Scuola romana (XVIII) - Capriccio romano con figure

Szczegółowy kaprys architektoniczny proponowany tutaj lokuje się w tradycji rzymskiej XVIII wieku, która łączy fantazję twórczą i sugestie archeologiczne. Koloseum, przywołane jako obecność symboliczna, staje się idealnym osnową scenografii ruin wymyślonych: złamane łuki, erozję murów i fragmenty kamienne są rozmieszczone z równowagą, tworząc złożony dialog między pełnią a pustką, który prowadzi narrację poprzez znakomite detale architektoniczne i ornamentalne.
Nagrobek na dole po prawej, datowany na 1656 rok, staje się pochwałą ruinizmu i przyciąga wzrok obserwatora ku odczytaniu zużytego napisu.

Paleta atmosferyczna, oparta na ciepłych tonach ochry i ziemi, jest harmonizowana przez przejrzyste i jasne błękity, potrafiące nadawać temu kadrowi lirystyczną i kontemplacyjną nutę. Postacie na pierwszym planie i te wewnątrz budynku, wykonane naturalną kursywą i precyzyjnym miniaturowizmem, wprowadzają elegancki ślad codzienności, który kontrapunktuje dostojność starożytnych reliktów. Ubranie współczesne potęguje przepaść temporalną między teraźniejszością a przeszłością.

Luźny gest pędzla skutecznie oddaje zarówno dotykową materię faktur ścian, jak i miękkość nieba, podczas gdy rozproszone światło modeluje kształty, hipnotyzująco. Powstaje poetyczny obraz Rzymu jako miejsca pamięci humanistycznej.

Obraz, który zasługuje na pogłębione studia, pochodzi z ważnego dworu piemontzkiego.

Zostało odrestaurowane i ponownie otynkowane w zeszłym wieku.

W prezencie, w zestawie do dzieła, znajduje się nowsza i patynowana ramka.

Wymiary: 103 cm × 76 cm.