουρεαλισμό.
Το ερέθισμα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού το ανακαλύπτει στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του σαράντα. Αργότερα, το 1956, εν μέσω Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Joan Miró θα εγκαταλείψει την εξορία του στη Γαλλία και θα εγκατασταθεί στη Μάλαγα, χώρο καταφυγίου και εργασίας, όπου ο φίλος του Josep Lluís Sert θα σχεδιάσει το εργαστήριο που πάντα ονειρευόταν. Εκεί επικεντρώθηκε στη δουλειά με γλυπτά και κεραμικά, μέχρι το θάνατό του το 1983.
Η ρίζωσή του στο τοπίο του Mont-roig πρώτα και στη συνέχεια στη Μάλαγα θα είναι καθοριστική στο έργο του. Ο δεσμός με τη γη και το ενδιαφέρον για τα καθημερινά αντικείμενα και το φυσικό περιβάλλον θα αποτελέσουν το υπόβαθρο ορισμένων από τις τεχνικές και μορφικές του έρευνες. Ο Miró αποφεύγει τον ακαδημαϊσμό, επιδιώκοντας διαρκώς ένα παγκόσμιο και καθαρό έργο, ανεξάρτητο από οποιοδήποτε συγκεκριμένο κίνημα. Περιεχόμενο στις μορφές και στις δημόσιες εκφράσεις, είναι μέσω του πλαστικού γεγονότος που ο Joan Miró δείχνει την αντίστασή του και μια μεγάλη ευαισθησία στα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα που τον περιβάλλουν. Αυτός ο αντίθετος συνδυασμός δυνάμεων θα τον οδηγήσει στη δημιουργία μιας μοναδικής και πολύ προσωπικής γλώσσας, που τον κατατάσσει ανάμεσα στους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.