Lídia Vives - Sign in - XXL

Impregnacja z akrylu z aluminiową podstawą i błyszczącym wykończeniem.

Dostarczane jest podpisane i ponumerowane, a także z certyfikatem autentyczności.

Dzieło jest wysyłane dobrze zabezpieczone kartonem i plastikiem bąbelkowym.

W pakiecie znajdują się bawełniane rękawice do dotykania dzieła oraz podpisana pocztówka.


Ta praca była wystawiona w galerii Espai Cavallers (Hiszpania) podczas indywidualnej wystawy 'Dear Diary'.


O NASZEJ ERZE: Każdy uważa, że jego era jest najlepsza, to jasne, ale nikt nie może nam, millenialsom, zaprzeczyć prawdy, że lata dziewięćdziesiąte były zarówno kiczowate, jak i cudowne, i jak szczęśliwi byliśmy, że się w nich urodziliśmy.

To my pierwsi nosiliśmy te plastikowe chokery, które później wróciły do mody, nasze ołówki to Alpino, rozumieliśmy, jak pachnie 'teen spirit', słyszeliśmy, jak Lady Di mówiła, że w tym małżeństwie są trzy osoby, dla nas ananas był niebieski, nasze zeszyty to Rubio, widzieliśmy narodziny popowej księżniczki ubrane jak uczennica, zmienianie ubrań jak Sabrina wydawało się super praktyczne, Cola Cao była uprawiana przez 'małego czarnego mężczyznę z tropikalnej Afryki' (problematyczne, wiem), naszym pierwszym obowiązkiem było utrzymanie przy życiu Tamagotchi, naszym Google był encyklopedia Larousse, Wonderwall był wielkim hitem, posiadanie kuzyna, który pił Zumosol, gwarantowało ochronę przed prześladowcami, musiałeś wybrać, czy jesteś dziewczyną Bravo czy SuperPop, zjedzenie jednego Petit Suisse czyniło cię przegrywem, bo 'ja miałem dwa', każdy miał swojego ulubionego Power Rangera, byliśmy pierwsi, którzy powiedzieli, że zarówno Rose, jak i Jack mogą zmieścić się na tej drzwiach, Boomer to była naprawdę długa guma, sitcomy stały się u nas popularne dzięki Seinfeld i Przyjaciołom, widzieliśmy, jak Dolly owca została sklonowana, płakaliśmy nad śmiercią Mufasy, debatowaliśmy o wielkości boiska Olivera i Benji, rozumieliśmy Pingu (jakoś), pomocny był nam spinacz do papieru w Wordzie, wszystko leczyło się Mercromina i Vicks Vaporub, wszyscy chcieli mieć przyjaciół jak z Recess, The Simpsons to był szczyt humoru razem z The Fresh Prince of Bel-Air, niektórzy bardziej lubili Astérix, inni Tintina, na olimpiadach dołączał do Freddie’ego Montserrat, mieliśmy robota służącego Emilio, dowiedzieliśmy się, czym jest telekineza dzięki Matildzie, wierzyliśmy, że t.A.T.u. naprawdę są lesbijkami, każdy miał Flubber, nosił japonki na plażę, Canal+ zakręcał się o określonych godzinach, jeśli wstawałeś wcześnie, żeby oglądać telewizję, znajdowałeś kartę testową, filmy Disneya zaczynały się od groźby więzienia, jeśli naruszałeś artykuł 270 kodeksu karnego, i uwielbialiśmy mówić: 'O mój Boże, zabili Kenny'!

Lata dziewięćdziesiąte były niesamowite. Tak bardzo, że nawet teraz, gdy dzwonek zadzwoni w idealnym momencie, nadal pamiętamy, by powiedzieć, że zostaliśmy 'uratowani przez dzwonek'.