Francesca Woodman - Francesca Woodman - 2012

Francesca Woodman, redaktor: Corey Keller
D.A.P./San Francisco Museum of Modern Art, 2012

Artystki, które przychodzą na świat w pełni ukształtowane w młodym wieku, zawsze zachwycają, a Francesca Woodman była jednym z najbardziej utalentowanych i olśniewających artystycznych prodigiów w ostatnich czasach. W 1972 roku, 13-letnia Woodman zrobiła czarno-białe zdjęcie siebie siedzącej na końcu kanapy w swoim domu w Boulder w Kolorado. Jej twarz jest zasłonięta przez włosy, a światło emanuje z niewidocznego źródła za nią, rzucając promień na widza przez jej prawą dłoń. To zdjęcie typizuje wiele cech, które będą charakteryzować przyszłe prace Woodman: półzasłoniętą kobiecą sylwetkę łączącą się lub walczącą z dość surowym i często zaniedbanym wnętrzem. W dorobku liczącym około 800 fotografii, stworzonych w zaledwie dziewięć lat, Woodman wykonywała własne ciało na tle tapet, framug drzwi, wanien i kanap, radykalnie rozszerzając surrealistyczną fotografię Man Raya, Hansa Bellmera i Claude Cahun, tworząc własny nastrój i język. W ciągu 30 lat od jej przedwczesnej śmierci, Woodman zyskała grono wielbicieli wśród kolejnych pokoleń artystów i fotografów, co świadczy o niezaprzeczalnej bezpośredniości i trwałej atrakcyjności jej twórczości. W obliczu odnowionego zainteresowania Francescą Woodman, niniejszy tom ukazuje się z okazji głównej wystawy jej fotografii i filmów w Museum of Modern Art w San Francisco oraz w Guggenheim. Zawiera wiele wcześniej niepublikowanych fotografii i jest ostatecznym monografią Francescy Woodman.
Francesca Woodman (1958–1981) urodziła się w Denver w stanie Colorado, w rodzinie znanych artystów George'a i Betty Woodman. W 1975 roku uczęszczała do Rhode Island School of Design, a w 1979 roku przeprowadziła się do Nowego Jorku, aby próbować zbudować karierę w fotografii. W 1981 roku, mając 22 lata, popełniła samobójstwo.