Walter Valentini (1928) - Le Misure, il Cielo cm. 111,2 x 74

PREZIOSA GRAFICA Walter Valentini (Pergola, 22 października 1928 / Milano 20 maja 2022)

Tytuł: Le Misure, il Cielo
Egzemplarz: XII/XVI
Rok: 1993
Format płyty: cm. 100,5 x 51,5
Format papieru: cm. 111,2 x 74
Nakład: 50 + XVI
Technika: akwaforta kalkowa
Grafika jest potwierdzona Certyfikatem Autentyczności podpisanym przez Mistrza. Ramka nie wchodzi w skład.
Wysyłka do Włoch przewidziana jest z paczką Ekonomiczną Ubezpieczoną.
Wysyłka do Europy lub poza Europą przewidziana jest z Paczką Ekonomiczną Ubezpieczoną.
Wykluczone są ewentualne opłaty celne, które ponosi Nabywca (dla krajów nie będących UE).

Walter Valentini:
Artysta o międzynarodowym poziomie, wystawy indywidualne od 1973 r. do dziś: we Włoszech od Messyny, Mediolanu, Rzymu, Neapolu, Bari, Bolonii, Trójmiasta, Bolzano, Padwy, Mantowy, po Cagliari, itp.;
Za granicą od Krakowa, Sztokholmu, Hamburga, Nowego Jorku, Luksemburga, Aspenu (USA), Paryża, Antwerpii, Kolonii, Monako, Istambułu, Ankar, Strasburga, Waszyngtonu, Chicago, Bostonu, Vancouveru, Seulu, Lubliany, Lizbony, Pragi, Innsbrucka, Hollola (Finlandia), Buenos Aires, Bukaresztu, Madrytu, Kopenhagi, San Francisco, Tokio, Sakaide (Japonia), Fredrikstad (Norwegia), Düsseldorf, Zurych, Oakland (USA), Barcelony, Bazylei, Gand (Belgia), Zurych, Soest (Holandia), Moskwa itp.

Liczne nagrody i udział w wystawach: 1. Biennale włoskiej grafiki współczesnej weneckiej w 1955 r.; Biennale Internacional de Ibiza i Listowel; Biennale Internacional de Cracovia 1984; Biennale Internacional de Lubliana 1984 i 1989; “XLVII” Biennale di Venezia; Quadriennale di Roma 1999.
Zrealizował, na zamówienie, duże instalacje w Mediolanie, Bolonii, Reggio Emilia, Chiaravalle (Ankona), Pesaro, Siegburg (Niemcy), Connecticut i Aspen (USA).
Współtworzył grupę, która w 2001 r. projektowała kościół Ca’ Staccolo w Urbino.
Jego twórczość to uniwersum poetyckie, rytmiczne, muzyczne, z symboliką geometryczną i evocatywną, prowadzące do syntezy, niemal metafizycznej i surrealistycznej, relacji między znakiem, strukturą a materią wizualną, zmierzającej ku nowemu konstruktywizmowi pełnemu sugestii, by wydać się „stanami ducha”. Od lat 70. pogłębiał związek między malarstwem a grafiką, równocześnie rozwijając skierowaną ku przestrzeni koncepcję z wartościami temporalnymi, czasem i przestrzenią, interpretowaną i reinwentowaną z mistrzostwem przez linie, abrazje, skrucone ściany, architektury i magiczne geometrie, poetyckie.

Walter Valentini urodził się w Pergola (Pesaro). Valentini mieszkał w Rzymie w latach 1947–1948, a w 1949 przeniósł się do Mediolanu, gdzie miał nauczycieli: Max Huber, Albe Steiner i Luigi Veronesi. W 1950 przeprowadził się z Lombardii do Urbino, gdzie mieszkał do 1955 i uczęszczał do Instytutu Sztuk Pięknych (Scuola del libro). To tutaj odkrył sztukę ryciny. W tym mieście spotkał również kulturę renesansu, która pozostawiła głębokie ślady w jego przyszłych działaniach. W tych latach Valentini poświęcił się przede wszystkim badaniom w dziedzinie grafiki i rycin, uczestnicząc w kilku pokazach specjalistycznych. Po ukończeniu studiów w 1955 roku opuścił Urbino, aby wrócić do Mediolanu, gdzie mieszkał od tego czasu. We Mediolanie zaczynał jako projektant graficzny, z czasem coraz bardziej angażując się w malarstwo. Zafascynowała go geometryczna uniwersalne, które wydają się echować metafizykę De Chirico. To właśnie te ściśle formalne aspekty Valentini uwypuklił w latach siedemdziesiątych, także z punktu widzenia technicznego. Pod koniec dekady jego prace były zdominowane przez biel, prowadząc do suchej zwięzłości, wyrażanej także w dużej skali środowiskowych informacji, które kulminowały w „Stanze del tempo” i w „Muro del Tempo”, będących nowymi osiągnięciami w serii „Città del sole” i „Città Ideale”, a następnie na dużych płytach serii „Le misure, il cielo”. Wystawy stawały się coraz liczniejsze, podobnie jak wkłady krytyków i nagrody za jego pracę we Włoszech i za granicą. W 1979 r. University of Massachusetts w Boston zaprosiło Valentini na seminarium w ramach wystawy włoskich artystów „Birth of the work”. W 1982 r. zdobył pierwszą nagrodę na Międzynarodowej Biennale Ibiza i Listowel. W 1984 r. przyznano mu Grand Prix „X Międzynarodowej Biennale Grafiki” w Krakowie, która w 1986 r. zorganizowała dla niego wystawę w Krakowie i Toruniu. W 1988 r. stworzył instalację w „Sali mnichów” w opactwie S. Maria in Castagnola w Chiaravalle (Ankona) oraz dzieło na płótnie „Città del Sole” dla Izby Pracy w Reggio Emilia. W 1989 r. został zaproszony do Lublany z indywidualną wystawą w „XVIII Międzynarodowej Biennale Grafiki”. W tym samym roku wystawa jego grafiki i malarstwa w Arengo w Rimini. W 1990 r. powstały dwa ważne projekty dla budynku Ashford Properties w Greenwich, Connecticut (USA) i instalacja dla Muzeum Siegburg (Niemcy); w 1991 r. instalacja „Lo Spazio, il Tempo” w Harris Concert Hall w Aspen, Colorado oraz „Citta Ideale” w pałacu Antaldi Montani w Pesaro. W 1992 r. stworzył instalację „Il Labirinto della Memoria” w Frearte w Mediolanie. Od tamtej pory coraz częściej organizował wystawy indywidualne w galeriach i muzeach: we Włoszech (w Mediolanie w 1990 r. i w rodzinnym Pergole w 1993 r.) oraz za granicą (Boston, Sztokholm, Hamburg, Kolonia, Nowy Jork, Aspen, Tokio, Monako, Siegburg, Wiedeń, Ankara). Między 1995 a 1996 rokiem brał udział w wystawie indywidualnej „L'espace, le temps” w Dionne Galerie w Paryżu, a ponownie w 1996 r. w „XXXéme Prix International Contemporary Art” w Monte Carlo (Monako), zdobywając „Prix Gabriel Ollivier”. W 1997 r. zaproszono go na „XLVII Biennale di Venezia”, w pawilonie „Unimplosive Art” (dla nowego klasycznego) oraz na Quadriennale w Rzymie w 1999 r. W 1999, a następnie w 2000 r., wystawiał w „Italian Culture Institute” w Waszyngtonie, Chicago i Vancouverze: „Walter Valentini nei canti di G. Leopardi”. W 2001 r. miała miejsce duża wystawa „Walter Valentini. Sulle tracce dell’infinito” w Palazzo Magnani w Reggio Emilia. Od lipca do września 2002 r., dla „52nd International Art Exhibition GB Salvi”, miasto Sassoferrato (Ankona) wystawa „Il cielo di Walter Valentini” rozlokowana w przestronnych salach pałacu dawnego Sądu Magistratury. W 2003 r. w Loano gmina zorganizowała wydarzenie „Loano Fontane d’Arte” (Loano Fontanny Sztuki), w którym przyczynił się pracą „Le misure, il cielo”, fontaną z brązowymi rzeźbami o wymiarach cm 300x190. W 2005 r., również w Loano, wystawa w Palazzo Doria zawierała jego dzieło „La voce silenziosa delle stelle” i zdobył nagrodę “Premio Città di Staffolo” (Ankona) oraz 56. Nagrodę Michetti