Pasquale Battista (1959) - La morte della storia

„Śmierć historii” to dzieło olejne na masonicie dużego formatu, w którym Pasquale Battista (Grumo Nevano, Napoli, 1959) konstruuje skomplikowaną alegorię relacji między pamięcią, czasem a dekadencją cywilizacji. Kompozycja rozwija się wewnątrz rygorystycznej architektury o inspiracjach klasycznych: kolumny, architrawy i perspektywiczne podziały wyznaczają przestrzeń malarską, przywołując ideał porządku i racjonalności, który stracił swoją pierwotną funkcję.

Na środku sceny znajduje się grupa postaci żeńskich i dziecięcych, potraktowanych precyzyjnym rysunkiem i wygładzoną malarską fakturą, świadomie nawiązujących do tradycji renesansowej i neoklasycyzmu. Ciała, uchwycone w gestach wyrażających porzucenie, ochronę i emocjonalne zawieszenie, zyskują wyraźny symboliczny charakter: postać kobieca, prawie wyciągnięta w leżeniu, zdaje się ucieleśniać samą ideę Historii jako wyczerpanej istoty, podczas gdy putti i otaczające postaci sugerują kruchą, niepewną ciągłość, pozbawioną wyraźnego kierunku.

Krajobraz w tle, zdominowany przez odcienie niebieskiego i fioletowego, otwiera się na spokojne morze i architekturę w ruinie, potęgując poczucie dystansu czasowego i cichego rozpadu. Światło, zimne i jednolite, przyczynia się do stworzenia zawieszonej, wyjętej spod czasu atmosfery, w której przeszłość jawi się jako monumentalna obecność, lecz pozbawiona już siły życiowej.

Pod tytułem «Śmierć historii» Battista proponuje malarską refleksję o silnym założeniu koncepcyjnym, w której klasyczny język figuralny staje się narzędziem krytycznym do zadawania pytań o utratę wartości, zmierzch wielkich narracji i los pamięci zbiorowej we współczesności.

Tytuł odręczny i podpis na odwrocie. Stempel Studio d’Arte Metopa – Pasquale Battista.

Ramka gratis, dlatego wszelkie reklamacje dotyczące ewentualnych niedoskonałości nie będą akceptowane.