Анна Каренина - 13:15

Wysyłka i obsługa: Aby zapewnić maksymalną ochronę, dzieło wysyłane jest zwinięte w sztywną tubę kartonową; dlatego SPRZEDAWANE BEZ OPRAWY I BEZ BELKI NACIĄGOWEJ. Na życzenie kolekcjoner może zorganizować naciągnięcie płótna: w takim przypadku koszty usługi oraz odpowiednio dostosowane koszty wysyłki ponosi kupujący. Obraz ma wymiary około 62 x 51 cm, aby łatwiej było go oprawić.
Certyfikat autentyczności zostanie również wysłany wraz z pracą.
Dzieło sztuki zostało stworzone na płótnie jutowym, przygotowanym klejem z króliczej skóry i Gesso di Bologna.

TYTUŁ: 13:15
13:15 wydaje się pozornie prostym obrazem, niemal dziecinnym w swojej linii, a jednocześnie naładowanym milczącym napięciem, które wynika z relacji między czasem, ciszą a przetrwaniem.
U serca dzieła znajduje się doniczka, w której znajduje się delikatna roślina o wydłużonych, nieregularnych łodygach, która wydaje się walczyć o wzrost. Liście są nieliczne, kruche, prawie niekompletne: tu nie ma bujności, jest za to uparta potrzeba istnienia. Doniczka zdaje się być zanurzona w wodzie, a może otoczona nią—niejednoznaczny element, który można odczytać zarówno jako odżywienie, jak i zagrożenie. Woda nie wykazuje ruchu; to płaska niebieska stagnacja, która izoluje przedmiot, zamiast go podtrzymywać.
Po prawej stronie okrągła forma nawiązuje do zegara lub przyćmionego słońca. Wskazówki oznaczają 13:15, zawieszoną godzinę: ani początek, ani koniec dnia, lecz pośredni, często anonimowy moment, w którym czas nadal płynie bez wydarzeń. To godzina, kiedy wszystko powinno być żywe, a jednak tutaj dominuje poczucie milczącego oczekiwania. Czas nie działa; obserwuje.
Niewyraźna, prawie drżąca linia i ograniczona paleta barw wzmacniają poczucie niepewności. Dzieło wydaje się odrzucać jakiekolwiek poczucie ukończonej estetyki na rzecz surowszej prawdy emocjonalnej: tej powolnej, kontrolowanej, być może zaniedbanego wzrostu. Roślina nie usycha, ani też nie kwitnie. Przetrwa.
13:15 tym samym staje się metaforą współczesnej egzystencji: pogrążonej w warunkach, które powinny sprzyjać życiu, a jednak niezdolnej w pełni przemienić je w żywotny impuls. To czas niestabilnej równowagi, „pozostawania”, życia bez wybuchu. Dzieło, które mówi cicho, a mimo to pozostawia trwały ślad — jak echo minuty, która nadal się powtarza.

Anna Karenina

Za pseudonimem Анна Кареніна kryje się artystyczna postać o głębokiej introspektywnej wrażliwości, która świadomie wybrała cień jako przestrzeń wolności twórczej. Jej prawdziwa tożsamość pozostaje ukryta, chroniona zasłoną prywatności, która przesuwa całe skupienie widza z twarzy artystki na istotę jej dzieła. Ta odległość od tradycyjnego systemu sztuki podkreślana jest przez konkretny wybór operacyjny: artystka nie utrzymuje bezpośrednich powiązań z galeriami czy muzeami, woląc poruszać się po świecie sztuki za pośrednictwem pośredników i protektorów, którzy pełnią rolę strażników jej prywatności i posłańców jej estetyki.
Jej język wizualny toczy się po delikatnym grzbiecie oddzielającym stylizowaną figuracyjność od czystej abstrakcji, silnie czerpiąc z lekcji europejskiego modernizmu — ukazując szczególną więź z rytmicznym rygorem Paula Klee’a i chromatycznymi eksploracjami historycznej awangardy. Ścieżka twórcza Анна Каренина wyróżnia się stałym badaniem struktury: widzialny świat redukowany jest do pierwotnych znaków, gdzie cienkie, eleganckie linie naprzemiennie występują z solidnymi polami geometrycznymi. Dla niej kwadrat i prostokąt nie są formalnymi klatkami, lecz jednostkami pomiaru emocji; jej siatki nigdy nie wydają się sztywne, lecz pulsujące i niemal organiczne, dzięki zastosowaniu koloru, które zachowuje dotykowe ciepło i ludzkie wibracje.
W swoich bardziej abstrakcyjnych kompozycjach malarka eksploruje pojęcie rytmu wizualnego. Poprzez zestawianie chromatycznych kafelków unoszących się na tle często neutralnym lub surowym, artystka tworzy wizualne zapisy, w których kolor—czasem jasny i podstawowy, innym razem przytłumiony i ziemisty—dyktuje tempo narracji. Nawet gdy odnosi się do codziennych tematów, prowadzi proces skrajnej syntezy: formy są pozbawione zbędnych elementów, aby ukazać istotę przedmiotu, przemieniając codzienne elementy w ikony poetyki kruchości.
Milczenie i nieobecność są fundamentalnymi elementami jej estetyki. Jej płótna tworzą przestrzeń do medytacji, miejsce, gdzie równowaga wizualnych ciężarów zaprasza do wolnego i samotnego czytania, odzwierciedlając jej własny sposób istnienia w świecie sztuki. Анна Каренина nie dąży do huku publicznego sukcesu, lecz do głębokiego rezonansu; jej sztuka to cichy dialog między porządkiem myśli a nieprzewidywalnością odczuwania, pośredniczony przez niewidzialność, która czyni każde jej chromatyczne wystąpienie jeszcze cenniejszym i poszukiwanym.