Francesca Escobar (1972) - Brisa

Pictura Subastas prezentuje to wspaniałe dzieło sztuki należące do Francesca Escobar, które przedstawia miłość opiekuńczą i głęboką więź między matką a córką, dzieląc chwilę spokoju i jedności wobec bezkresu krajobrazu. Obraz wyróżnia się doskonałą techniką i wysoką jakością malarską, które emanują.

· Wymiary dzieła: 57×40×2 cm.
· Olej na płótnie, ręcznie podpisany przez artystę w prawym rogu dzieła, Francesca.
Element jest w idealnym stanie zachowania.

Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.

Ważna uwaga: dołączone fotografie stanowią integralną część opisu partii.

Obrazek zostanie profesjonalnie zapakowany przez eksperta z IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), przy użyciu materiałów wysokiej jakości, aby zapewnić jego ochronę. Cena wysyłki obejmuje zarówno koszt profesjonalnego pakowania, jak i sam transport.
Wysyłka zostanie zrealizowana przez Correos, GLS lub NACEX z możliwością śledzenia. Dostępne wysyłki na skalę międzynarodową.



Ten obraz ukazuje ujmującą i spokojną scenę, w której dwie postacie żeńskie, dorosła i dziewczynka, stoją plecami do widza, trzymając się za ręce, na tle otwartego krajobrazu sugerującego morze i niebo. Kompozycja zaprasza widza, by stanął za nimi, dzieląc ich perspektywę, jakby sam był częścią tej zawieszonej w czasie chwili. Swobodna postawa obu osób przekazuje zaufanie i ochronę, od samego początku tworząc silne poczucie więzi i bliskości emocjonalnej.
Postacie ubrane są w jasne stroje, które delikatnie wtapiają się w jasne otoczenie.

Białe, lekkie i proste sukienki zdają się poruszać pod delikatnym wietrzykiem, sugerując spokojny dzień nad morzem.

Jasne kapelusze, ozdobione niebieską wstęgą, wzmacniają letnią atmosferę i nadają harmonijny akcent kolorystyczny, łączący się z odcieniami nieba.

Wspólny gest podnoszenia ręki do kapelusza sugeruje obecność wiatru i dodaje scenie naturalności.
Krajobraz otaczający je składa się z bogatej palety odcieni błękitu i delikatnych piasków, tworząc otwarte i oddychające tło. Niebo zajmuje dużą część kompozycji, otacza postacie i nadaje im ramę spokoju oraz przestrzeni. Nie ma elementów rozpraszających: wszystko zostało ograniczone do esencji, aby uwagę skupić na relacji między obiema postaciami oraz na emocji, którą wyraża ich wspólne milczenie.
Różnica w wysokości między kobietą a dziewczynką podkreśla ideę ochrony i prowadzenia. Złączone dłonie stają się prawdziwym emocjonalnym centrum obrazu, mały gest pełen znaczenia. Nie trzeba widzieć twarzy, aby zrozumieć scenę; emocja przekazywana jest poprzez mowę ciała, bliskość fizyczną oraz sposób, w jaki obie postacie prezentują się jako całość niepodzielna.
Obraz budzi uczucia wspomnień i nostalgii, przywołując momenty dzieciństwa, spokojne spacery i więzi, które zostawiają ślad. Panuje uczucie zatrzymanego czasu, jakby ten moment mógł się przedłużać w nieskończoność. Widz nie obserwuje konkretnego działania, lecz stan emocjonalny: spokój, poczucie bezpieczeństwa i cicha, wspólna miłość wobec bezmiaru krajobrazu.
Ogólnie rzecz biorąc, dzieło staje się poetycką reprezentacją więzi między pokoleniami, ochrony i towarzyszenia, otuloną jasną atmosferą, która przekazuje spokój, czułość i głębokie emocjonalne porozumienie.