Umberto Moggioli (1886-1919) - Nell'orto

Umberto Moggioli (Trento, 1886 – Rzym, 26 stycznia 1919) W ogrodzie wymiar z ramą: 79x67 cm
prywatna kolekcja
Świadectwo stanu zachowania i okresu (załączone)
Gwarancja na zdjęcie (w zestawie)
Możliwość archiwizacji za opłatą po wcześniejszych uzgodnieniach. PS: długie czasy oczekiwania.
....................................................................................................
(Rama widoczna na zdjęciu jest dołączona jako uprzejmość i nie stanowi integralnej części dzieła. Wszelkie uszkodzenia ramy nie będą podstawą do reklamacji ani anulowania zamówienia.) Dzieło zostanie odpowiednio i bezpiecznie zapakowane. Czas dostawy DHL poza Unię Europejską wynosi od 15 do 20 dni roboczych na dokumentację eksportową. Wszelkie podatki i cła pokrywa kupujący.
.................................................................................................
Biografia
Urodził się w Trento w 1886 roku, syn Costantego, z zawodu piekarza, i Eleny Marchi[1]. W 1904 zapisuje się na Akademię Sztuk Pięknych w Wenecji dzięki darowiźnie mecenasa Antoniego Tambosi. Eugenio Prati i Bartolomeo Bezzi docenili mały pejzażowy obrazek en plein air Moggioli w wieku szesnastu lat u domu hrabiny Giuli Turco Lazzari i zasugerowali Tambosi, by sfinansował jego studia. Podczas studiów w Wenecji silnie obecne są inspiracje architektoniczne, malarskie i krajobrazowe, połączone z nauką dawnych malarzy takich jak Tycjan, Tintoretto i Tiepolo. Po ukończeniu w 1907 roku, wyrusza w 1908 roku na pierwszy pobyt w Rzymie, aby uczęszczać do francuskiej wieczorowej szkoły rysunku nago. Mimo to ten okres skłoni Moggioliego do poświęcenia się głównie malarstwu pejzażowemu, zgodnemu z jego pragnieniem samotności i medytacji. W 1909 roku wystawia na Biennale w Wenecji, a na Burano współpracuje z Pieretto Bianco przy dekoracji czternastu paneli Centralnego Pawilonu Ogrodów Castello (1909-1910). Razem z żoną przenosi się w 1911 roku do domu na Burano, gdzie poznaje krytyka Barbantiniego, dyrektora Ca’ Pesaro, oraz malarzy Gino Rossi, Tullio Garbari, Luigi Scopinich, Pio Semeghini i Felice Casorati.


Umberto Moggioli, Zielony most, 1910, Mart, Trento
W tym klimacie Moggioli tworzy niektóre ze swoich arcydzieł, takie jak Il ponte verde (1910), Cipresso Gemello (1912) i Primavera a Mazzorbo (1913), które ukazują samotne i ciche miejsca, bliskie jego kontemplacyjnej skłonności. Po pierwszej wystawie indywidualnej w Ca' Pesaro (1912) pokazuje się również w stolicy razem z Vettore Zanetti-Zilla przy Pierwszej Secessione romana (1913 i 1914). Okres wenecki kończy się w 1915 roku, gdy Moggioli, związany braterską przyjaźnią z Cesare Battisti, zgłasza się jako ochotnik do Legii Trentine w Weronie. Jako kartograf został wysłany na front tridentino w Vallagarina, gdzie zajmuje się pomiarami, planami i makietami aż do 1916 roku, kiedy to zostaje zreformowany na skutek ciężkiej choroby.

Wzgórza Garda i Cavaion Veronese zostały namalowane przez Moggioliego będącego na rekonwalescencji, który wraca do malowania pod wpływem prymitywizmu Tullio Garbari i linii oraz kolorów Gino Rossiego. Pod koniec 1916 roku przeprowadza się do Rzymu wraz z żoną Anną, gdzie osiedla się w jednym z atelierów w Villa Strohl-Fern i poznaje Renato Brozzi oraz samego muzyka Bruno Barilli. W tym okresie Moggioli pracuje z Antonio Rizzi przy szkicach do mozaik lunet monumentu Wiktora Emanuela II (1916-1917).

W kontakcie z rzymskim otoczeniem jego działalność artystyczna staje się intensywniejsza: używane kolory mają skłonność do rozjaśniania się i stają się jaśniejsze, a ulubionymi motywami są postacie przedstawione z solidną objętością, sceny wewnętrzne i pejzaże o ograniczonych horyzontach. Moggioli umiera w wieku 32 lat, będąc ofiarą grypy hiszpanki, 26 stycznia 1919 r. w Rzymie. W maju-czerwcu tego samego roku zostaje upamiętniony czterema dziełami na Esposizione Cispadana di Belle Arti w Wenecji oraz w Ca' Pesaro z osobną wystawą składającą się z dwunastu prac. Szeroka retrospektiva zostaje mu poświęcona na Biennale w Wenecji w 1920 roku.