Renato Guttuso (1911-1987) - Donne

Litografia na papierze - Ręcznie podpisana w dolnym prawym rogu i ponumerowana w dolnym lewym rogu - rozmiar 50×70 cm - rok 1983 - Limitowana edycja - egzemplarz próbny artysty (p.d.a.) który zostanie wysłany wraz z certyfikatem gwarancji - bez ramy - w doskonałym stanie - kolekcja prywatna - zakup i pochodzenie: Włochy - wysyłka za pośrednictwem UPS, SDA, DHL, TNT, BRT
Biografia
Bagheria (Pa), 1911 - Rzym, 1987.
W tym okresie rozgrywa się parabola egzystencjalna i artystyczna Renato Guttuso. Urodził się w Bagherii na Sycylii w 1912 roku (w tym samym roku co Aligi Sassu). Jego życie przechodzi od hipotetycznego ukończenia studiów prawniczych do kariery malarza. Od pierwszych obrazów przedstawiających jego sycylijskich chłopów i rodaków, aż po słynne 'Ucieczka z Etny' z 1937 roku, czy równie słynną 'Vuccirię', czyli popularny targ w Palermo. Już od teraz, malarz dąży do realizacji głównie figuratywnej, której towarzyszą tematy osadzone w świecie chłopskim, wiejskim, ludowym: tematy społeczne lub jawnie polityczne. Następnie przybywa do Rzymu i tworzy grupę z malarzami Birollim, Fontaną i Persico.
Wybucha II wojna światowa, a artysta maluje serię obrazów zatytułowanych 'Bóg z nami', motto wyryte na klamrach niemieckich żołnierzy. Jego zapał polemisty wyłania się z pewnością siebie. Guttuso nigdy nie zdradzi swojej osobistej 'kampanii idei', która osiągnie szczyt w 'Pogrzebie Togliattiego', dziele manifestującym antyfaszyzm.
Po wojnie stylowo nawiązuje do pierwszego okresu Pablo Picassa, tego tak zwanego „Niebieskiego”. W 1946 roku założył wraz z Birollim, Vedovą, Morlottim i Turcatem Fronte Nuovo delle Arti.
W 1968 roku namalował obrazy odzwierciedlające sytuację europejską i francuską. Pojechał do Paryża, gdzie portretował młodych podczas pierwszych marszów protestacyjnych w tym, co z czasem stało się legendarnym 'majem francuskim'. Od 1969 roku mieszka na stałe w Rzymie, na legendarnej ulicy Margutta, ulicy malarzy, z jego partnerką Martą Marzotto, piękną hrabiną byłej mondiny i modelką. To był – można powiedzieć – intymny okres artysty. Rozpoczyna się właśnie seria obrazów czysto autobiograficznych, z których jednym z najbardziej wyróżniających się jest być może jego arcydzieło, 'Wróżka Melancholijna', z 1982 roku.
Guttuso jest malarzem, który mimo że żyje w okresie pełnym przemian społecznych i kulturowych, i mimo że doświadcza ich wszystkich jako absolutny protagonist, nie zmienia swojego stylu figuratywnego. W głębi zawsze pozostaje malarzem oświeconym przez swoją bujną i gwiaździstą Sycylię. Jego humanizm jest zawsze malowany z krętackim plasticyzmem. W formie ludzkiej, nerwowej i napiętej, ale zawsze rozpoznawalnej, i którą koncentruje na płótnie, zawarte jest już całe cierpienie świata.
Bardzo młody chłopak uczęszcza do warsztatu dekoratora wozów. Pod koniec lat dwudziestych, podczas gdy kończy naukę w szkołach średnich, zaczyna praktykę w pracowni futurysty Pippo Rizzo. Po wystawie na I Quadriennale w Rzymie (1931) oraz w zbiorowej ekspozycji w Galleria del Milione w Mediolanie (1932), porzuca studia uniwersyteckie i osiedla się w Rzymie (1933). Nawiązuje przyjaźnie z Mafai, Pirandellem, Cagli, Ziverim, które wpływają na jego malarstwo w sensie 'tonalnym'. W 1935 roku bierze udział w II Quadriennale, a w 1936 roku w Biennale w Wenecji. W 1938 roku tworzy swój pierwszy epicki i ludowy obraz, 'Ucieczka z Etny'.
W 1942 roku na Premio Bergamo zdobywa drugą nagrodę za 'Cierniem', otwarte potępienie zniszczeń spowodowanych przez reżim. W tym okresie studiował i reinterpretował dynamiczne przedstawienia post-cubistycznego Picassa, podkreślając swoją polemiczną tendencję wobec kwestii społecznych, odgrywając kluczową rolę w ewolucji włoskiego malarstwa w kierunku 'realistycznym'. Również ważną funkcję pełnił jako łącznik między środowiskami rzymskimi a tymi z Mediolanu związanymi z 'Corrente'. W czasie wojny, obok postaci takich jak Trombadori i innych przedstawicieli Partii Komunistycznej, aktywnie uczestniczył w Ruchu Oporu. Rozpoczął serię 'Masakr' (zebranych w książce 'Gott mit uns'). W 1947 roku dołączył do Fronte Nuovo delle Arti. Od lat pięćdziesiątych był głównym przedstawicielem nurtu 'realistycznego', politycznie zaangażowanego po stronie P.C.I., często polemicznie walczącego z 'formalizmem' wielu tendencji sztuki abstrakcyjnej.