École expressionniste européenne (XX) - Verticalités végétales

Obraz olejny o silnym, ekspresjonistycznym rysie, zrealizowany szerokim pociągnięciem pędzla, nasycony materią i dużą intensywnością gestu. Dzieło konstruuje się wokół dominującego pionowego rytmu, który przywołuje wewnętrzny, prawie organiczny pejzaż, gdzie naznaczenie figuratywne celowo zostaje rozmyte na rzecz emocji i impulsu malarskiego.
Kolor odgrywa tutaj rolę strukturalną i pierwszoplanową: głębokie zielenie, żywe żółcie, fiolety i ochry nakładają się na siebie w gęstych warstwach, tworząc żywe i dynamiczne pole chromatyczne. Nakładanie oleju malarskiego, hojne i bezkompromisowe, wzmacnia wrażenie energii zawartej, ruchu i napięcia, bardzo charakterystyczne dla malarstwa materii z połowy XX wieku.
Z punktu widzenia stylistycznego dzieło dialoguje z europejskim ekspresjonizmem abstrakcyjnym, ukazując wyraźne podobieństwa do informelizmu i tachizmu, szczególnie w użyciu gestu jako nośnika ekspresji oraz w nadaniu znaczenia fakturze. Nie dąży się do dosłownego odwzorowania, lecz do przekazania bezpośredniego, wizualnego i emocjonalnego przeżycia, niemal fizycznego.
Kompozycja, pozornie swobodna, utrzymuje bardzo starannie przemyślany wewnętrzny balans między gęstością a pustką, między obszarami intensywnego impastu a miejscami, gdzie kolor oddycha. Ta kontrola chaosu malarskiego ujawnia doświadczoną rękę i już dojrzały język plastyczny.
To dzieło o dużej sile dekoracyjnej i wyrazistej obecności, zdolne przekształcić przestrzeń, w której jest eksponowane, szczególnie przeznaczone dla kolekcjonerów i miłośników współczesnego malarstwa o charakterze, a także do wnętrz, w których ceniona jest praca z osobowością, głębią i własnym, artystycznym przekazem.