Francesca Woodman - Francesca Woodman - 2012

Francesca Woodman, Redaktorka: Corey Keller
D.A.P./San Francisco Museum of Modern Art, 2012

Artyści, którzy przybywają jako w pełni uformowani, w młodym wieku zawsze olśniewają, a Francesca Woodman była jednym z najbardziej utalentowanych i olśniewających cudów sztuki w najnowszej historii. W 1972 roku trzynastoletnia Woodman stworzyła czarno-białą fotografię samej siebie siedzącej na końcu kanapy w jej domu w Boulder, Kolorado. Jej twarz zasłaniają włosy, światło emanuje z nieujawnionego źródła za nią i pada na widza przez jej prawą rękę. Ta fotografia typizuje wiele cech tego, co miało charakteryzować późniejszą twórczość Woodman: półukryta kobieca forma zlewająca się z surowym i często obdrapanym wnętrzem lub z nim walcząca. W dorobku liczącym około 800 fotografii wykonanych w zaledwie dziewięciu latach Woodman wystawiła własne ciało na bębny tekstur tapet, futryn drzwi, wanien i sof, radykalnie poszerzając surrealistyczną fotografię Man Raya, Hansa Bellmra i Clauda Cahuna, tworząc własny nastrój i język. W ciągu 30 lat od jej przedwczesnej śmierci Woodman zyskała rzesze zwolenników wśród kolejnych pokoleń artystów i fotografów, świadectwo nieodpartej natychmiastowości i trwałej atrakcyjności jej twórczości. Wśród odnowionego zainteresowania Francescą Woodman, ta publikacja ukazuje się z okazji dużej tournée wystawy jej fotografii i filmów w San Francisco Museum of Modern Art i w Guggenheim. Zawiera wiele wcześniej niespublikowanych fotografii, stanowiąc definitive monografię Francescy Woodman.
Francesca Woodman (1958-1981) urodziła się w Denver, Kolorado, w rodzinie znanych artystów Georga i Betty Woodman. W 1975 roku uczęszczała do Rhode Island School of Design, a w 1979 roku przeprowadziła się do Nowego Jorku, aby spróbować zbudować karierę w fotografii. W 1981 roku, mając 22 lata, popełniła samobójstwo.