Werner Büttner (1954) - Wo Man Ist, Da Ist Kaff

Werner Büttner
Gdzie człowiek jest, tam kawa jest, 1990
Dwubarwny linoryt na kartonie Yearling o gramaturze 250 g
50 × 37 cm
Wydanie 22
Podpisane i ponumerowane z przodu
z ramką

„Chcieliśmy malować, bo malowanie wtedy było zabronione.” Tak wspominał Werner Büttner w rozmowie z galerzystą Bruno Brunnetem niedawno o swoich artystycznych początkach. Jako „wyświechtane burżuazyjne medium” malarstwo było na przełomie lat 70. pogardzane, co samo w sobie było już aktem buntu. Zyskał jednak rozgłos Büttner, urodzony w 1954 roku w Jenie i przed wybudowaniem Muru przesiedlony do RFN, oraz jego bliski współpracownik Albert Oehlen, bardzo szybko — początkowo dzięki wystawom organizowanym samodzielnie — wspólnie z Martinem Kippenbergerem — w Berlinie, Hamburgu i Düsseldorfie. Ostatnia z nich miała miejsce w atelier Jörga Immendorffa — u tego, który malował tak jak oni. Galerysta Max Hetzler wspierał Büttnera już na początku. Wystawy „Zeitgeist” (1982) w berlińskim Martin-Gropius-Bau i „Wahrheit ist Arbeit” (1984) w Essen Museum Folkwang uczyniły go narodowo znanym, a także interesującym dla rynku sztuki.
Büttner jest od 1989 roku profesorem na Hamburger Hochschule für bildende Künste. Jego dzieła znajdują się w licznych kolekcjach, takich jak Hamburger Kunsthalle, ZKM Karlsruhe, Städel Museum we Frankfurcie oraz Hamburger Sammlung Falckenberg.

Jako „Blattern“, tytuł serii linorytów Wernera Büttnera, która ukazała się w 1990 roku, zakończył się ekscytujący, buntowniczy, wyczerpujący czas dla malarza. Wspólnie z Albertem Oehlem, a także z kolegami takimi jak Martin Kippenberger i Georg Herold, na koniec lat 70. i w latach 80. mocno wstrząsnął światem sztuki. „Gdziekolwiek jestem, tam jest Kaff“, „Hommage à własna zupa rybna“, „Twój mózg w twoich ramionach, tak“ – z komentarzy do wizualnie zredukowanych, silnych motywów przebija ironia, z którą Büttner i jego „bandy“ spotykali się ze światem i własnym przekonaniem w sobie. Często sarkastycznie podnoszona do tabu. Warstwa tekstowa towarzyszy wielu dziełom Büttnera. On woli „aforystyczność, zagadkowy sposób mówienia, małe, poetyckie zarośla“, powiedział artysta o sobie. Interpretacyjny zakres jest więc szeroki. I nie ulega wątpliwości, że nawet dziś można dać się wplątać w rozważania nad twórczością Büttnera.