Agathe Toman - ORANGE SUNSET- XL 1/15

To dzieło należy do artysty z kolekcji 'COLLECTION PARTAGÉE'. Fotograficzny wydruk artystyczny na papierze błyszczącym z ziarnem. Zima 2025.
Sygnatura w prawym dolnym rogu. Numeracja w lewym dolnym rogu. Podpis i numeracja, data na odwrocie. Wydrukowano w Biarritz we Francji. Kupującemu zostanie również przekazany certyfikat autentyczności wypełniony i podpisany przez artystę. Zdjęcie sprzedawane jest bez ramki i zostanie wysłane w rolce.

Biografia artysty.
Urodzona w 1989 roku, o francuskich, austriackich i czeskich korzeniach, Agathe Toman jest francuską artystką wielodyscyplinarną, której talent obejmuje malarstwo, poezję, rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej szkole Chambre Syndicale de la Couture Parisienne i kilku latach pracy jako stylistka w francuskich domach haute couture w Paryżu, dziewięć lat temu Agathe poczuła potrzebę skupienia się wyłącznie na swojej twórczości artystycznej.
Dziś, od trzynastu lat, Agathe działa na Landach, wyróżniając się jako rosnąca postać na scenie sztuki współczesnej, ceniona zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.


Od 2021 roku wystawia swoje dzieła na aukcjach Sotheby's, co miało miejsce trzy razy, świadcząc o jego szybkim wzroście i akceptacji w prestiżowych kręgach artystycznych. Jego znaczący wkład w różne salony, w tym Art Paris, przyniósł mu ogromny sukces, umacniając jego obecność w licznych kolekcjach prywatnych na całym świecie.


Paleta Agathe sprzyja głębokim odcieniom czerni i niebieskiego, dyskretnemu chromatyzmowi w ruchu. Jej obrazy wykorzystują czyste pigmenty, tusze, farby olejne i akryle o oszałamiającej intensywności, które dążą do ponownego nawiązania więzi z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza to, co widzialne. Obraz wywiera moc, oferując echa własnych doświadczeń.

Moje rysunki, wykonane długopisem Bic, są przepełnione dezorientującą siłą przyciągania.
Fotografie Agathe zakłócają abstrakcyjnymi kalejdoskopowymi obrazami, pochłaniają nas spokojnymi odczuciami, przypominającymi doskonałą bezwładność, która była na początku naszego istnienia.
Setki poezji rytmicznie kształtują jego świat pełen charakteryzującego jego twórczość liryzmu. Pierwszy zbiór zatytułowany „You will have to learn to smile again” ukaże się zimą 2024 roku.


Poza swoją praktyką artystyczną, Agathe jest również głęboko zaangażowana w badanie psychoanalizy w ramach analizy transakcyjnej, którą kontynuuje od czterech lat w Paryżu. To poszukiwanie wzbogaca jej proces koncepcyjny, pozwalając jej integrować bardzo głębokie wymiary psychologiczne z jej sztuką, która nabiera nowych głębi.

Agathe nie oddziela swojej sztuki od swojego zaangażowania społeczne. Skupia swoje dzieło na kluczowych tematach, takich jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te obszary refleksji nie są tylko obecne w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.


Jego praca została doceniona i uhonorowana w wielu renomowanych publikacjach, takich jak Forbes, L'Oeil i Elle, co podkreśla jego znaczący wpływ na dziedzinę sztuki współczesnej.


Agathe Toman nadal fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując poprzez swoje dzieła okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak ją postrzega i przekształca w sztukę. Dzieli się tymi doświadczeniami z wielką szczodrością.


MA VISION :
Moja praca bada głębokie zależności między psychiką a ciałem, snując dialogi między umysłem a materią. Zastanawiam się nad ich sposobami funkcjonowania w ich środowisku, nad połączeniami, które tworzą, oraz nad wibracjami — zarówno dostrzegalnymi, jak i niedostrzegalnymi — które z nich wynikają.
Badam tematy takie jak tożsamość, pamięć, naturę ludzką oraz związek między jednostką a otoczeniem. Moje prace są przesiąknięte głębią emocjonalną i pewnym napięciem, zapraszając widza do refleksji introspekcyjnej, otwierającej drogę do nieświadomości.

Wpisuję tę wolę w samą materialność moich dzieł: zdecydowanie abstrakcyjnych, monochromatycznych, subtelnych, tam gdzie ciemność współistnieje z jasnością, niebieski trzaska przy kontakcie z czernią, albo sam się rozświetla. Jesteśmy w stanie braku/obecności światła.
Moje obrazy, instalacje, rysunki i fotografie są absolutnymi dziełami, uwolnionymi od wszelkiej imitacji, wywołującymi czystą emocję, prowokującymi przebudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się w ten sposób lustrem tych nieujawnionych aspektów wnętrza.

Staranny kontakt między moimi dłońmi a pigmentami, węglem drzewnym, długopisem kulkowym i farbami, poprzez nanoszenie materii na papier lub na płótno. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają; rezultat pozostaje niekontrolowany. Zwiększona wyjątkowość.
W ten sposób pracuję nad utrwaleniem ruchu materii, gęstości światła, tchnąc w to część siebie, dla przebudzenia Jaźni.

Zawsze jest coś, czego nie podejrzewaliśmy. Coś nieoczekiwanego. Niezmiernie tłumione, subtelnie podsycane, które nas zniewala i przytłacza. Woda, grawitacja, kora — te wszechobecności przemieniają obserwatora swoją siłą. Pojawienie się zdecydowanie unikalnego odcisku, liryczna abstrakcja; moje dzieła to autoportrety, portrety części mnie.
Mówię, że moje kreacje to « materializacje stanów psychicznych », pejzaże ludzkie, nici mojej duszy, zapraszające innych, by się w nich zanurzyli.
Ich wartość nie polega na estetyce, lecz na wibracjach, które moje dzieła wywołują u widza. To dwie wrażliwości, które się spotykają, a nie dwie oddzielne indywidualności. To proces, który jest żywy. Dzieło przekracza to, co natychmiastowe. Uważam je za byty czynne, tworzące nowe więzi między nami, w nas.

Obserwator staje się z kolei twórcą, nadając dziełu życie w alchemii rezonansów psychicznych.

Zobowiązuję się do podjęcia ścieżki ku nowej wizji swojego Bycia — siebie, świata i innych.

Jeśli obserwator zechce przyjąć zaproszenie, to rezonanse psychiczne zbieżają się i współbrzmią w jedną symfonię, rozpoczyna się dialog, wyczuwalny jest rytm. Rysuje się anamorfoza jego duszy, nieuchwytne odbicie. To poetyczne doświadczenie.
Intensywna i potężna obecność. Wymagające doświadczenie.

Chcę, aby moje dzieła wyostrzały umysły ludzi, ostrzyły dusze i aby emocje znalazły w nich echo, aby słowa w nich brzmiały.
Ważne jest to, co dzieło wywołuje w nas i jaki jest efekt tego spotkania.

Psychiczne cierpienie jest związane ze wszystkim, co wymyka się procesowi symbolizacji subiektywizującej. Cierpimy z powodu tego, co jest psychicznie zablokowane lub oczekuje na zapis psychiczny. Człowiek nie cierpi tylko z powodu wydarzeń czy określonych myśli, ale ponieważ niektóre procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuchu, receptora i pozostają w stanie błądzenia.