Pasquale Battista (1959) - Il mito sospeso

Dzieło olejne na masonicie w pełni wpisuje się w badania plastyczne Pasquale Battisty (Grumo Nevano, Neapol, 1959), charakteryzujące się stałym dialogiem między architekturą klasyczną, postacią ludzką a symbolicznym krajobrazem. Kompozycja rozwija się według układu poziomego, ściśle wyznaczanego przez elementy architektoniczne, które przywołują starożytną świątynię lub monumentalną konstrukcję, która straciła swoją pierwotną funkcję."

Na środku sceny wyłania się kobieca postać o silnym znaczeniu alegorycznym, uchwycona w ruchu zawieszonym i nienaturalnym, niemal wyważająca się na kapitelu jońskim. Ciało, owinięte różowawym draperem o wyraźnym renesansowym rodowodzie, odchyla się do tyłu w geście, który jednocześnie sugeruje zryw i porzucenie, podczas gdy inna postać, częściowo ukryta, zdaje się ją podtrzymywać w relacji zależności i ochrony. Gest wyciągniętej ręki i spojrzenie skierowane na zewnątrz wzmacniają poczucie oczekiwania i pytania, jakby postać była wezwana do wskazania kierunku, który już jest niepewny.

Tło otwiera się na nocny pejzaż morski, zdominowany przez chłodne odcienie błękitu i fioletu, przerywany ruinami i architekturą w ruinie. Te elementy potęgują poczucie odległości czasowej i dekadencji, przemieniając naturalną przestrzeń w miejsce mentalne, pełne pamięci i milczenia. Ruiny, odosobnione i monumentalne, przyjmują rolę milczących świadectw dawnej cywilizacji, podczas gdy nieruchome morze staje się metaforą wieczności i zawieszenia czasu.

Malarstwo, wygładzone i kontrolowane, ukazuje solidną biegłość w rysunku i świadome przylgnięcie do klasycznej tradycji figuralnej, reinterpretowanej jednak w duchu współczesnym i koncepcyjnym. W tym dziele Battista buduje obraz o silnej równowadze formalnej, który przekłada się na refleksję nad kruchością człowieka, nad ciężarem pamięci historycznej oraz nad trwałością mitu w obecności pozbawionej pewności.

Stempel na odwrocie Studio d’Arte Metopa – Pasquale Battista