Montiel (1985) - "ESTAMPA DE MAR"

Estampa de Mar proponuje obraz, w którym ryba przestaje być dosłowną reprezentacją, by stać się powierzchnią, rytmem i śladem. Dzieło opiera się na kolorze i fakturze jako głównych językach, przesuwając naturalistyczne spojrzenie w kierunku współczesnej interpretacji, w której ciało ryby funkcjonuje jako pole malarskie w nieustannej transformacji.

Kolory, intensywne i czasem dysonansowe, przywołują prądy, refleksy i napięcia właściwe środowisku morskiemu, ale także stany emocjonalne i wewnętrzne pulsacje. Tekstury, pracowane jako nałożone warstwy, sugerują erozję, ruch i czas, jakby obraz został naznaczony upływem wody i ciśnieniem przestrzeni, którą zamieszkuje.

Pojęcie „stampa” odnosi się do statycznego, prawie ikonicznego obrazu, lecz tutaj ta cisza jest jedynie pozorna. Rybka ujawnia się jako aktywna obecność, zawieszona między tym, co organiczne, a tym, co abstrakcyjne, między tym, co rozpoznawalne, a tym, co zmysłowe. Estampa de Mar zaprasza widza do odczytania obrazu nie jako sceny, lecz jako doświadczenia: fragment morza przetłumaczony na materię, kolor i gest.