Domenico De Lucia - Forma Residua

Forma Residua nie powstaje po urazie, ale w jego procesie. Rzeźba nie odtwarza wydarzenia, lecz przemianę, którą ono wywołuje w myśleniu, gdy nadal działa. Nitka wychodzi z głowy jak linia napięcia czynnego: nie przedstawia rany, ją wywiera. Obecność ta wprowadza zasadę stałego ciśnienia, siłę, która nie wybucha ani się nie rozwiązuje, lecz przekształca się w przestrzeni poprzez autonomną formę, zdolną utrzymać własny ciężar wizualny i koncepcyjny. Materiał wzmacnia tarcie między kruchością a wytrzymałością. W tej różnicy myśl zraniona nie ukazuje się jako załamanie, lecz jako system, który się rekonfiguruje, który zatrzymuje, który strukturyzuje. Forma, która z tego wynika, nie jest ani zakończeniem, ani blizną, lecz tymczasowym rezultatem niestabilnej równowagi. Forma Residua zatem przyjmuje traumę nie jako statyczną permanencję, lecz jako warunek operacyjny: proces, który nadal produkuje struktury, napięcia i formy, czyniąc widocznym sposób, w jaki myśl, nawet gdy jest uszkodzona, pozostaje aktywna.