Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Joan Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do ilustracji książki wierszy “Parler Seul” (**) (Mówić samemu), napisanej przez Tristan Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze Vellum z bawełny 100% o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płaszczyźnie.
Pieczęć wydawcy i Spadkobierstwa Miró na odwrocie kartki.
Wraz z Certyfikatem Autentyczności (COA).

Specyfikacja:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym segregatorze sztuki, w związku z czym utrzymana w doskonałym stanie).

Dzieło zostanie starannie obsłużone i zapakowane w płaski karton wzmocniony. Wysyłka zostanie zarejestrowana z numerem śledzenia.

Wysyłka będzie dodatkowo objęta pełnym ubezpieczeniem na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla nabywcy.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja sprzeciwiając się woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie przeciwwagą dla intelektualnego zamieszania, które panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusia i Giacomettiego i wystawiał razem z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernström w kilku wystawach o Dadaizmie i Surrealizmie.
Inspiracja ekspresjonizmem abstrakcyjnym odkryła go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Palmie de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, jakiego zawsze marzył. Skupił się na pracy w rzeźbie i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Przywiązanie do krajobrazu Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademizmu, dążąc do stałego poszukiwania całościowej i czystej pracy, nieprzypisanej do żadnego konkretnego nurtu. Treść w formach i publicznych manifestacjach, to poprzez czyn plastyczny Miró pokazuje swoją bunę i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i mamrotane obrazy Miró, narysowane bezpośrednio na kamieniu, z bardzo niewieloma szkicami przygotowawczymi, mają twórczy zryw przypadkowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie przeciwwagą dla intelektualnego zamieszania, które panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusia i Giacomettiego i wystawiał razem z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernström w kilku wystawach o Dadaizmie i Surrealizmie.
Inspiracja ekspresjonizmem abstrakcyjnym odkryła go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci wygnanie we Francji i osiedli się na Palmie de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się na pracy w rzeźbie i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Przywiązanie do krajobrazu Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademizmu, dążąc do stałego poszukiwania całościowej i czystej pracy, nieprzypisanej do żadnego konkretnego nurtu. Treść w formach i w publicznych manifestacjach, to poprzez czyn plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i amorfne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu, z bardzo niewielką liczbą szkiców przygotowawczych, mają twórczy zryw losowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte.