Antonio Sciacca (1957) - Il Nautilus

W Nautilus Antonio Sciacca izoluje obiekt zarówno jako artefakt, jak i symbol, podnosząc go do roli cichego protagonisty. Muszlowaty pojemnik, ukazany z perłowym, iryzującym połyskiem, delikatnie świeci na stonowanym, neutralnym tle. Jego złocony uchwyt — ozdobny, zmysłowy, niemal morski w swoich krzywiznach — nawiązuje do naturalnej geometrii samej nautilusa, zaciera granicę między naturą a rzemiosłem. Spoczywający na piedestale okrytym głęboką czerwienią aksamit, obiekt przywołuje skarbczyk ciekawostek: relikt zdumienia, bogactwa i kontemplacji. Uwagi Sciacci na temat światła i tekstury przemieniają martwą naturę w coś niemal medytacyjnego, zachęcając widza do zatrzymania się przy powolnym dialogu między formą, materiałem a czasem.

Biografia artysty:
Antonio Sciacca (ur. 1970, Sycylia) jest wybitnym włoskim malarzem, cenionym za swoje wyrafinowane połączenie techniki klasycznej z współczesną wrażliwością. Jego prace odzwierciedlają głęboki szacunek dla tradycji renesansowej i neoklasycystycznej, reinterpretowanej przez pryzmat intymnego i nowoczesnego spojrzenia. Portrety Sciacci słyną z cichej siły, głębi psychologicznej i precyzji technicznej, często zawierając motywy mitologiczne lub historyczne jako medytacje nad ciągłością i pięknem. Eksponowane na arenie międzynarodowej, jego obrazy stanowią świadectwo trwałego dialogu między sztuką, ludzkością a czasem.