Model statku - Belem

model statku Belem Francja Belem (statek)

Belem zacumowana w Ostendzie, Belgia.
Historia
Francia
Imię
Belém (1896–1914)
Małe Antyle (1914–1921)
Fantôme II (1921–1952)
Giorgio Cini (1952–1979)
Belem (1979–obecnie)
Homonim Belém, Brazylia
Producent Chantiers Dubigeon , Nantes (Chantenay-sur-Loire)
Zwodowano 10 czerwca 1896
Podróż inaugurująca 31 lipca 1896 r. do Montevideo i Belém, Brazylia
Port macierzysty Nantes
Identyfikacja
Numer IMO : 8622983
Numer MMSI : 227051000
Znak wywoławczy: FUZW
Stan aktywny
Ogólne cechy
Tonaż
406 ton metrycznych
534 ton brutto tonażu
Wyporność 750 ton metrycznych
Długość
51 m (167 stóp i 4 cale) LPP
Długość całkowita 48 m (157 stóp i 6 cali)
58 m (190 stóp 3 cali) ( LPP + bompresso )
Belka 8,8 m (28 stóp i 10 cali)
Szkic 3,6 m (11 stóp i 10 cali)
Napęd 2 silniki diesla
Plan żagli Żaglówka
Belem jest brigantyną trzymasztową pochodzącą z Francji.


Rysunek liniowy Belem
Jej pierwszy rejs jako statek towarowy odbył się w 1896 roku, przewożąc cukier z Indii Zachodnich, kakao i kawę z Brazylii i Gujany Francuskiej do Nantes we Francji.

Historia
La Belem uniknęła erupcji Mont Pelée w Saint-Pierre na Martynice, 8 maja 1902 roku. Gdy dotarła do Saint-Pierre przed erupcją, kapitan Julien Chauvelon odkrył, że zatoki były pełne jednostek. Nie mając miejsca do cumowania statku, Chauvelon, wściekły, postanowił zakotwiczyć kilka mil dalej, u wybrzeża plaży, które zapewniło schronienie podczas erupcji wulkanu.

W 1914 roku została sprzedana Hughowi Grosvenorowi, drugiemu księciu Westminster, który przekształcił ją w swój luksusowy prywatny jacht rekreacyjny, wyposażony w dwa pomocnicze silniki Bolinder Diesel o mocy po 300 KM każdy.

W 1922 roku stała się własnością Sir Ernesta Guinnessa z rodziny Guinnessów, która przemianowała ją na Fantôme II i zmieniła jej wyposażenie żagli kwadratowych. [ 1 ] [ 2 ] Guinness był wicekomodorem Royal St. George Yacht Club w Kingstown w Irlandii, od 1921 do 1939. Był wicekomodorem od 1940 do 1948. Portował Fantôme II w rejs w 1923 roku ze swoimi córkami Aileen, Maureen i Oonagh. [ 3 ] Płynęli dookoła świata kanałami Panamskim i Sueskim, w tym odwiedzieli Spitsbergen. Podczas podejścia do portu Jokohama, gdy żeglowali po Oceanie Spokojnym, brigantyna zdołała uniknąć kolejnej katastrofy: trzęsienia ziemi, które zniszczyło port i część miasta Jokohama. Guinness zmarł w 1949 roku. Fantôme II był cumowany w zatokach Cowes na Wyspie Wight.

W 1951 roku sprzedano ją przemysłowcowi Vittorio Cini, który nazwał ją Giorgio Cini na cześć swojego syna, który zginął w wypadku lotniczym w pobliżu Cannes 31 sierpnia 1949. Została przekształcona w statek szkolny żaglowy i używana aż do 1965 roku, kiedy uznano ją za zbyt starą do dalszego użytku, a następnie zacumowana na Wyspie San Giorgio Maggiore w Wenecji.

W 1972 roku włoscy karabinierzy próbowali przywrócić ją do oryginalnego żaglowania, brigantino a palo. Gdy okazało się to zbyt kosztowne, stała się własnością stoczni okrętowej. W 1976 roku statek został ponownie uzbrojony w brigantino a palo.

W końcu, w styczniu 1979 roku, powróciła do swojego portu macierzystego jako Belem, holowana przez francuski holownik, pod banderą francuską po 65 latach. Całkowicie odrestaurowana i przywrócona do swoich pierwotnych warunków, rozpoczęła nową karierę jako żaglowy statek szkolny.

8 i 9 maja 2024 r., niósł płomień olimpijski podczas nadchodzącej sztafety ognia olimpijskiego Letnich Igrzysk 2024, żeglując z Aten w Grecji do Marsylii. [4]

W sierpniu 2025 roku będzie gwiazdą Hanse Sail. [ 5 ]

Aktualne specyfikacje Belem

Belem w Dublinie 14 lipca 2010
406 ton i długość 51 m

Kiel stalowy nitowany (dla części starszych)
Blacha żelazna: 11 mm
Balast w kadłubie: 4 500 odlewów po 50 kg każdy.
Długość kadłuba bez bompresso: 51 m
Długość bompresso: 7 m
Długość maksymalna: 58 m
Długość przy zanurzeniu: 48 m
Szerokość w połowie długości statku: 8,80 m
Głębokość modelowana: 4,60 m
Zanurzenie: 3,60 m
BRT: 534 ton
Wyporność: 750 t
Maszt – wanty

Stalowe wały w dwóch częściach (wał dolny, wał koszowy)
Wysokość masztu głównego nad linią wodną: 34 m
Dolne trzpienie ze stali, górne trzpienie ozdobne i królewskie wykonane z drewna.
Około 220 punktów manewrów bieżących
Około 250 bloków prostych, podwójnych i potrójnych
4500 m manewrów wykonywanych na linii poliamidowej
Wiele

Liczba żagli: 22
Powierzchnia żagli: 1000,5 m 2 (wszystkie wymienione powyżej wymiary, z wyłączeniem żagla sztormowego)
Napęd i wyposażenie

Zasilany przez dwa silniki diesla: John Deere 6135AFM, po 575 KM każdy (zamontowane w lutym 2013 roku)
2 wały napędowe, 2 czterołopatowe śmigła
trzy generatory
Magazynowanie oleju napędowego: 40 ton
Autonomia żeglugi: 24 dni przy prędkości 7 węzłów, około 4.000 mil morskich (7.400 km)
Zapas wody słodkiej: 20 ton
Produkcja około 3 ton wody dziennie za pomocą dializatora.
Wciągarka elektryczna
3 wciągarki hydrauliczne (dwie małe na pokładzie, po jednej na każdej burcie, używane do wciągania górnych pennonów, ale nigdy nie używane podczas ćwiczeń, jedna duża na rufie, przed masztem mieczowym, używana do wciągania gomena podczas operacji cumowania)
Wydajność

Prędkość maksymalna z silnikiem na spokojnym, gładkim morzu: od 8 do 9 węzłów
Prędkość maksymalna pod żaglami: od 11 do 12 węzłów
Zdolność do wiatru przy kącie 75° do burt
Czas potrzebny na rozwinięcie wszystkich żagli w sprzyjających warunkach pogodowych: od 30 do 40 minut.
Czas potrzebny na podniesienie wszystkich żagli przy dobrych warunkach pogodowych: od 50 do 60 minut.
Czas pełnego zwrotu: od 15 do 20 minut w zależności od warunków wiatru
Członkowie załogi


Ukończony model z zestawu Belem.
16 ludzi: 1 kapitan, 1 pierwszy oficer, 2 poruczników, 1 główny inżynier, 2 kucharzy, 1 bosman, 1 stolarz okrętowy, 7 marynarzy (dwóch z francuskiej Służby Narodowej do 2000 roku)
Zarządzanie personelem przez Société Nantaise de Navigation
Maksymalna liczba stażystów: 48 (dwie zmiany po 24, podzielone na trzy grupy po 16)

Pochodzenie: francuska rodzina szlachecka zamieszkała we Loarze, zakupiona we Włoszech, koniec XX wieku.