Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania książki poezji „Parler Seul” (Mówić Samemu), napisanej przez Tristana Tzarę w 1947 roku.
Zredagowana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonane na papierze Vellum z bawełny o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie.
Pieczęć wydawcy i sukcesji Miró na odwrocie strony.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

Wymiary podpory: 60 x 45 cm
Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
2004 rok
- Edycja: 1000ex.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawiane ani wystawiane, zawsze przechowywane w profesjonalnym folderze artystycznym, dlatego jest w idealnym stanie).

Przedmiot będzie starannie manipulowany i zapakowany w wzmocnioną, płaską kartonową paczkę. Wysyłka będzie potwierdzona certyfikatem z numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie również pełne ubezpieczenie na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął naukę artystyczną. Uczęszczał do akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, aby pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauwistów oraz kubistów.
Ich emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako osobę i artystę, to głównie Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem dla intelektualnego zgiełku, którego doświadczył w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistami i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte'a, Brancusiego i Giacometti'ego oraz wystawiał razem z Dalí, Tanguy'em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Ell odkrywa impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie drugiej wojny światowej, Joan Miró porzuci swój exile we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o którym zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do swojej śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczenie w krajobrazie Mont-roig, a następnie na Majorce, będzie miało decydujące znaczenie w jego twórczości. Związek z ziemią oraz zainteresowanie codziennymi przedmiotami i otaczającym środowiskiem naturalnym staną się tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, dążąc do stałego poszukiwania dzieła całościowego i czystego, nieprzynależącego do żadnego określonego ruchu. Zawarty w formach i manifestacjach publicznych, jest to poprzez czyn plastyczny, gdzie Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który umiejscawia go jako jednego z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

„Mówić samemu” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i bezkształtne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu z bardzo niewieloma szkicami przygotowawczymi, mają twórczy zapał losowych wersów Tzary.
Oryginalne wydanie zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893–1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął naukę artystyczną. Uczęszczał do akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, aby pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Ich emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako osobę i artystę, to głównie Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem dla intelektualnego zgiełku, którego doświadczył w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistami i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte'a, Brancusiego i Giacometti'ego oraz wystawiał razem z Dalí, Tanguy'em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Ell odkrywa impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie drugiej wojny światowej, Joan Miró porzuci swój exile we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o którym zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do swojej śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczenie w krajobrazie Mont-roig, a następnie na Majorce, będzie miało decydujące znaczenie w jego twórczości. Związek z ziemią oraz zainteresowanie codziennymi przedmiotami i otaczającym środowiskiem naturalnym staną się tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, dążąc do stałego poszukiwania dzieła całościowego i czystego, nieprzynależącego do żadnego określonego ruchu. Zawarty w formach i manifestacjach publicznych, jest to poprzez czyn plastyczny, gdzie Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który umiejscawia go jako jednego z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

„Mówić samemu” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i bezkształtne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu z bardzo niewieloma szkicami przygotowawczymi, mają twórczy zapał losowych wersów Tzary.
Oryginalne wydanie zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, a 18 z nich to hors-texte.