Анна Каренина - THE FORBIDDEN FRUIT -XXL

Wysyłka i obsługa: aby zapewnić maksymalną ochronę, dzieło jest wysyłane zwinięte w sztywny tubus kartonowy; w związku z tym SPRZEDAJE SIĘ BEZ OPRAWY I BEZ LISTWY NACIĄGOWEJ. Na życzenie kolekcjoner może zorganizować naciąg płótna: w takim przypadku koszty usługi oraz dostosowane opłaty za wysyłkę będą po stronie kupującego. Obraz ma wymiary około 140 x 140 cm, aby umożliwić oprawienie.
Certyfikat autentyczności zostanie również wysłany wraz z pracą.
Dzieło sztuki zostało stworzone na płótnie jutowym, przygotowanym klejem z króliczej skóry i Gesso di Bologna.

TYTUŁ: ZAKAZANY OWOC

The Forbidden Fruit prezentuje się jako dzieło o silnej formalnej esencji, w którym język wizualny zredukowany jest do znaków, barw podstawowych i struktur geometrycznych, które przywołują archaiczny i symboliczy wymiar. Pozorna prostota kompozycji skrywa głębokie napięcie koncepcyjne, ujawniane poprzez kontrast między porządkiem a pragnieniem, niewinnością a transgresją.
Powierzchnia dzieła jest przecięta przez powtarzające się i rytmiczne elementy, które sugerują system, regułę, niemal wizualny kod. W obrębie tej zorganizowanej przestrzeni wyłaniają się bardziej dynamiczne i nieregularne formy, zdają się nawiązywać do naruszenia równowagi: to tutaj znajduje się „owoc zakazany”, nie jako rozpoznawalny przedmiot, lecz jako obecność koncepcyjna, jako czyn. Zakazany nie jest ukazany, lecz zasugerowany poprzez odchylenie, rozpad i gest, który ucieka schematowi.
Zastosowanie koloru — wyraźnego i niezmąconego — wzmacnia symboliczny charakter dzieła. Dominujące tony przywołują niemal dziecinne obrazowanie, które jednak koliduje z tytułem, obciążonym długą tradycją kulturową i moralną. To wizualne i koncepcyjne zwarcie zaprasza widza do refleksji nad związkiem między wiedzą a winą, między zabawą a odpowiedzialnością.
Ogółem rzecz biorąc, The Forbidden Fruit nie proponuje zamkniętej narracji, lecz otwartą strukturę, która wymaga aktywnego udziału spojrzenia widza. Dzieło wydaje się sugerować, że pragnienie przekraczania granic stanowi integralną część ludzkiego doświadczenia, i że to właśnie w tym napięciu tkwi głęboki sens zakazanego: nie w samym przedmiocie, lecz w spojrzeniu, które go poszukuje.

Anna Karenina

Za pseudonimem Анна Кареніна kryje się artystyczna postać o głębokiej introspektywnej wrażliwości, która świadomie wybrała cień jako przestrzeń wolności twórczej. Jej prawdziwa tożsamość pozostaje ukryta, chroniona zasłoną prywatności, która przesuwa całe skupienie widza z twarzy artystki na istotę jej dzieła. Ta odległość od tradycyjnego systemu sztuki podkreślana jest przez konkretny wybór operacyjny: artystka nie utrzymuje bezpośrednich powiązań z galeriami czy muzeami, woląc poruszać się po świecie sztuki za pośrednictwem pośredników i protektorów, którzy pełnią rolę strażników jej prywatności i posłańców jej estetyki.
Jej język wizualny toczy się po delikatnym grzbiecie oddzielającym stylizowaną figuracyjność od czystej abstrakcji, silnie czerpiąc z lekcji europejskiego modernizmu — ukazując szczególną więź z rytmicznym rygorem Paula Klee’a i chromatycznymi eksploracjami historycznej awangardy. Ścieżka twórcza Анна Каренина wyróżnia się stałym badaniem struktury: widzialny świat redukowany jest do pierwotnych znaków, gdzie cienkie, eleganckie linie naprzemiennie występują z solidnymi polami geometrycznymi. Dla niej kwadrat i prostokąt nie są formalnymi klatkami, lecz jednostkami pomiaru emocji; jej siatki nigdy nie wydają się sztywne, lecz pulsujące i niemal organiczne, dzięki zastosowaniu koloru, które zachowuje dotykowe ciepło i ludzkie wibracje.
W swoich bardziej abstrakcyjnych kompozycjach malarka eksploruje pojęcie rytmu wizualnego. Poprzez zestawianie chromatycznych kafelków unoszących się na tle często neutralnym lub surowym, artystka tworzy wizualne zapisy, w których kolor—czasem jasny i podstawowy, innym razem przytłumiony i ziemisty—dyktuje tempo narracji. Nawet gdy odnosi się do codziennych tematów, prowadzi proces skrajnej syntezy: formy są pozbawione zbędnych elementów, aby ukazać istotę przedmiotu, przemieniając codzienne elementy w ikony poetyki kruchości.
Milczenie i nieobecność są fundamentalnymi elementami jej estetyki. Jej płótna tworzą przestrzeń do medytacji, miejsce, gdzie równowaga wizualnych ciężarów zaprasza do wolnego i samotnego czytania, odzwierciedlając jej własny sposób istnienia w świecie sztuki. Анна Каренина nie dąży do huku publicznego sukcesu, lecz do głębokiego rezonansu; jej sztuka to cichy dialog między porządkiem myśli a nieprzewidywalnością odczuwania, pośredniczony przez niewidzialność, która czyni każde jej chromatyczne wystąpienie jeszcze cenniejszym i poszukiwanym.