Ferdinando Lignano (1945) - Senza titolo

Ferdinando LIGNANO, Neapolitańczyk, urodził się w Posillipo w roku 1945.
Samouk malarz i rzeźbiarz, kocha wszystkie formy sztuki i nie tylko.
szczególnie te, za pomocą których może komunikować swoje uczucia, „reguła życia” z tematyką nasyconą prostotą i poezją. Prowadził i nadal prowadzi osobiste relacje w trzech regionach, które są mu najbliższe: Kampania, Kalabria i Lucania.
Opublikowane recenzje przez:
Il Mattino, Il Corriere di Napoli, Il Tempo, L'Opinione, Il Gazzettino della Calabria.
Dipingerò, chcę malować, i od wielu lat Lignano maluje z miłością i szacunkiem dla sztuki. Kocha twórcze poszukiwania i studiowanie wyrażeń jako wyraz życia, które idealizuje w kolorze i formach swojej malarskiej twórczości. Natura to życie, siła, ruch... i z tej natury, poprzez pejzaż przekształcony przez jego kreatywność, chwyta esencję, aby się nią nawodnić i rozprzestrzeniać.


Jego oczy są przesiąknięte krajami Południa, kolorowymi eksplozjami wiosny, słodkimi i delikatnymi zapachami ziemi, przejrzystością błękitnego morza. Niepokój wewnętrzny i pragnienie nieokreśloności oraz nieuchwytności, charakterystyczne dla istnienia młodego, a potem starszego artysty, przejawiają się w każdym obrazie i w całokształcie poszukiwań prowadzonych przez Lignano: akwarele, oleje, tusze, linoryty, assemblages ze złomu żelaznego, rzeźby. Z zamianą pędzla na szpachelkę nastąpiła głęboka zmiana w jego 'technikach malarskich', świadoma większych trudności, co zaowocowało powstaniem malarstwa materialnego, pełnego życia, bliższego osobowości.
Dla artysty, zawsze gotowego na twórcze odnowy. „Używając szpachelki, znoszę swoje dzieła, a aż do ukończenia obrazu emocje wyrażają się w kolorach, kształtach i przepełnionej malarskiej ekspresji, jak małe żywe stworzenia...”


Mai poddaje się procedurze, świadoma, że bez natychmiastowości intuicji, bez nieocenionego objęcia ducha artystycznego, żadna prawdziwa dzieło sztuki nie może zostać stworzone (Gropius). Jej świat wewnętrzny jest rozległy, nieskończony, różnorodny i odczuwa potrzebę oraz urok wyrażania go na zewnątrz, umieszczając go w wielkim diagramie bytu. Dzięki rzeźbom Lignano realizuje coś bardziej namacalnego, jeśli można tak powiedzieć, zawsze zgodnie ze swoją ogólną wizją sztuki, która musi przekraczać własne granice każdego człowieka, każdego artysty, będącego daleko od pewnego akademizmu.

Sztuka jest bogatsza w treść i bardziej twórcza od życia, a jej metody są bardziej zaskakujące niż natura (Benn).