Pippo - The Dance That Ended

Taniec, który zakończył się
Woda zimna na moich kostkach, płynę wśród lilii. Muzyka jest teraz duchem, cienką wstążką ciszy. Podnoszę dół mojej sukni, szukając rytmu twoich dłoni, lecz powietrze jest puste. Moje kroki są ciężkie, obciążone tym, czego nie wypowiedzieliśmy. Tańczę wśród cieni, blada płatka w świecie szarości, czekając na piosenkę, która nigdy nie wraca. Ty odeszłeś; taniec dobiegł końca.

Unikalny, jedyny w swoim rodzaju obraz
100% ręcznie malowane akrylami na płótnie.
Podpisano na odwrocie
Rozciągnięte na drewnie i gotowe do zawieszenia
Nie zawiera ramy.
* Zawiera certyfikat autentyczności
Wysyła się z Włoch z pełnym ubezpieczeniem

O artyście

Pippo (urodzony w Monzy) tworzy dzieła, które poruszają cichy obszar pomiędzy abstrakcją geometryczną a surrealizmem. Porzucił udaną karierę w grafice, aby całkowicie poświęcić się malarstwu, i osiedlił się w pobliżu spokojnych brzegów Jeziora Maggiore. Jego tło jest widoczne w jego kompozycjach — architektonicznych, zrównoważonych i precyzyjnych — jednak są one złagodzone przez kinową atmosferę, która przypomina wspomnienie lub sen.

Dla Pippo sztuka to akt zanurzenia. Angażuje się w swoje tematy, pisząc narracje w czasie teraźniejszym pierwszej osoby, mentalnie wchodząc na płótno, by doświadczyć chwili od środka. Jednakże, choć osobiście wkracza w te światy, pozostawia fizyczne płótno otwarte na interpretację. Jego postacie, choć elegancko ubrane, są często bez twarzy. Ta anonimowość jest zaproszeniem: zapewnia, że protagonistą 'może być każdy', umożliwiając widzowi wejście w scenę i zamieszkanie w opowieści samemu.

Ta granica między tym, co widzialne, a tym, co niewidzialne, definiuje również artystę. Powściągliwy i introspektywny, pisze prywatnie i woli, aby jego płótna mówiły same za siebie. Nie pozostawia cyfrowego śladu, unikając mediów społecznościowych, by zachować ten sam poziom tajemniczości, który cechuje jego prace.

Używając palety subtelnych, atmosferycznych tonów przeplatanych zdecydowanymi kolorami, Pippo udoskonala język eleganckiej oszczędności. Jego obrazy — pełne cichych zwierząt, ostrych cieni i promiennego światła — to nie tylko obrazy, lecz otwarte historie tęsknoty i gracji.