Gino Scarpa - L'antigrafico [with original print] - 1974

Gino Scarpa (Wenecja 1924 - Oslo 2022), L'antigrafico. Urbino, Wydawnictwo Posterula, 1974. Z notą Umbro Apollonio. Kopia z oryginalną ryciną autorstwa Autora. Wydanie liczące 230 egzemplarzy na papierze z drukarni Magnani w Pescia, z których dwieście numerowanych od 1 do 200 oraz trzydziestych, poza zasięgiem handlu, od I do XXX. Nasz egzemplarz numerowany jest 144/200. Wymiary 21,5 x 15,5 cm, oprawa broszurowa edytorska, strony 39. Rycina jest podpisana i numerowana przez Autora, odbita ręcznie w drukarni Stamperia Posterula. W doskonałym stanie. Na licytacji bez rezerwy!

Gino Luigi Ettore Scarpa (Wenecja, 8 listopada 1924 – Oslo, 4 grudnia 2022) był włoskim malarzem, rzeźbiarzem i ilustratorem, naturalizowanym Norwegiem.

Biografia
Gino Scarpa urodził się w Wenecji 8 listopada 1924 roku w rodzinie Silvio i Linda Gaggio. Gino spędził pierwsze lata życia w swoim rodzinnym mieście, gdzie studiował architekturę w latach 1945–1948. Po studiach architektonicznych przez osiem lat pracował jako przewodnik górski w Dolomitach, jednocześnie ucząc historię sztuki w Bressanone. W 1958 przeniósł się do Kopenhagi, gdzie zaczął całkowicie poświęcać się działalności artystycznej, osiągając pierwszy raz wystawienie swoich prac w Oslo w 1960; w 1964 zaś Scarpa był w Malmö jako uczeń grafiki rytowniczej pod kierunkiem mistrza Bertila Lundberga[1].

W 1970 Gino przeprowadził się na stałe do Oslo, uzyskał norweskie obywatelstwo osiem lat później, w 1978 roku[2].

Po zakończeniu pierwszego małżeństwa, zawartego w 1950 roku w Wenecji, w 1970 roku poślubił swoją sekretarkę Irene Eriksen. W 1977 roku był pierwszym obcokrajowcem-artystą, który otrzymał norweski zasiłek państwowy za zasługi artystyczne.

Zmarł w Oslo dnia 4 grudnia 2022 roku[1].

Styl
Najwcześniej znane prace Scarpy sięgają 1946 roku, ale dopiero po przeprowadzce do Kopenhagi stał się artystą na pełen etat. Pierwsze dzieła Gino Scarpy to abstrakcyjne malowidła olejne w technice mieszanej, które podczas wystawy w Oslo w 1960 roku spotkały się z chłodną reakcją krytyków; uważa się, że wynikało to z faktu, iż były postrzegane jako obce środowisku artystycznemu Norwegii.

W miarę ewolucji swojego stylu przeszedł od pozornie swobodnego języka do większej metody i dokładności, wprowadzając do swoich dzieł nowe materiały, takie jak plastik, poliester i metale.

Od lat siedemdziesiątych do palety barw, która do tej pory ograniczała się do czerni, szarości, bieli i czerwieni, dodano również ciepłe tony i stały się widoczne wpływy renesansu w wyborach kolorystycznych.

W tym okresie pojawiło się również zainteresowanie Scarpy kobiecą postacią, czerpiąc inspirację przede wszystkim z mitologii europejskiej i norweskiej oraz zwracając uwagę na sensualny i erotyczny aspekt.

W rzeźbie Scarpa przede wszystkim używa stali i aluminium, nadając formę abstrakcyjnym postaciom, gdzie centrum dzieła stanowi ruch i dynamizm.

Z punktu widzenia ilustracji, z kolei Scarpa opracował technikę, w której motyw jest tłoczony w relief na papierze, który, dzięki dodaniu blaszek metalowych, uzyskiwał różne efekty światła i cienia[3].