Masini Daniele - notturno

Płynne i organiczne formy „Notturno” nie naśladują natury: przekształcają ją na nowo. Masini formuje figury, które wydają się wyłaniać z dawnych snów, z pamięci komórkowych, z czasu przedwerbalnego. Ciało staje się krajobrazem, krajobraz staje się ciałem.
„Notturno” nie jest ciemnością, lecz dojrzewaniem. To moment, w którym światło wycofuje się i ustępuje miejsca intuicji, rytowi, metamorfozie. Głębokie tonacje i warstwowe tekstury przywołują ciszę pełną obecności, wizualny ołtarz, gdzie widzialne i niewidzialne spotykają się.
Odrzucenie improwizacji, napięcie gestu.
Masini nie poddaje się przypadkowi. Każdy łuk, każda fałda chromatyczna jest owocem refleksji krytycznej, wewnętrznego napięcia, które przekłada się na gest malarski. Jej poetika jest dobrowolna, agonistyczna, jakby każda praca była pojedynkiem między porządkiem a chaosem.
Symbolizm i skażona pamięć śródziemnomorska
Dzieło znajduje się na linii przebiegającej przez europejski symbolizm, ale zaraża go racjonalnością śródziemnomorską. Efekt to malarstwo, które nie opisuje, lecz przywołuje. Nie opowiada, lecz stawia pytania. Symbole nie są kluczami, lecz progami.